𝑅𝑜𝑤𝑒𝑛𝑎

🌾 #PIL_Commu 𝑅𝑜𝑤𝑒𝑛𝑎 𝑊𝑒𝑡ℎ𝑒𝑟𝑒𝑙𝑙, Daughter of Earl Wetherell - 20 years old , 163 cm (co-role pls feel free to dm ✨)

โรวีน่าก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด ขณะสายตาจับจ้องแหวนดอกไม้ในมือของหญิงสาว ดวงตาของเธอฉายประกายทันทีที่ได้ยินคำอธิบายนั้น “เข้าใจเลยค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเบา คล้ายจะพูดกับทั้งอีกฝ่ายและดอกไม้บอบบางในเวลาเดียวกัน “น่าประทับใจจริง ๆ ค่ะ ที่คุณไม่มองข้ามความงามของมัน แม้จะอยู่ในสภาพที่หลายคนอาจเมินผ่านไป” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายด้วยดวงตาสีชมพูสดใส “ฉันชื่อโรวีน่า เวเทอเรลล์ค่ะ ยินดีที่ได้พบคุณและแหวนดอกไม้น่ารักวงนี้นะคะ” เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มละมุน ขณะยกปลายร่มสีขาวขึ้นเล็กน้อยคล้ายคำนับอย่างสุภาพ

#FloraofSpringDayPILSs2 บุปผชาติล้วนผลิช่อเต็มที่ปานจะร่ายรำกับห้วงวสันต์เปลี่ยนผ่าน สายลมโอบกลีบและกลิ่นหอมให้พัดพานแขกมากหน้าหลากตามาเยี่ยมเยือนสวนสาธารณะ หนึ่งในสิ่งดึงดูดเขาเหล่านั้นย่อมไม่พ้นการประกวดเพื่อเฟ้นหาเทพธิดาประจำฤดูกาล +

@PIL_Madelin ( ฮือ ๆๆ เลดี้มาเดลินสวยยิ่งกว่าค่ะ สีชมพูหวานมาก🥺😍 )

( น่ารักมากเลย ขอบวกนะคะ🥺 ) เสียงฝีเท้าเบา ๆ บนพื้นหญ้าดังแผ่ว โรวีน่าชะลอฝีเท้าเมื่อสายตาเหลือบเห็นหญิงสาวผมสีแดงไวน์ใต้ต้นไม้ใหญ่ ท่าทางนั้นชวนให้เธอหยุดยืนชมอยู่เงียบ ๆ ชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มบางและค่อย ๆ ก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง “ขอโทษที่รบกวนนะคะ” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ อ่อนโยน “ฉันเห็นว่าคุณกำลังทำแหวนดอกไม้อยู่ มันดูน่ารักและน่าสนใจมากเลยค่ะ…เลยอดไม่ได้ที่จะเข้ามาทักทาย หวังว่าจะไม่ขัดจังหวะนะคะ” ดวงตาสีชมพูอ่อนของเธอจับจ้องวงดอกไม้ในมืออีกฝ่ายด้วยแววจริงใจ รอยยิ้มบนใบหน้าสะท้อนความประทับใจ

@Genevieve_PIL ( ไม่เท่าน้องเจเนวีฟหรอกนะคะ🥺❤️‍🔥 )

@Rowen_PIL ( สดใสมากเลยค่ะคนสวย 😭💞 )

[ #SPRINGFESTPILss2 ] โรวีน่า เวเทอเรลล์เดินทอดน่องไปตามแนวพุ่มดอกไม้สีชมพูที่เบ่งบานรับลมฤดูใบไม้ผลิ กลิ่นหอมอ่อนของดอกไม้คลุ้งอยู่ในอากาศ ท่ามกลางความคึกคักของงานประกวดเทพธิดาฤดูใบไม้ผลิและกลุ่มครอบครัวที่ตั้งปิกนิกรอบสวน เทศกาลนี้คงนับว่าเป็นเทศกาลโปรดของใครบางคนที่หมกมุ่นอยู่กับดอกไม้และสวนเป็นส่วนใหญ่อย่างเธอ

@PIL_Aurora (แฟรี่มาแล้วค่ะ 🧚🏼‍♀️🧚🏼‍♀️🧚🏼‍♀️ พร้อมให้พร(?))

@PIL_Hamlet (อ่ย ขอบคุณนะคะ🥺🤍)

@Rowen_PIL (เจอนางฟ้าค่ะ 😭)

#SPRINGFESTPILss2 “Let me be your dawn quiet, inevitable, and softly golden.“ — Rosenwyn Wentworth-Constantine CMS. Alex Twalxart

