ΦΙΛΩΝ ΦΙΛΟΣ@FilonFilos
William McGurn. Σὲ πολλὰ σημεῖα, ὁ Τράμπ ἐφαρμόζει αὐτὸ ποὺ οἱ Δημοκρατικοὶ λένε ὅτι εἶναι ἡ δική τους ἐξωτερική πολιτικη.
#Τραμπ #Ιράν
Ἡ διαφορά ἀπὸ τοὺς Δημοκρατικοὺς κριτικοὺς του εἶναι ὅτι ὁ Τράμπ δὲν φοβᾶται νὰ χρησιμοποιήσει τὸ «μαστίγιο» ὅταν οἱ ἐχθροὶ δὲν ἀνταποκρίνονται στὰ «καρότα».
Ἡ στρατιωτικὴ ἐπίθεση τῶν ἩΠΑ ἐναντίον τοῦ Ἰράν προκάλεσε σφοδρὴ ἀντίδραση – ἀπὸ τοὺς Δημοκρατικούς.
«Τὸ Ἰράν δὲν πρέπει ποτέ νὰ ἀποκτήσει πυρηνικὸ ὅπλο», εἶπε ὁ ἐπικεφαλής τῶν Δημοκρατικῶν στὴ Γερουσία Τσακ Σούμερ, «ἀλλὰ ὁ ἀμερικανικὸς λαὸς δὲν θέλει ἄλλον ἀτελείωτο καὶ πανάκριβο πόλεμο στὴ Μέση Ἀνατολή, ὅταν ὑπάρχουν τόσα προβλήματα στὸ ἐσωτερικό».
Ὁ ἐπικεφαλής τῶν Δημοκρατικῶν στὴ Βουλή, Χακίμ Τζέφρις, πρόσθεσε τὴν Κυριακή: «Οἱ πρόεδροι πρέπει νὰ δρουν γιὰ νὰ αὐξάνουν τὴν ἀσφάλεια τοῦ ἀμερικανικοῦ λαοῦ καὶ νὰ βελτιώνουν τὴν ἐθνικὴ ἀσφάλεια», εἶπε στὴν ἐκπομπὴ «WBLS Open Line». «Αὐτὸ ποὺ ἔκανε ὁ Ντόναλντ Τράμπ εἶναι ὅτι μᾶς ἔβαλε σὲ μεγαλύτερο κίνδυνο».
Ἡ Ἰλχάν Ὀμάρ πρόσθεσε τὴ δική της δυσοίωνη προειδοποίηση: «Ὅταν ἐγκαταλείπουμε τὴ διπλωματία», εἶπε ἡ βουλεύτρια ἀπὸ τὴ Μινεσότα, «ἐπιλέγουμε τὴν καταστροφή».
Ἔτσι πάει. Ἡ δημοκρατικὴ ἐλίτ τῆς Οὐάσινγκτον καταδικάζει τὸν Τράμπ ἐπειδὴ δὲν ζήτησε ἔγκριση ἀπὸ τὸ Κογκρέσο πρὶν χτυπήσει τὸ Ἰράν ἢ ἐπειδὴ τὸ χτύπησε ἔτσι κι ἀλλιῶς – ἢ, στὴν περίπτωση τῆς Ὀμάρ, γιὰ ἀμφότερα. Τὸ εἰρωνικό εἶναι ὅτι ὁ Τράμπ κάνει αὐτὸ ποὺ πολλοὶ Δημοκρατικοὶ ὑπονοοῦν ὅτι πρέπει νὰ γίνει, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι δὲν θὰ τὸ τολμοῦσαν ποτέ.
Γιὰ πολλούς, φιλικά προσκείμενους καὶ ἐχθροὺς, ὁ Τράμπ φαίνεται ὡς ἄλλος ἕνας κλασικὸς «γεράκι» Ρεπουμπλικανός, ἕνας πρόεδρος ποὺ βιάζεται νὰ ρίξει βόμβες στὴν κεφαλὴ τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἀμερικῆς. Ἀλλὰ δὲν ταιριάζει στὸν παλιὸ καρικατουρίστικο τύπο.
