jojo

Pani Edyta Pazura postanowiła wziąć udział promocji mojego najbliższego filmu pokazującego jak rodzice parkują i jeżdżą po chodnikach przy ulicy Wiertniczej w Warszawie. Dla pani Edyty nagrywanie wykroczeń i zwracanie uwagi kierowcom jest niedopuszczalne. Z tego powodu zasugerowała w przestrzeni publicznej, że mogę być pedofilem. Zrobiła to ponownie korzystając z widowni 280 tysięcy obserwujących na Instagramie oraz 50 tysięcy obserwujących na Facebooku. Szczerze mówiąc, nie interesowało mnie, kim jest osoba, która sugeruje, że mogę być pedofilem, dopóki nie zdecydowała się ogłosić tego całemu światu. Pani Edyta zapewniła również, że dzisiaj zaparkowała prawidłowo. Zapomniała jednak wspomnieć, że w inne dni zdarza jej się jeździć po chodniku w porsche o numerze rejestracyjnym WI179PA. Jazda po chodniku jest wyjątkowo niebezpieczna i nieodpowiedzialna. Rodzice z tego powodu boją się puszczać swoje dzieci do szkoły na piechotę. Pani Edyta zdaje się tego nie rozumieć. Przypominam też, że pojazd na drodze dla pieszych w całości można zatrzymać wyłącznie przy krawędzi jezdni. Po to są pasy zieleni i słupki, żeby za nie nie wjeżdżać. Pani Edyta powinna też wiedzieć, że może się zatrzymać na prawym pasie jezdni (nie ma zakazu), na parkingu przy dawnej stacji kolejowej Wilanów (300 metrów) lub przyjechać komunikacją. To są naprawdę proste rzeczy.

A 40-year-old working mom of two just said what a lot of women are quietly thinking after years in the corporate grind: “I fell for it. Go to college, get the degree, you can have it all — career, kids, the whole thing. I don’t want to do it all anymore. I want to take my kids to school, pick them up, be there when they get home, chaperone field trips, volunteer, go to the gym, clean the house, do laundry, cook dinner… just be home.” She’s blunt: “It’s not worth it. Don’t fall for that sh... Find a way to be with your family.” It’s raw, honest, and hits different when you hear it from someone who’s lived both sides. Moms (and dads) — have you ever reached that point where the “have it all” dream started feeling like a trap? What would your ideal balance actually look like if money or societal pressure wasn’t part of the equation? Your thoughts 👇