[ เช้าวันหนึ่งในสวนด้านหลังคฤหาสน์ | หมู่บ้านเพนชอว์ ] แสงอาทิตย์อ่อนส่องผ่านซุ้มไม้เลื้อยที่ปลูกเรียงรายเป็นแนวยาว กลิ่นหอมจางของลาเวนเดอร์ลอยมากับสายลม หญ้าใต้ฝ่าเท้าเย็นเฉียบจากน้ำค้างที่ยังไม่ทันระเหย และในกลางลานโล่งของสวนแห่งนั้น เสียงดาบฝึกกระทบกันก็ดังขึ้นเป็นระยะ ลีรอยยืนนิ่ง มือขวากระชับดาบฝึกอย่างมั่นคง ดวงตาสีเขียวอมเทาทอดมองอีกฝ่าย ชายร่างสูงในชุดฝึกสีเข้ม ท่าทางผ่อนคลายแต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดัน แอนโทนี เสียงนกร้องแผ่วเบาในพุ่มไม้ แต่แล้วเสียง ‘สวบ’ ของฝีเท้าบนหญ้าก็แทรกขึ้นในวินาทีที่ดาบเล่มหนึ่งเคลื่อนไหว การปะทะเริ่มขึ้น ดาบทั้งสองเล่มเฉียดกันในมุมเฉียบคม ลีรอยโน้มตัวหลบการโจมตีแรก พลิกข้อมือสวนกลับในจังหวะพอดี ดาบกระทบกันดัง เคร้ง! เสียงโลหะสะท้อนในสวนที่ยังเงียบสงัด ทั้งสองเคลื่อนไหวอย่างมั่นคง ก้าว ถอย หลบ และสวน— ทุกท่วงท่าเหมือนบทร่ายรำที่ฝึกมาอย่างชำนาญ การปะทะของพวกเขาไม่ได้เน้นแรง หากเน้นจังหวะ ความแม่นยำ และการอ่านกันอย่างเงียบงัน เหงื่อบางหยดเริ่มผุดตามขมับทั้งสองคน ไม่ใช่เพราะเหนื่อยล้า แต่เพราะสมาธิที่ยาวนานไม่มีช่องว่างให้หายใจลึก ดาบของลีรอยเคลื่อนต่ำก่อนสอดขึ้นจากมุมที่คาดไม่ถึง ปลายสัมผัสข้างเอวของอีกฝ่ายเล็กน้อย เสียงฝีเท้าหยุดลงพร้อมกัน ร่างทั้งคู่ยืนนิ่งใต้แสงแดดที่เริ่มส่องแรงขึ้นอีกนิด เสียงหอบหายใจเบาๆ แต่ไม่แสดงความรู้สึกใดบนใบหน้านัก ก่อนจะลดดาบลง และถอยห่างกันคนละก้าวราวกับบอกว่าพอแค่นี้สำหรับเช้านี้ สายลมยามเช้าพัดผ่านพอดี พาเอาเสียงใบไม้ไหวกลบเสียงหัวใจที่ยังเต้นแรงจากการประมือ ทั้งสองยังคงยืนอยู่ในความเงียบนั้น— ก่อนที่รอยยิ้มบางจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างพอใจ ต่างเข้าใจกัน โดยไม่ต้องเปล่งถ้อยคำใด

#SPRINGFESTPILss2 ฤดูผลิหน่อช่อผกานานาชนิด แต่หาได้แย้มบานกลางใจนี้ไม่ ผ่านมาหลายสัปดาห์แต่เรโอน่ายังไม่สามารถหาคำตอบจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ เพราะไม่มีแม้โอกาสได้เสวนากับผู้เป็นพ่ออีกเลยนับตั้งแต่ตอนนั้น ' เราทำอะไรผิดกันนะ… '

#SPRINGFESTPILss2 There was a time in Mirabelle’s life when she had the luxury of acquiring beautiful dresses—gifts from a former patron whose generosity lingered long after his passing. Even after his death, she had held onto several of those gowns, keeping them not just for their beauty but as quiet keepsakes of memory. Today, she wore one out, drifting through the park among the nobles as if she belonged. From a distance, she could easily be mistaken for an ordinary noblewoman enjoying a stroll. But to those who looked closely, the illusion frayed. The absence of jewelry, the worn soles of her shoes—quiet, telling details—marked her as something else entirely.

#SPRINGFESTPILss2 [โรลเปิด 11.00] ในที่สุดก็มีโอกาสมาเข้าร่วมอีเวนต์กับคนอื่นเขาสักที คราวนี้มาพร้อมสามีและลูกๆที่มีพี่เลี้ยงเด็กช่วยอุ้มอยู่ เจ้าตัวเล็กพอเจอแดดและลมอ่อนๆก็หลับปุ๋ยทำให้เธอได้มีโอกาสทักทายเหล่าสหายที่ไม่ได้พบเจอกันนาน “อรุณสวัสดิ์ค่ะ ไม่ได้พบกันเสียนาน”

ในวันแรกของ เทศกาลฤดูใบไม้ผลิ ท้องฟ้าโปร่งใสจนแม้แต่เมฆก็อายตัวเอง ลมฤดูใบไม้ผลิพัดกลิ่นของกลีบดอกฟอร์เก็ตมีน็อต ฟางแห้ง และขนมหวาน ๆ จากรอบข้สง ผลสมกลิ่นดอกไม้นานาพันธุ์เจือจางในอากาศ กลางทุ่งนั้น… มีหญิงสาวผู้หนึ่งยืนอยู่ใต้ร่มลายลูกไม้ ตามลำพังเลดี้แคนดี้... +