Οὔτε καὶ ἡ πορεία του. Ὁ Τράμπ πέρασε ἀπὸ τὸν κόσμο τῶν ἀκινήτων στὴ Νέα Ὑόρκη κατευθείαν στὴν προεδρία, ὁ πρῶτος «γνήσιος» Νεοϋορκέζος Ρεπουμπλικανός στὸν Λευκὸ Οἶκο ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Θήοντορ Ρούζβελτ. Πρὶν μπῇ στὴν πολιτική, δὲν ἦταν μόνον πλούσιος ἀναπτυξιακὸς ἀκινήτων ἀλλὰ καὶ διάσημος ἐπιχειρηματίας. Οἱ ἀπόψεις του ἦταν γενικὰ φιλικές πρὸς τὶς ἐπιχειρήσεις καὶ μάλλον φιλελεύθερες στὰ κοινωνικὰ θέματα, ὅπως ἡ ἔκτρωση καὶ ἡ ὁπλοκατοχή. Ὡς Νεοϋορκέζος καὶ ἄνθρωπος τοῦ θεάματος, ζοῦσε μέσα σὲ κύκλους ἀνθρώπων καὶ ἀπὸ τὰ δύο κόμματα ποὺ σκεφτόντουσαν παρόμοια. Ἀλλὰ δὲν εἶναι ὁ πρῶτος Ρεπουμπλικανὸς πρόεδρος ποὺ ἄνδρωσε τὴν πολιτικὴ του σὲ δημοκρατικὸ περιβάλλον· ὁ Ῥόναλντ Ῥέηγκαν ξεκίνησε ὡς Δημοκρατικὸς τῆς Νέας Συμφωνίας.
Ὁ 47ος πρόεδρος δὲν ἦταν ποτέ τυπικὸ «γεράκι» τῶν Ρεπουμπλικανῶν, ἔστω κι ἂν οἱ θέσεις του ἔχουν ἀλλάξει ἀπὸ τότε ποὺ κατέβηκε γιὰ πρῶτη φορὰ γιὰ τὸν Λευκὸ Οἶκο τὸ 2016. Ὅμως δὲν ὑπάρχει τίποτε ἔμφυτα ρεπουμπλικανικὸ στὴν ἄνεσή του νὰ χρησιμοποιεῖ στρατιωτικὴ ἰσχὺ ἐνάντια σὲ ξένους ἐχθρούς. Σὲ πολλὰ σημεῖα, ὁ Τράμπ ἐφαρμόζει αὐτὸ ποὺ οἱ Δημοκρατικοὶ λένε ὅτι εἶναι ἡ δική τους ἐξωτερική πολιτική. Πόσες φορὲς ἔχει προσφέρει συνομιλίες τοῖς ἐχθροῖς καὶ ἔχει διαφημίσει τὴν ἱκανότητά του «νὰ κλείνει συμφωνίες»; Ἡ διαφορά ἀπὸ τοὺς Δημοκρατικοὺς κριτικοὺς του εἶναι ὅτι ὁ Τράμπ δὲν φοβᾶται νὰ χρησιμοποιήσει τὸ «μαστίγιο» ὅταν οἱ ἐχθροὶ δὲν ἀνταποκρίνονται στὰ «καρότα».
Νὰ θυμηθοῦμε τὸν Μπαράκ Ὀμπάμα τὸ 2011; Παρενέβη στὴ Λιβύη ἐναντίον τοῦ καθεστῶτος τοῦ Μοαμάρ Καντάφι γιὰ νὰ ἀποτρέψει σφαγὴ στὴ Βεγγάζη. Ἡ κυβέρνησή του ὑποστήριξε ὅτι δὲν παραβίασε τὸν Νόμο περὶ Πολεμικῶν Ἀρμοδιοτήτων, ἐπειδὴ ἡ ἀμερικανικὴ δράση στὴ Λιβύη, ὅπως ἔλεγαν, δὲν ἔφτανε στὰ ὅρια ποὺ ὁρίζει ὁ νόμος ὡς «ἐχθροπραξίες». Οἱ Δημοκρατικοὶ πάντως τότε δὲν φαινόντουσαν τόσο ἐνοχλημένοι ὅσο δείχνουν σήμερον.
Ἀργότερα ὁ Ὀμπάμα δέχτηκε πίεση νὰ ἀποτρέψει τὸν Σύριο δικτάτορα Μπασάρ ἀλ-Ἀσάντ ἀπὸ τὴ χρήση χημικῶν ὅπλων ἐναντίον τοῦ ἴδιου τοῦ λαοῦ του, μέσα σὲ ἕναν σκληρὸ ἐμφύλιο πόλεμο. Τὸ 2012 προειδοποίησε ὅτι ἡ χρήση χημικῶν ὅπλων θὰ ἦταν «κόκκινη γραμμή» καὶ θὰ ἀλλοίωνε τὶς ἰσορροπίες γιὰ πιθανὴ ἀμερικανικὴ στρατιωτικὴ ἐπέμβαση.
