Orgar Strayne(ทยอยฟอล)

"I remember everything. I just don’t bring it up." "Don’t underestimate the quiet ones." ✧──────𝐏𝐑𝐎𝐅𝐈𝐋𝐄──────✧ Orgar Strayne | ออร์ก้า 28 Y.O. G.12 | Werewolf Doc : 𝑩𝒊𝒐 ✧────────⋆⋆⋆────────✧ 💬 [ โรล | เวิ่น | Story | DM Open 24/7] #MPCss5 #MPC_Commu

2:00 AM | ตรอกแคบภายในตัวเมือง ร่างสูงพิงแผ่นหลังกับผนังอิฐเก่า ๆ ของตึกในตรอกนั้น หายใจแผ่วหนักเหมือนกำลังแบกรับอะไรที่ไม่อยากให้ใครเห็น แววตาคมที่ปกติจะเต็มไปด้วยความมั่นใจกลับแฝงความเหนื่อยล้าและหงุดหงิดอยู่ลึก ๆ เขาเหลือบตามองปลายซอยราวกับคอยเฝ้าระวังหวังอย่างยิ่งว่าจะไม่มีใครหลงเข้ามาเจอในสภาพนี้ เพราะถ้ามีคนถาม เขาคงต้องอธิบายอะไรที่ยืดยาวเกินกว่าที่อยากเปิดเผย โชคยังดี… ความมืดของตรอกแคบ ๆ นี้ช่วยกลบเกลื่อนเงาของเขาได้บ้าง แม้หัวใจจะยังเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ แต่ก็เป็นที่เดียวที่พอจะซ่อนบาดแผลและความไม่สมบูรณ์แบบของตนเองไว้ได้

ในตรอกแคบกลางเมืองค่ำคืนนี้ เสียงไฟแช็กดังแผ่วในมือของออร์ก้า ก่อนปลายบุหรี่จะสว่างวาบขึ้นสั้นๆ กลิ่นควันขมลอยคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นฝนที่ยังไม่ทันจางจากพื้นหินเปียก (Artist : Meidy)

เช้านี้เงียบกว่าทุกวัน เขาเดินมาหยุดที่ล็อกเกอร์เธอเงียบๆ ก่อนจะติดกระดาษโน้ตไว้ข้างบนสุด ที่สายตาคนอื่นไม่น่าจะสังเกต @MedelynMPC

เช้าในวันที่ลมตีใบไม้ปลิวทั่วทางเดิน เขาแปะโน้ตใบหนึ่งไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนใครจะเห็น @MedelynMPC

#MPC5minievent3 หลังจากที่พบผู้ปกครองทั้งสอง, เขาก็รู้สึกว่าตัวเองอ่อนไหวขึ้น รึว่า… เข้าใกล้ช่วงนั้นแล้วกันนะ? ช่วงเวลาอ่อนไหวประจำปี… โชคดีที่รอบนี้พ่อพกสิ่งนั้นมาให้ด้วย ซีคสวมใส่ตะกร้อครอบปากเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองเผลองับคอใครต่อใครเข้า อึดอัดแต่เขาก็ต้องอดทน

กระดาษพับสั้นๆ ติดไว้ด้านใน ไม่มีใครนอกจากเจ้าของล็อกเกอร์จะสังเกตว่าโน้ตถูกติดไว้ตรงไหน @MedelynMPC

กระดาษใบเล็กถูกติดไว้เบาๆ @MedelynMPC

เขาหันไปมองเธอทันทีที่ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักนั้น เสียงที่เบาแต่กลับสะกิดหัวใจเขาได้มากกว่าที่คิด มันไม่ใช่เสียงหัวเราะที่ล้อเลียน แต่มันคือเสียงที่อบอุ่นเกินกว่าจะทำให้เขาหันหน้าหนีได้ เขาไม่ได้พูดอะไรในทันที แค่มองเธอมองอย่างเต็มตา เสี้ยววินาทีหนึ่งนั้น รอยยิ้มเล็กๆ ก็ผุดขึ้นมุมปากโดยไม่รู้ตัว “แน่นอนอยู่แล้วครับ…” เขาตอบกลับด้วยเสียงนุ่ม เงียบแต่หนักแน่นพอจะให้เธอรู้ว่าเขาหมายความตามนั้นจริงๆ “จะพามาเอง...ทุกครั้งที่เธออยากมา” มือหนายกขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่ปลิวมาปรกใบหน้าเธอเบาๆ อย่างประหม่าแต่ก็อ่อนโยน เขาอาจจะยังไม่กล้าพูดคำบางคำออกไปในตอนนี้ อาจยังไม่ใช่เวลา... แต่หากเธอฟังดีๆ ในความเงียบนั้น...เสียงหัวใจเขาเต้นแรงพอจะบอกความรู้สึกทั้งหมดได้โดยไม่ต้องใช้คำพูดใดๆ

