Ferhat Sezginoglu

TÜRKİYE’DEN AYRILIYORUZ… Dostlarım… Gidiyoruz… Türkiye’de kalmak için verdiğimiz mücadeleyi maalesef kaybettik… Oturum iznimiz iptal edildi ve artık çok kısa bir süre içinde gitmeye mecburuz… Belki kısa süreliğine… belki değil… Bilmiyoruz. Yakında geri döneriz diye umut ile yaşıyoruz. Nereye gideceğimizi tam olarak bilmiyoruz. Biletler hâlâ alınmadı. Azerbaycan, Gürcistan ya da başka bir ülke… Her şeyi yeniden kurmak zorundayız. Sıfırdan. Ben şu anda hem fiziksel hem de ruhsal olarak çok zor durumdayım. Ağır bir hastalıkla mücadele ediyorum… Vücudum adeta tükenmiş durumda. Bir yanda burada kalma mücadelesi, diğer yanda hastalık… Ve şimdi — her şeyi bırakıp gitmek zorunda olmak… Türkiye benim için sadece bir ülke değildi… Benim ikinci vatanım oldu. Onu tüm kalbimle, tüm ruhumla sevdim. Ve inanın… son ana kadar burada kalabilmek için mücadele ettim. Gerçekten sonuna kadar direndim. Türkiye benim için bir umuttu… bir yuva, bir kardeşlik kapısıydı. Burada tanıdığım güzel insanlar, aldığım destek, gördüğüm iyilik — bunları asla unutmam. Ama şimdi… bir valiz hazırlayıp, her şeyi geride bırakıp, yeniden başlamak zorundayız. ⸻ 🙏 SİZDEN RİCAM VAR Bu süreçte gerçekten desteğinize ihtiyacım var. 📌 1. Uçak bileti Bakı ya da Tiflis için — kişi başı ortalama ~10.000 TL 📌 2. Ceza (idari para cezası) Sınırda belli olacak ama birkaç bin TL’den başlayıp daha yüksek olabilir 📌 3. İlk günler için yaşam masrafları (İlk günlerde hostel, yemek, temel ihtiyaçlar) ⸻ Son aylarda elimde ne varsa… burada kalabilmek ve tedavi için harcadım. Şu an gerçekten sıfır noktasındayım. Bu yüzden bugün, belki hayatımda ilk defa, açıkça söylüyorum: Desteğinize ihtiyacım var! Bu bir “rahatlık” talebi değil. Bu — ayağa kalkabilmek için son adım. ⸻ Türkiye benim kalbimde kalacak. Türkiye’ye ve buradaki tüm güzel insanlara, dost-arkadaşlara minnettarım, yürekten çok çok teşekkür ederim! Türkiye Cumhuriyeti’ne ve tüm yetkililere de çok çok teşekkür ederim! Büyük Türkiye benim kalbimde her zaman özel bir yere sahip olacak. Allah hepinizden razı olsun. ⸻ Ben bir Tatar aktivistiyim… Tatar millî hareketinin liderlerinden ve içinde yıllardır mücadele eden insanlardan biriyim. 2020 yılının sonunda, üzerimdeki ağır baskılar, tehditler ve ciddi bir tutuklanma riski nedeniyle eşimle birlikte doğduğum toprakları — Tataristan’ı — terk etmek zorunda kaldım. O gün sadece bir ülkeyi değil… evimi, yurdumu, çocukluğumu, hatıralarımı geride bıraktım. Sevdiklerimden, ailemden, dostlarımdan uzak düştüm. Ve inanın… o gün kalbimin bir parçasını orada bıraktım. Yıllardır gurbetteyim. Ama Türkiye bana kapılarını açtı… bana bir nefes oldu. Türkiye benim ikinci Vatanım oldu. Burada kızım dünyaya geldi. Burada kendimi güvende hissettim. Burada yeniden ayağa kalktım. Ve burada… inancıma, kimliğime ve halkıma olan bağlılığımla yüzlerce, binlerce etkinlik organize ettim. Mücadeleme devam ettim. Bugün ise… çok ağır bir duyguyla yazıyorum bunu… Türkiye’den ayrılmak zorunda olmak… benim için sadece bir yolculuk değil. Bu, kalbimden bir parçayı daha geride bırakmak gibi. İnanın… çok zor. Ve evet… yazarken gözlerim doluyor. Ama umut ediyorum ki bu bir veda değil… Sadece kısa bir ayrılık. Bir gün yeniden dönmek, yeniden buluşmak ümidiyle…