Daniel Coy (SS3) งานเดือดจน...

#SVCS_Commu #SVCS_SS3 “I'm on a serious mission to do absolutely nothing. Or maybe...everything, depending on my mood.” . Daniel Coy แดเนียล คอยล์ | แดน, แดนนี่ 🌟[Famous] Model | เขต 10 24 yrs. | 191 cm doc: docs.google.com/document/d/1AY… [co, role play, DM ok!]

(สวัสดีค่ะคนน่ารัก เนื่องในโอกาสที่ทุกคนตั้งใจส่งมอบแฟรี่โรสให้เรา วันนี้ก็ฤกษ์งามยามดี อยากมาขอถือโอกาสมอบ แฟรี่โรส ให้ทุกคนเช่นกันค่ะ💜)

@Filiz_SVCS (แลกกกก เดี๋ยวแอดไปค้าบ)

(แปะตรงนี้เยยละกาน ไว้มาลบทีหลัง! web.facebook.com/nokeng.2510)

(จบมูแย้ว มีใครอยากแลกเฟสมั้ยค้า 🥺)

@AL1S3_SVCS (ขอบคุณค่ะะะ อลิซมีความสุขแล้วคงไม่ต้องอวยพร-- หยอกเล่น เพี้ยงๆ ให้ต่อจากนี้เจอแต่ความสุขเพื่อทดแทนเรื่องที่แล้วๆ มานะ! เจอกันได้บนบิลบอร์ด เงยหน้าสูงๆ เข้าไว้ 🥰)

@Coy_SVCS ( ไปไล่อ่านสตอรี่ คุณแดน💔 ขอให้มีความสุขในทุกวันและผ่านทุกอย่างไปได้น้า หนุ่มผมแดงที่จิงจัย ฮึกฟืด ยินดีที่ได้เจอได้เล่นด้วยกันนะคะๆๆ นวดคุนคนหลังจอด้วย!! แดเนียลน่ารัก คอยติดตามเสมอและต่อไปถ้าได้เจอกันใหม่ในสักวัน🌷 )

(ได้มาหย่อนสตอรี่ช่วงจบของแดเนียลพอดี! ช่วงท้ายเจองานหลักกอดขาไว้เลยไม่ได้มาตอบโรลหรืออัพเดทสตอรี่ต่อเลย 😭 ขอบคุณทุกคนที่มาเอ็นดูและเล่นกับแดเนียลมากๆ เลยค่ะ! มูนี้ทุกคนปล่อยสตอรี่กันยาวมาก เลยทำให้อยากเขียนยาวๆ ตาม คิดว่าหลังจากนี้แดเนียลก็เดินทางกลับเมืองแล้ว จะแวะมาหาพีทบ้างช่วงอยากพัก (กับมีห้องตัวเองละด้วย เทียวมาเทียวไปไม่บอกล่วงหน้า ฮิๆ) สำหรับโรลที่ค้างๆ ก่อนหน้า บางโรลเราขออนุญาตพอสไว้เท่านั้นนะคะเนื่องจากสตอรี่ไทม์ไลน์ของหลายๆ คนน่าจะไหลไปไกลมากแล้ว 🥺 ขอบคุณสำหรับความทรงจำที่ดีคับบบ 💖💗💖💗)

@Filiz_SVCS (โอเคเล้ยยยยย, นั่นสิน้า ภาพอะไรไม่รู้ ไม่พูดๆ รอชมรอดู(?) ทำตัวดีตลอด ขอมือก็ให้ สั่งให้นั่งก็นั่งขนาดนี้)

@Coy_SVCS (เค้าต่อได้! แล้วแต่คุนสะดวกเลยยยย แต่ภาพยังค้างอยู่คืออะไร?? 🧍 อันตรายจังเลยน้า ม๋าทำตัวดีๆหน่อยน้า /นั่งคิด /บิด /ดอง)