เขาเดินไปที่บูธเชียร์ลีดเดอร์สอดมือหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาจ่ายเงิน $30 โดยไม่พูดอะไรมากนัก ก่อนจะได้รับสิ่งที่ได้มาในมือ พอเห็นชื่อเขาหยุดนิ่งเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจออกทางจมูกพร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่หาได้ยากบนใบหน้าเขาเอง วันนี้เขามาในร่างมนุษย์แน่นอน เพราะไม่อยากให้ขนเปียกกับกิจกรรมของชมรมที่มาเฝ้าบูธ เขาก้าวเข้าไปใกล้คนที่ปรากฏชื่อในการ์ด แล้วเอ่ยเสียงเรียบๆ “ฉันได้เดทกับเธอสินะ” แววตานิ่งสงบแต่แฝงความหมายลึกซึ้ง เอียงหน้าเล็กน้อยขณะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลง “พอจะให้พาออกไปไกลๆ สักหน่อยได้ไหมครับ” ไม่ได้เร่งเร้า แต่ก็มีอะไรบางอย่างในน้ำเสียงที่ชวนให้ใจสั่นเล็กน้อย ราวกับคำชวนจากคนที่แม้จะไม่พูดมาก @MedelynMPC

เขาไม่ได้ยืนรอนาน แต่ก็ใช้เวลาแปะลงไปเงียบๆ ก่อนจะเดินจากไป @MedelynMPC

แม้จะยังไม่ไว้ใจเต็มร้อย แต่เขาก็ยืนนิ่ง ปล่อยให้อีกฝ่ายแตะลงบนแผงคอหนาอย่างเงียบงัน ขนสีเข้มสั่นไหวเพียงเล็กน้อยจากสัมผัสนั้น ทว่าร่างกายใหญ่โตกลับไม่แสดงอาการต่อต้านหรือหลบหลีก มันเป็นการยอมรับแบบไม่เอ่ยถ้อยคำ ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายใคร... ถ้าเขาจะกัดหรือพุ่งเข้าใส่ ก็คงทำไปแล้วตั้งแต่เสียงแรกที่อีกฝ่ายส่งออกมา เขาเพียงแค่...ไม่พอใจ กับเสียงโวยวายที่เสี่ยงจะเรียกบางสิ่งที่ไม่ควรถูกปลุกให้ตื่นขึ้นในพื้นที่เงียบงันเช่นนี้ เสียงถอนหายใจหนักๆ หลุดลอดลำคอของหมาป่าอย่างชัดเจน กล้ามเนื้อที่เคยตึงเครียดคลายลงเล็กน้อย ดวงตาคมที่เคยจ้องเขม็งก็กวาดมองต่ำลง ร่างสูงใหญ่อยู่ในท่วงท่าสงบนิ่ง ไม่ได้ไหวติงไปไหนอีก แค่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นเหมือนต้องการบอกว่า ‘ฉันไม่ใช่ปัญหา... เสียงของนายต่างหาก ที่อาจทำให้พวกเราทุกคนตกอยู่ในอันตราย’ เขาไม่พูด แต่ทุกท่าทางล้วนสื่อชัดเจน

@Orgar_S_MPC มือขาวค่อย ๆ ขยับไปหาอีกฝ่ายอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ก่อนจะแตเบาๆ ลงบนขนแผงคอหนา เพื่อพิสูจน์บางอย่างว่าใช่รุ่นพี่ที่ตนรู้จักจริงไหม

กลางดึก | ในป่าแถวโรงเรียน | แยกรูท ในค่ำคืนที่ดวงจันทร์เต็มดวงถึงสามดวงทอแสงสีเงินเหนือยอดไม้มันควรเป็นเวลาที่หมาป่าทั้งหลายสูญเสียการควบคุมแต่ไม่ใช่กับเขา ในขณะที่หมาป่าตนอื่นเปลี่ยนร่างเป็นสองขาและคำรามอย่างไร้เหตุผลเขากลับยังมีสติครบถ้วน… มีเพียงร่างกายเท่านั้นที่ตอบสนองต่อพลังจันทร์ร่างของเขาย้อนกลับไปเป็นสี่ขา สูงใหญ่ดั่งอสูรจากเงามืด หากเอาไปเทียบกับหมีกริซลี่ ก็คงใหญ่เกินจะเป็นแค่สัตว์ป่าทั่วไปได้แล้ว เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมร่างกายถึงตอบสนองต่อดวงจันทร์แบบนี้และถ้าหมาป่าแสดงสีหน้าได้คุณคงได้เห็นความ เหนื่อยใจ ฉายชัดในดวงตาสีฟ้าคู่นั้น หาก [คุณ] เข้ามาในป่าในช่วงเวลานี้ อาจจะได้เห็นเงาร่างสีเทาวิ่งตัดแสงจันทร์ผ่านพุ่มไม้ไปเสียงฝีเท้าหนักแต่มั่นคงสะท้อนอยู่ท่ามกลางความเงียบ และถ้า [คุณ] กล้าพอ… จะหยุดและเรียกเขาก็ได้นะ (+ ได้เลยครับ น้องไม่กัด(?)) (Artist : TrIple Ace)

