𝐂𝐚𝐥𝐢𝐛𝐮𝐫𝐧

"......." คำถามของเจ้าชายคนรองแห่งอวาลอนทำให้นัยส์ตาสีทองสั่นไหวแสดงถึงความเหงาออกมาได้อย่างชัดเจน "ถ้าความแตกขึ้นมา ต่อให้ฉันอยากให้พวกนั้นปฏิบัติกับฉันเหมือนตอนเป็นดาร์ก...ก็คงไม่เหมือนเดิม...จะคบกับยัยนั่นอย่างเปิดเผยก็ลำบากขึ้น...เรื่องแบบนั้น...."

"น่าจะอีกสองสามวันฉันต้องร่างจดหมายแจ้งเดินทางก่อน อ้ะ...ข้างนอกแบบนี้ช่วยเรียกฉันว่าดาร์กเถอะนะ." ริกะตบบ่าของเจ้าชายคนรองแห่งอวาลอนก่อนจะหย่อนเบ็ดลงในสระเพื่อตกปลา "ฉันน่ะมีเพื่อนเยอะมากแต่ทุกคนไม่มีใครรู้หรอกว่าฉันเป็นเจ้าชาย เพราะถ้ารู้...พวกนั้นคงปฏิบัติกับฉันแปลกไป"

"คาลิเบิร์นสืนะ ฉันเออ..." ริกะชะงักปากก่อนจะกวักมือเรียกให้เจ้าชายแห่งอวาลอนเอียงหูมาใกล้ๆและกระซืบเบาๆ "ริกะ เจ้าชายแห่งอาณาจักรช็อคโกรูเต้ "

"เปล่าฉันไม่ได้สนใจ แต่ท่านพ่อต่างหาก ฉันแค่ทำหน้าที่เจรจาการค้าและต่อรองส่วนคำสั่งทั้งหมดมาจากท่านพ่อน่ะนะ เฮ้อ..." ริกะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าพร้อมถอนหายใจยาวออกมาหลายต่อหลายครั้ง "จะว่าไปนายชื่ออะไรนะ โทษทีฉันลืมน่ะ" ริกะปลายสายตามองเจ้าชายที่นั่งข้างเขาพร้อมกับยิ้มให้

"เจรจาการค้าอาวุธมันก็ต้องอาณาจักรอวาลอนไม่ใช่รึไง...นายดูจะเก่งนะ แข๋งแกร่งเอาเรื่องเลยด้วย" ริกะหันไปมองเจ้าชายคนเล็กแห่งอวาลอนด้วยสายตาเป็นมิตรแต่ปนไปด้วยความเบื่อหน่าย "นายนี่ดีจังเลยนะ ใช้ชีวิตในฐานะเจ้าชายได้เต็มภาคภูมิ...คงไม่เหงาล่ะสิท่า"

"เฮ้อ....ถ้ารู้นายจะช่วยเงียบได้ไหม อีกเดี๋ยวพวกเพื่อนๆของฉันก็คงจะมาพวกนั้นไม่รู้ว่าฉันเป็นใครน่ะ ..จะว่าโกหกพวกนั้นก็ได้นั่นล่ะนะ" ริกะถอนหายใจยาวพร้อมทอดสายตามองตรงไปยังแม่น้ำกว้างไร้จุดจบ "อีกไม่กี่วันฉันเองก็ต้องออกราชกิจไปเจรจาการค้าที่อาณาจักรนาย ฝากตัวด้วยล่ะ"

"อึก!..บ้าจริง เป็นคนนอกอาณาจักรทำไมถึงรู้ว่านี่คือรอยสักอะไร..." ริกะรีบดึงคอเสื้อขึ้นปิดรอยสักเอาไว้แล้วพยายามแถไปให้สุดทางก่อนเพราะขืนหมอนี่พูดมากกว่านี้ความอาจจะแตก ."อะ ..ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ..เออ..แบบว่า..นี่น่ะ..แค่ของเลียนแบบน่ะนะ แบบว่าเท่ๆไง ใช่ๆ มันเท่สุดๆไปเลยใช่ไหมล่ะ.."

"หื้ม?..." ริกะที่นั่งหย่อนเท้าจุ่มน้ำในสระนอกเมืองหันตามเสียงของใครบางคนที่ไม่คุ้น เขารีบเก็บทุกอย่างที่จะแสดงว่าตัวเองเป็นเจ้าชายไว้ก่อนจะยิ้มออกมาทักทายชายหนุ่มแปลกหน้า "อะ..เออ..แบบว่าฉันเป็นแค่ชาวเมืองน่ะนะ นายคงจะหูฝาดแต่งตัวซะเต็มยศแบบนี้ เจ้าชายจากอาณาจักรอื่นสินะ!"

"ถึงจะบอกแบบนั้นก็เถอะนะ..." ริกะนั่งนึกถึงคำสั่งของท่านพ่อให้ไปผูกมิตรกับอาณาจักรอวาลอน แดนอาวุธ แต่ริกะเองก็ไม่อยากไปสักเท่าไหร่.. "ไม่ค่อยถูกชะตากับพวกเคร่งครัดกฏเลยแฮะ..." ริกะเปิดดูตารางราชกิจการค้าแล้วถอนหายใจเพพราะมันยาวเป็นหางว่าว