@Filiz_SVCS (ทุกอย่างมันมะรุมมะตุ้มมาก ฮือๆๆๆ แงๆๆ 😭 ขอบคุณค่ะ! เล่นกับฟิลิซก็สนุกกกกก ปลอบน้องไม่เคยจบเทิร์นเลย 🫠 ฮือๆๆๆ อยากต่ออันฟ้าร้อง มันยังค้างคาอยู่ ภาพยังค้างอยู่ 😔👉👈)

@Coy_SVCS (เค้ามากอดดดดด ทางนี้ก็ด้วย ทำไม่ทัน 55555555555 ย้อนหลังทุกอย่างในวันเดียว 🗿เล่นกับม๋าแดนสนุกมาก! ขอบคุณที่มาโรลกันนะคะ! 🫶💖)

(มีหลายรูปมากที่ทำไม่เสร็จ ถ้ามีแรงมีเวลาจะวาดให้เสร็จๆ 💪)

8 Winter #IceFishingSVCS3 🎣 @AL1S3_SVCS ฤดูเหมันต์ เป็นฤดูที่เข้ากับอีกคนอย่างคงไม่มีใครกล้ามีข้อกังขา หรือถ้ามีวิลเลียมก็คงจะเข้าไปถามว่า ‘ทำไม?‘ เพราะไม่ว่าจะเป็นแพขนตาสวย เรือนผมสีบริสุทธิ์ ใบหน้าจิ้มลิ้ม ผิวขาวราวหิมะ หรือนัยน์ตาสีม่วงอ่อนที่สะท้อนแสงเย็นของวันใหม่ ทั้งหมดทั้งมวลก็ล้วนประกอบออกมาเป็นเธอที่งดงามยิ่งกว่าทิวทัศน์ใดที่เขาเคยเห็น หลังการแข่งขันตกปลาสิ้นสุดลง วิลเลียมมานั่งลงกลางลานหิมะ ใช้ปลายนิ้วในถุงมือที่ได้เป็นของขวัญวันเกิดค่อยๆ ขีดเส้นลงบนพื้นขาวปุย ลมหายใจแผ่วเบากลายเป็นไอ ก่อนจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นรูปกระต่ายน้อยกลมบ๊อกบนพื้นออกมา มันค่อนข้างน่ารักนะ สำหรับเขา เสียงหัวเราะแผ่วเบาจึงหลุดจากริมฝีปาก พลางเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล แค่เห็นอีกฝ่ายอยู่ท่ามกลางแสงขาวของหิมะ แค่มองเท่านั้น หัวใจก็พลันปั่นป่วนไปเสียหมด งามก็ส่วนงาม แต่รูปลักษณ์แบบนั้น—ราวกับถูกสรรค์มาเพื่อล่อลวงให้คนหลงใหล เพราะอย่างนั้นหรือเปล่านะ ถึงได้ยังถูกโชคชะตารังควานอยู่ร่ำไป ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจ ก้มหน้าลงอีกครั้ง ปั้นหิมะในมืออย่างระมัดระวัง พยายามกลบความคิดที่ไหลวนในหัวไม่ให้ออกมา เขารู้ว่าอีกฝ่ายเพิ่งผ่านเรื่องที่หนักหนา เลยไม่อยากทำตัวเศร้าซ้ำให้บาดแผลนั้นเจ็บขึ้นมาอีก แม้กระนั้น ในเสี้ยววินาทีหนึ่ง กลับเผลอคิดถึงบางเรื่องที่ไม่ควร จนเผลอบีบก้อนหิมะจนแหลกคามือ วิลเลียมไม่ชอบความคิดนั้นของตัวเองเลย | “อ๊ะ…” เสียงอุทานเบาๆ หลุดรอด ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วเริ่มปั้นใหม่อีกครั้ง ปั้นไปปั้นมา ประกอบกัน จนเมื่อพอใจในผลงาน —กระต่ายหิมะที่คงไม่มีใครอยากอุ้ม เขาก็ลุกขึ้น เดินตรงไปหา “อลิส“ ร่างสูงโน้มตัวลงใกล้ ร่างกายแนบชิด ยกเจ้ากระต่ายหิมะในฝ่ามือขึ้นโชว์ตรงหน้าอีกคนพร้อมทำเสียงเอฟเฟคทาด้า! ประกอบด้วยตัวเอง แม้มันจะบูดเบี้ยวจนไม่น่าให้อภัยโคตรๆ แต่แววตาของคนทำกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนยิ่งกว่าใคร “น่ารักไหม” เขาถาม “น่ารักแหละ” เขาไม่ยอมให้มีคำตอบอื่น “…คือเธอล่ะ“ เขาสารภาพไป วิลเลียมหัวเราะคิกคัก ขอโทษที่บรรยายความงามแทบตายแต่มาจบที่กระต่ายหน้าเบี้ยวตัวหนึ่ง เสียงหัวเราะของเจ้าตัวคล้ายกลบลมหิมะที่ตกพร่างลงมาโดยรอบ ในรอยยิ้มอบอุ่นนั้นมีทั้งความอ่อนโยน และคำอธิษฐานที่ไม่อาจเอ่ยออกมาให้ฟัง หวังว่าฤดูหนาวของเธอจะไม่เจ็บปวดจนเกินไป และหากตัวเขา ผู้ไม่ได้พิเศษอะไร จะสามารถเป็นความอบอุ่นให้เธอได้บ้าง สักนิดเดียว… ก็คงดี

