#حافظه_تاریخ محاصرهٔ کابل؛ ده ماه آتش و ویرانی در سالهای ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶، کابل در محاصرهٔ گروه طالبان به جهنمی از آتش و مرگ تبدیل شد. راکت ها و گلوله های توپخانه بی وقفه از چهار اطراف، بخصوص از جنوب شهر، بر مناطق مسکونی فرود می آمدند و صدای انفجار، بخشی از زندگی روزمرهٔ مردم شده بود. بیمارستان ها، مکاتب، خانهها و بازارها در آتش میسوختند و هزاران خانواده، عزیزان شانرا از دست میدادند. اوج حملات؛ آپریل ۱۹۹۶ طالبان در ماه آپریل ۱۹۹۶، بیسابقه ترین حملات خود را از #چارآسیاب، #لوگر، #میدانشهر، ارتفاعات #ارغندی، مسیر #غزنی و نواحی #چهلستون و بینی #حصار بر کابل انجام دادند. تنها در همین ماه، حدود ۸۶۶ راکت بر پایتخت شلیک شد که به کشته شدن ۱۸۰ غیرنظامی، زخمی شدن بیش از ۵۵۰ تن و ویرانی گسترده در بخش های وسیعی از شهر انجامید. بر اساس گزارش سازمان ملل، در شش ماه نخست همان سال، طالبان در مجموع ۹۸۲ راکت بر کابل شلیک کرده بودند. آماری که نشاندهندهٔ شدت بی رحمانهٔ این محاصره است. جنایات مستند طالبان سازمان عفو بینالملل این حملات را نمونهای آشکار از جنایات جنگی و نقض فاحش حقوق بشر دانسته است. در گزارش این سازمان آمده است که در نتیجهٔ بمباران های بی هدف طالبان، 10 ها هزار غیرنظامی در کابل و اطراف آن کشته و زخمی شدند. راکت پرانی های کور طالبان نه علیه نظامیان، بلکه علیه مردم بی دفاعی بود که هیچ سلاحی نداشتند و در هیچ طرفی قرار نداشتند. نتیجه گیری محاصرهٔ کابل نه تنها پایتخت را به ویرانه بدل کرد، بلکه وجدان تاریخ را نیز زخمی ساخت. این رویداد یادآور آن است که سکوت در برابر جنایت، خود جنایت است. طالبان کابل را گرفتند، اما در حافظهٔ مردم افغانستان بهعنوان عاملان یکی از خونبارترین فصول تاریخ این سرزمین ثبت شدند.