ทามไลน์ |วันที่ 2 เดือน8 ยิ้มเจ้าเล่ห์ กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงของนัวร์ แล้วกดโพสสเตตัส จากนั้นก็จิ๊กมือถือของ @MPC_NoirVoid ที่กำลังอาบน้ำอยู่ มาตั้งสเตตัสเช่นกัน เรียบร้อยก็ยิ้มแก้มปริ แล้ววางมือถือคืนที่เดิม

มือของแลซริกซ์นั้นใหญ่กว่ามือเซลี่ นิ้วเรียวกับข้อนิ้วชัดและกำลังกอบกุมมือเธออย่างระมัดระวังนั่นทำให้มือเธอดูเล็กไปเลย ความแตกต่างระหว่างสองมือกับเสียงผิวปากแซวแว่วดังเข้าหู เธอส่ายหน้าระอาแต่ริมฝีปากของผีสาวยิ้มด้วยความขบขัน เซลิร่าลอยกอดขวดเหล้าขวดเดิมที่ยังไม่หมด เอียงคอปล่อยตัวตามสบายทอดสายตามองคุณกำลังตั้งใจหยิบนู่นจับนี่ …ว่ากันว่า เวลาชายหนุ่มตั้งใจทำอะไรสักอย่างมักจะดูดี น่าเป็นเรื่องจริงสินะ คิดไปแล้วก็ยกแก้วใบเล็กกระดกเครื่องดื่มไปอีกหนึ่งคำ ขณะที่เธอกำลังจะรินดื่มอีกแก้ว เสียงเรียกของคุณก็ดังขึ้นเสียก่อน แสงสะท้อนเป็นจากเหนือหัวและดวงตาสองสี… โอ้ เธออยู่บนเวทีนี่นา คิดได้ก็ปล่อยมือจากขวดและแก้วให้ลอยไป ส่วนเธอหันไปตั้งใจฟังจับจังหวะจากกีต้าโปร่ง หลังฟังไปหลายท่อน สมองจึงเพิ่งจะแยกแยะได้ว่าเพลงอะไร Willow? เซลิร่าเลิกคิ้ว เธอคิดว่าตัวเองเป็นผีตายด้านเข้าไม่ถึงความรักมานาน แต่ถ้าคุณคิดว่าเพลงนี้เหมาะงั้นเธอจะลองสวบบทสาวน้อยโอนอ่อนไล่ตามรักให้คุณนำในบทเพลงดูแล้วกัน อย่างน้อยเพลงนี้ก็ไม่มีไฮโน๊ตให้เธอเสียงหลงเนอะ…? ริมฝีปากเปล่งเสียงร้องคลอท่อนคอรัสที่จับจังหวะได้ออกมาสองสามวรรคเป็นการวอร์มสั้นๆ The more that you say The less I know Wherever you stray I follow I'm begging for you to take my hand Wreck my plans That's my man เนื้อเพลงที่ร้องขอให้คุณจับมือช่างดูล้อกับเหตุการ์ณก่อนหน้าอย่างน่าจักกะจี้ใจ อย่างน้อยเซลี่ก็มีเซนส์ดนตรี เสียงหวานแม้จะติดแห่บจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่ก็ยังร้องอย่างตรงจังหวะและถูกคีย์ “หวังว่าประมาณนี้คงไม่ทำให้ลูกค้าคุณบาร์เทนเดอร์หนีไปเนอะ?” เซลิร่าหันไปถามความเห็นจากผู้เชี่ยวชาญ

เขาแปะกระดาษไว้เงียบๆ แผ่นเล็กจนเหมือนแค่โพสต์อิทธรรมดา แต่น้ำหนักคำกลับต่างออกไป @MedelynMPC

ไม่มีคำห่วงใยตรงๆ มีเพียงข้อเท็จจริงที่สั้นและเรียบ แต่ก็เพียงพอจะทำให้อีกคนรู้ว่าถูกสังเกตอยู่เสมอ @MedelynMPC