(แฮปปี้เบิ้ดเดย์ย้อนหลังนาเดีย 🌷 มาช้าแต่มานะ 🥺 ปีนี้มีหนุ่มหล่อมาถ่ายรูปให้แหละ คิคิ)

( นาทีสุดท้ายมาโพสต์เวอร์เบิ้ดเดบอยด้วย ใส่หมวก ๆ🥺🥺🥳🎉 )

( แวะพาวิลเย่มมาติดแอคยันวันสุดท้ายครับ > < ดีใจมากๆๆๆ ทั้งที่ได้เล่นด้วย และที่ไม่ได้เล่นก็ตาม แค่ตามอ่านสตอรี่ชาวเพอลิเกี้ยนก็สนุกแล้ว ถ้ามีใครแปะในอนาคตก็จะอ่านอีก ! ยังคงแอคทีฟเรื่อยๆ ถ้ามีคนเล่นด้วยค่ะ 💫 จริงๆ แล้วจะต้องมีสตอรี่ที่คุณแม่วิลเลียมมาหาช่วงสิ้นปีนี้ แต่เล่นไม่ทัน ฮ่าๆ อาจจะมาย้อนหลังไม่ก็แอบลงใน sns สักหนแห่ง อย่างไรก็แล้วแต่ วิลก็จะยังคงอยู่ที่เพอลิแกนไปอีกสักพัก! น่าจะได้เริ่มเดินทางกลับอังกฤษช่วงปลายๆ spring ไปๆ มาๆ คอยดูบ้านที่จะเริ่มก่อสร้าง แล้วก็คาดว่าจะได้มีบ้านกับเขาสักทีสิ้น winter ปีหน้าพอดี 🏡 หยิบจับอลิสมาอยู่ด้วยกัน หลังจากนั้นค่อยเริ่มสานต่อความฝันเดิมอีกครั้ง กับการเดินทางรอบโลก ที่คราวนี้ไม่ใช่เพื่อตามหาท้องฟ้าที่ไหนอีกแล้ว แต่เป็นการพาคนสำคัญไปเห็นทุกชิ้นส่วนที่ประกอบขึ้นมาเป็นเขา อื่นๆ อาจจะลงดีเทลอีกครั้ง ยังไม่คิดว่าตัวเองจะต้องมาปิดท้ายเร็วขนาดนี้ ฮือ ; ; i just wanna mention that i really appreciate a lot of you and ur friendship, i love you guys sm 💙🤍 แลกคอนแทคได้นะคับ มุ้บๆ )

@Filiz_SVCS (/ส่ายหางเป็น good boy 🥺)

@Coy_SVCS (ยีๆๆๆๆ ม๋าเก่งแย้ว ไม่เปนไรน้า 🫳🫳🫳)

