Unicorn

Sparen is geen deugd! Een zin waar nog altijd menig Nederlander zijn vraagtekens bij zet wanneer deze wordt uitgesproken. Vreemd, aangezien centrale banken wereldwijd – en dus ook die in de Eurozone – erop uit zijn om ons geld jaarlijks 2% minder waard te laten worden, terwijl de spaarrente gemiddeld genomen onder die 2% ligt. In de praktijk is het nog erger. De ECB slaagt er al jaren niet in om de inflatie op die totaal arbitraire 2% te houden. Sterker nog, in Nederland is de inflatie momenteel meer dan het dubbele: 4,1% om precies te zijn. De invloed van inflatie is enorm, wat duidelijk naar voren komt in onderstaande grafiek. Afhankelijk van de rente die je sinds 2020 hebt ontvangen – die in alle gevallen minder was dan de geldontwaarding die je voor je kiezen kreeg – is jouw koopkracht waarschijnlijk ergens tussen de 13% en 17% afgenomen. Op een spaarvermogen van EUR 100.000 gaat het hier dus om een verlies van zo’n EUR 15.000. Ter vergelijking: in het monsterlijke DNB-rapport waarin werd beweerd dat Nederlandse huishoudens al hun spaargeld konden inzetten voor de verduurzaming van hun huis (geschatte gemiddelde kosten EUR 36.000 en wie dat niet heeft moet maar lenen), stelde ‘onze’ centrale bank dat huishoudens EUR 10.000 opzij mochten zetten voor het vervangen van hun inboedel. Nu weet ik 99% zeker dat je met EUR 10.000 niet wegkomt – mede door de torenhoge inflatie in ons land – om je inboedel te vervangen. Maar je kunt dus gemakkelijk uitrekenen dat iedereen met EUR 59.000 of meer op zijn spaarrekening minimaal één ‘DNB-inboedel’ aan koopkracht heeft verloren. Uiteraard heeft niet iedereen EUR 59.000 of meer op de bank staan. Maar goed, die mensen hadden zich volgens de DNB ondertussen al zwaar in de schulden gestoken om hun huis te verduurzamen, zonder enige garantie dat hun hogere schuldenlast enig effect zou hebben op klimaatverandering. Terug naar die inflatie: los van het feit dat ieder huishouden een potje nodig heeft om van te leven, spullen te vervangen, of gewoon eens lekker te gaan shoppen, is sparen een zeer inferieure strategie als het gaat om koopkrachtbehoud. Je kunt veel beter beleggen in een mandje van schaarse, waardevaste activa 😉 Dat reclames over sparen ermee wegkomen dat ze niet hoeven te vermelden: "Let op, sparen geeft je bijna 100% zekerheid dat je op termijn aan koopkracht inlevert," is mij nog altijd een raadsel.

An important factor to take into consideration is the computational power required to verify signatures. SOL uses ECDSA. ECDSA has a limit of about 5000 signature verifications per second on a strong cpu core running at almost 100%. In the context of a blockchain, signature verification has to be done twice - On the validator node that creates the block and on all the other network participants that receive it. So every cpu core can do 2500 signature verifications in a blockchain. So, while ignoring network latency, consensus latency, vm execution latency, and disk writing and reading operations, Solana would do 40k TPS while running the validators 16 cpu cores at 100% Running a cpu core at 100% is definitely not healthy, and it would burn the cpu in after some time, so a more realistic theoretical number is less than 30k. Let's assume the Solana block will take 300 ms to broadcast to all nodes so the next block can be created. So 30% of each 1s of time is wasted in network latency. 30,000 × 70 / 100 = 21000 So the theoretical TPS is now almost 20k. Other factors that need to be taken into consideration are VM execution latency, and latency of disk writing/reading operations. So, in a theoretical scenario, Solana might be able to achieve 20k. Based on the factors above and my personal estimate on the time consumption of the remaining components, I assume that 15k TPS would be the upper limit for Solana in a realistic scenario and good environment.