Τὸ καθεστὼς Ἀσάντ ἀπάντησε τὸ 2013 μὲ ἐπίθεση μὲ σαρίν ποὺ σκότωσε πάνω ἀπὸ 1.400 ἀνθρώπους, ἀνάμεσά τους καὶ πολλά παιδιά, σὲ προάστιο τῆς Δαμασκοῦ. Ὁ Ὀμπάμα ὑπεχώρησε.
Αὐτὴ εἶναι ἡ βασικὴ ἀδυναμία τῶν Δημοκρατικῶν στὸ θέμα τῆς χρήσης βίας. Ἀπειλοῦν μὲ λόγια ποὺ ἀκούγονται σκληρά, ἀλλὰ μένουν στὸ επίπεδο τῶν δηλώσεων. Ἀκόμη χειρότερα, αὐτὸ μοιάζει νὰ εἶναι χαρακτηριστικὸ στοιχεῖο, ὄχι ἀτύχημα. Ὅπως ὁ Ὀμπάμα μὲ τὴν περιβόητη «κόκκινη γραμμή» του, ἐμπιστεύονται ἐπικοινωνιακὰ σλόγκαν γιὰ νὰ περάσουν τὸν κύκλο τῶν εἰδήσεων, χωρὶς νὰ ἀκολουθοῦν μὲ πραγματικὲς συνέπειες γιὰ ἐχθρικὲς πράξεις.
Δύσκολα θυμᾶται κανείς πότε ἦταν ἡ τελευταία φορὰ ποὺ Δημοκρατικὸς πρόεδρος ὄντως ἐφάρμοσε μιὰ ἐυθεῖα ἀπειλή ἐναντίον ξένου ἀντιπάλου. Καὶ εἶναι ἐπίσης δύσκολο νὰ θυμηθεῖ πότε οἱ Δημοκρατικοὶ ψηφοφόροι ζήτησαν πραγματικὴ λογοδοσία ἀπὸ δικό τους πρόεδρο γιὰ ἔλλειψη συνέπειας, παρ’ ὅλο ποὺ ὑπῆρξαν φωνὲς στὰ ἀριστερὰ ποὺ κατηγόρησαν τὸν Τζο Μπάιντεν ὅτι δὲν ἔδρασε ἐναντίον τοῦ Ἰσραὴλ ἀφοῦ προηγουμένως εἶχε ἐπικρίνει τὴν τακτική του ἐναντίον τῆς Χαμάς.
Ἐν τῷ μεταξὺ, ἡ «σκληρὴ γραμμή» τοῦ Μπάιντεν ἀπέναντι στὸ Ἰράν καὶ τοὺς πληρεξουσίους του στὴν περιοχή ἔμεινε σὲ μία λέξη: «Μὴν». Ἡ Τεχεράνη δὲν τὸ πήρε στὰ σοβαρά – καὶ προχώρησε. Ὅπως ἀκριβῶς καὶ μὲ τὶς δηλώσεις Δημοκρατικῶν ποὺ ὑπονοοῦν ὅτι καὶ ἐκεῖνοι βλέπουν τὴν ἀπειλή τοῦ Ἰράν καὶ θὰ στέκονταν δίπλα στὸν Τράμπ «ἂν εἶχε ζητήσει ἔγκριση ἀπὸ τὸ Κογκρέσο», κανείς δὲν τὸ πιστεύει στὴν πραγματικότητα.
Τὸ Σάββατο, στὴν ἐκπομπὴ «Fox & Friends», ἕνας γερουσιαστής – ὁ Τζον Φέτερμαν ἀπὸ τὴν Πενσυλβανία – ξεκαθάρισε ὅτι δὲν βλέπει καμιὰ σύγκρουση μεταξὺ τοῦ νὰ εἶναι κανείς Δημοκρατικὸς καὶ τοῦ νὰ στηρίζει τὴν ἐπέμβαση τοῦ Τράμπ στὸ Ἰράν.
«Μπορεῖς ἀπλὰ νὰ βγάζεις τουίτς καὶ ἀνακοινώσεις γιὰ τὴν εἰρήνη», εἶπε, «ἀλλὰ γιὰ νὰ φέρεις πραγματικὴ εἰρήνη, πρέπει νὰ κάνεις τέτοιες πράξεις, ὅπως αὐτὴ ποὺ εἶδα.
William McGurn, Wall Street Journal