[Story] Winter❄️ | Somewhere with the snow เมื่อก้าวเข้าฤดูหนาว หนุ่มผมแดงไวน์ก็เลือนหายจากสายตาของชาวเมือง ที่เมืองนี้ไม่มีภูเขาสูงพอจะให้เขาเล่นสกีบอร์ด แดเนียลเลยหายไปครั้งละหลายวันเพื่อทำตามใจ ความสัมพันธ์ของเขาและหิมะก็เหมือนความสัมพันธ์เป็นพิษ บางครั้งภาพทิวทัศน์ของหิมะที่ไกลสุดลูกหูลูกตาก็ทำให้เขาหวาดหวั่น บางครั้งก็ทำให้ใจเต้น บางครั้งก็ทำให้ผ่อนคลายและโลดแล่นจนคล้ายจะบินได้ในอากาศ บางครั้งก็ทำให้หายใจไม่ออก ขยับไม่ได้ จนเหมือนตายทั้งเป็น ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ให้ความรู้สึกแย่คอยรั้งขาตัวเองไว้ หากไม่ไหวก็พัก แล้วค่อยเดินต่อ จังหวะชีวิตเขาไม่มีเรื่องให้เร่งรีบ จนออกจะเฉื่อยชาด้วยซ้ำ | ภูเขาแห่งนี้ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ เป็นการตัดขาดข่าวสารโดยสิ้นเชิง 'คดีใกล้จบแล้ว' 'ลูกกลับมาบ้านได้แล้วจ้ะ' '--มันโดนฟ้องจนเกือบล้มละลาย' 'ไม่มีใครกล้าทำให้ลูกเสียหาย--' 'ทางเราดำเนินการอย่างเด็ดขาดครับ' 'คุณคอยล์ไม่ต้องทำอะไร อยู่เงียบๆ ก็พอ' 'ตอนนี้ดำเนินการมาถึงขั้นสุดท้ายแล้วครับ' 'ต้องมาให้การเพิ่ม--' 'ไม่ต้องห่วง ลูกทำได้อยู่แล้ว พูดไปตามจริง' 'ไม่ต้องห่วงครับ คุณคอยล์ ไม่เกินความสามารถคุณครับ' พวกเขามั่นใจเหลือเกิน ว่าเขาจะทำได้ . . . ใช่ เขาทำได้ แต่ถ้าวันหนึ่งทำไม่ได้ขึ้นมา ใครจะผิดหวังมากกว่ากันนะ? คนนอก หรือเขาเอง | แดเนียลดึงสายรัดหมวกนิรภัยให้แน่นขึ้นแล้วสวมแว่นกันลม ปล่อยให้เรื่องเหล่านั้นอยู่ไกลออกไปจากภูเขาแห่งนี้ ความหนาวระหว่างเคลื่อนตัวลงภูเขาจะปัดเป่ากองความคาดหวังให้หายไปครู่หนึ่ง แค่ครู่เดียวก็เพียงพอ ครู่เดียวที่เขาจะจดจ่อแค่ความรู้สึกตัวเองที่มีต่อหิมะที่กว้างจนเกือบเป็นนิรันดร์