“หักหลัง? กล้าขัดคำสั่งเพราะผู้หญิงคนเดียว?” เสียงของชายชราเจ้านายสูงสุดดังขึ้นในความมืด ออร์ก้าเงียบ ไม่พูด ไม่โต้เถียงมือของเจ้านายเหวี่ยงมีดเข้าหน้าเขาโดยไม่พูดคำ ใบหน้าด้านซ้ายถูกกรีดด้วยความโกรธและความผิดหวังจากปลายคิ้วลงมา เลือดพุ่งออกมาราวน้ำพุ อาบสูทดำที่เคยเรียบไร้รอยเปื้อน ไม่มีการไต่สวน ไม่มีคำอธิบาย เพราะพวกนั้นรู้ดีว่าเขาทำจริง เขาถูกปล่อยให้มีชีวิตอยู่ไม่ใช่เพราะเมตตา แต่เพื่อให้แผลเป็นนี้ตอกย้ำว่า เขาคือคนของใคร และไม่มีสิทธิ์เลือก แต่เขากลับไม่เคยเสียใจ ไม่เคยเอ่ยปากขอโทษ เขาไม่รู้ว่าเด็กสาวคนนั้นรอดไหม เธอจะมีชีวิตใหม่หรือหายไปตลอดกาล เขาไม่รู้แม้แต่ชื่อของเธอ แต่เขา “รู้จัก” เธอแล้ว ในแบบที่ลึกกว่าชื่อเรียกใดๆ และเขาเลือกแล้ว แม้มันจะทำให้เขาเจ็บไปตลอดชีวิต ก็ยังดีกว่าไม่เคย “รู้สึก” เลยแม้แต่น้อย “ไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน…แต่ถ้าเธอยังมีลมหายใจอยู่ ฉันก็พอใจแล้ว” [END อดีต]

ในค่ำคืนที่เขารู้ว่าอีกไม่นานจะมีแขกมารับตัวเธอไปเขาจึงกลับมาอีกครั้ง ไม่มีใครรู้ ไม่มีแผนสำรอง แค่เขา และความเงียบของค่ำคืน เขาไขประตูกรงที่สนิมเกาะแน่นด้วยกุญแจที่ไม่ควรอยู่ในมือ เด็กสาวนั่งอยู่เช่นเคย มองเขาเหมือนเข้าใจทุกอย่าง เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ เอ่ยแผ่วเบา “ฉันจะพาเธอออกไป” เธอไม่พูด แต่ยื่นมือมา มือของเด็กสาวอีกาที่เย็นเฉียบและบอบบางถูกสอดเข้ากับมือของชายผู้ไม่เคยสัมผัสความอบอุ่นจากใครมาก่อน เขาจูงเธอวิ่งผ่านทางหนีลับที่เขาเคยใช้ในวันที่งานผิดพลาด พาเธอพ้นจากขอบเขตตลาดใต้ดินในคืนที่ทุกอย่างหลับใหล เขาบอกกับอีกฝ่ายเพียงแค่ว่า “จำไว้นะ…จงมีชีวิตอยู่” ก่อนที่จะปล่อยมือเธอให้เธอวิ่งหนีไปและในไม่ช้าก็มีเสียงปืน เสียงฝีเท้า และเสียงคำสั่งแหลมสูงตามมา เธอหลุดพ้น เขาไม่

[STORY] ออร์ก้าเมื่อหลายปีก่อน คอนกรีตเปลือยเปียกชื้นใต้ฝ่าเท้าสะท้อนเสียงสับเท้าหนักในจังหวะช้าแต่แน่วแน่ ความมืดอบอวลอยู่ทั่วทุกตารางนิ้วของโกดังขนาดใหญ่ที่ถูกปิดผนึกหน้าต่างด้วยแผ่นเหล็กสนิม ทุกสิ่งที่อยู่ภายในแทบไม่อาจเรียกว่า “มอนสเตอร์”ได้ในความหมายปกติอีกต่อไปไม่ว่าจะเป็นผู้คุม ผู้ซื้อ หรือผู้ถูกขัง ออร์ก้าในวัยสิบกลางๆตามอายุของเผ่าพันธ์มนุษย์ สวมสูทสีดำสนิทจนกลืนหายไปกับเงารอบตัว รูปร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นราวกับสัตว์นักล่า ใบหน้าเรียบเย็นคล้ายจะไร้อารมณ์ อาวุธซ่อนอยู่ใต้สูทอย่างเป็นระเบียบ ทุกก้าวของเขาไม่ได้มีเสียงแค่ฝ่าเท้า เขาไม่ได้เป็นพ่อค้า ไม่ใช่เจ้านาย และไม่ใช่เหยื่อ เขาคือ ‘คนคุ้มกัน’ ในวงจรการค้าสกปรกที่ร่ำรวยด้วยน้ำตาและเลือด และนี่คือตลาดค้าทาสใต้ดิน ที่ซึ่งราคาของชีวิตถูกพูดถึงกันในหน่วย“ตัว”