[Story] 29 ❄️ | Somewhere in Pelican Town พ้นผ่านเทศกาลแลกของขวัญมาแล้ว เป็นเรื่องน่าเสียดายที่แดเนียลไม่ได้เข้าร่วม เขาเคยคิดว่าสิ่งที่แย่ที่สุดในช่วงคริสมาสต์คือการต้องทำงาน แต่ปีนี้ วันที่โดนเรียกไปเตรียมการแถลงข่าวหลังปิดยาวช่วงคริสมาสต์ นับให้เป็นเรื่องที่แย่ที่สุดในวันเทศกาลเลย นอกจากเขาจะหายไปเพราะอยากปล่อยใจกับการสกี ก็มีการจัดการเรื่องวุ่นวายต่างๆ ให้ลงตัวก่อนขึ้นปีใหม่ ฤดูหนาวของเพอริแกนจึงแทบไร้วี่แววของแดเนียล คอยล์ จากที่เคยเดินตามปีเตอร์เป็นเงา จากที่เคยวนเวียนในเมืองเพื่อตามชิมขนมชิ้นเล็กชิ้นจิ๋ว หิมะไร้รอยย่ำเดียวกับรองเท้าเขา เมืองไร้แววเรือนผมสีไวน์ จนกระทั่งช่วงปลายฤดูหนาว หลังทุกอย่างเสร็จสิ้น (ซึ่งเขาหวังจริงๆ ให้มันจบ) แดเนียลก็กลับมา หิมะถมทับพื้นที่ที่เคยเป็นผืนหญ้า ต้นไม้เหลือเพียงกิ่งก้านแตกสาขาไปในอากาศ ผิวน้ำบางที่แข็งตัวเป็นกระจกสะท้อนแดดวาวชวนหยีตา สงบ สงบจนเข้าใจได้ว่าทำไมเพื่อนของเขาถึงยอมลำบากรักษาฟาร์มของแม่ตัวเองไว้ มือหนึ่งที่สวมถุงมือไว้แบออกไปเบื้องหน้า หิมะโปรยปรายเอื่อยเฉื่อยไม่ต่างจากจังหวะชีวิตของเขาที่แล้วๆ มา สัมผัสที่แตะลงเครื่องหุ้มห่ม ย่อมไม่ทำให้เขารู้สึกหนาวเย็นอย่างที่ควรเป็น ดวงตาสีควันหลุบมองเกล็ดหิมะที่ละลายออกจนไม่เหลือร่องรอยว่าคงอยู่ แดเนียลตัดสินใจค่อยๆ ถอดถุงมือออก ก่อนยื่นมือไปอีกครั้ง สัมผัสจากหิมะครั้งนี้สร้างความเย็นแผ่ซ่านไปทั่วตัว | เขาใช้ชีวิตโดยอยู่ในห่อป้องกันมาตลอด และรู้ตัวดีว่าตนเองมีอภิสิทธิ์เช่นนั้น เคยชินกับมัน รู้สึกปลอดภัยกับมัน จนวันหนึ่งจึงตระหนักได้ว่าตนยอมให้จิตจำนงอยู่ในกรงขังที่สร้างขึ้นอย่างละเมียดละไม กุญแจถูกวางอยู่เบื้องหน้ามาตลอด แต่กลับไม่ใส่ใจ มือใหญ่ค่อยๆ พลิกให้หิมะสัมผัสจนทั่ว มุมปากเขาขยับยิ้มออก บางครั้งความสงบก็มาพร้อมกับความหนาวเย็น บางครั้งการจะมีความคิดเป็นของตนเอง ก็ควรเริ่มจากการไขออกมาจากกรงนั้น แดเนียลขำเสียงผะแผ่วแล้วโคลงหัวไปมา สวมถุงมือกลับไป | การใช้ชีวิตอย่างเรื่อยเปื่อยก็ไม่ได้แย่อะไร กุญแจยังคงวางที่เดิม โดยหวังว่าวันหนึ่งคงมีคนที่ทำให้เขาอยากไขออกไปมีความคิดเป็นของตัวเอง

@Filiz_SVCS (ขอโทด งั้นก้มลงไปกอดก็ได้ ยีผมปลอบหน่อยๆๆ)

@Coy_SVCS (เอ้า ลอยต่องแต่ง 🧍 ปลอบใจม๋าหยั่ย)

@Filiz_SVCS (ก้มลงไปกอดดดดดดดดดด ยกอุ้ม 🫂)

@Coy_SVCS (อุนแดนเนียลลลลล 😭😭😭 บิ๊กฮัก 🫂)

@William_SVCS (ผมมาโดนผีหลอกย้อนหลัง 🥶)

@Coy_SVCS ( น้องแดน 😭ฮึกฟืด ลูบปลอบ )

[Story - ย้อนหลัง] 27 Fall 🍂| ใจกลางเมือง | เขต 7 เขาจำได้ว่าเขาเคยพูดกับพีทไปครั้งหนึ่ง หรืออาจจะสอง? สาม? ว่าที่เมืองนี้มีเทศกาลเยอะแยะชะมัด พึ่งผ่านพ้นวันเกิดไปไม่นานก็เข้าเทศกาลใหม่อีกแล้ว . หากอยู่ในเมืองเหมือนปีก่อนๆ วันนี้ ช่วงนี้ จะเป็นช่วงที่กินพลังงานเขามาก ยกให้เหนื่อยเท่าช่วงทำงานตอนเทศกาลคริสมาสต์เลย ต้องแต่งหน้าแต่งตัว เข้าร่วมปาร์ตี้ด้วยเหตุผลพื้นๆ อย่าง 'สร้าง connection ไว้สิแดน! นายก็ดูชอบงานสังสรรค์นี่!' ชอบ...? ฉัน ดู ชอบอะไรพวกนั้นงั้นเหรอ ในสายตาของพวกเขา ก็คงไม่ผิดจากมาดผู้ชายเพลย์บอยที่ลบยังไงก็ลบไม่ออกล่ะมั้ง | สำหรับที่เพอริแกน ตอนแรกเขาอิดออดไม่อยากไป แต่หลังจากโดนกล่อมก่อนนอนจนเหมือนนิทานปรัมปรา 'โอเค' นั่นคือคำที่เขาโพล่งขึ้นและบอกกับเจ้าของบ้าน 'โอเค ฉันไป' ในวันงาน เขาแต่งตัวกลืนไปกับชาวเมือง หน้ากากที่ปิดบังเกือบหมด เหลือเพียงปากเอาไว้ ไว้พูด ไว้ยิ้ม ไว้กิน (หลักๆ เลยล่ะ) ยังดีที่ไม่ต้องเหนื่อยกับการแต่งตัวมาก และ อาหารอร่อย | ทุกอย่างกำลังไปได้ดี จะมีอะไรไม่ดีบ้างล่ะในเทศกาลเช่นนี้ บรรยากาศเย็นสบาย ลมหนาวเริ่มพัดโชยทักทาย ชั่วขณะนั้นเองที่เขารู้สึก...ชะงักงัน ลมหนาวที่เสียดปอด ราวกับผลึกน้ำแข็งแผ่จนเต็มอวัยวะ ขนคอลุกตั้งชัน สะท้านไปทั้งตัว เขานิ่ง ความรู้สึกนี้เช่นเดียวกับตอนที่รอบตัวรายล้อมด้วยหิมะ หาต้นหาปลายไม่ถูก หาเหนือหาใต้ไม่เจอ ความรู้สึกคล้ายความตายเฉียดผ่าน ความรู้สึกดังความโดดเดี่ยวที่โถมหากระทันหัน ชั่วขณะนั้นเหมือนชั่วนิรันดร์ จนมีใครสักคนบังเอิญเดินผ่านแตะแขนเขา แดเนียลหายใจเข้าเฮือกใหญ่ มือสั่นระริกแบบคุมไม่ได้ ดวงตาหลุบมองมือตนเองและพยายามกำเข้าให้แน่นจนไม่เหลือช่องว่างใดๆ | เขาไม่เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติมากนัก แต่บางที ณ ที่แห่งนี้ มันคงใกล้กับบางสิ่งบางอย่างมากกว่าที่เขาเข้าใจ

(คิดถึงแฟยี่ >< @SVCS_Fairyrose )

30 ❄️ เป็นอีกปีหนึ่งที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฤดูใบไม้ผลิที่เบิกบาน ฤดูร้อนที่ผันผวน ฤดูใบไม้ร่วงแห่งความสุข และฤดูหนาวที่แสนเศร้าโศก สุดท้ายแล้ว ใบหน้าของเฟรินก็ไม่เคยหายไปไหน มันอยู่ตรงนี้เสมอมา และมันจะคงอยู่ตรงนี้ตลอดไป ⌚️ youtu.be/6WnC-Avx7Pc?si…