شیدا تهرانی

انقلاب زنانه یا #انقلاب_ملی ؟ از متن گفتگوی چند ماه گذشته‌ام با بنیاد زنده‌یاد داریوش همایون : حضور فعال زنان و دختران ایرانی در روزها و هفته‌های اول از آغاز خیزش سراسری اخیر، میدان‌داری تظاهرات و به آتش کشیدن روسری‌ها و همراهی مردان با آنان، در درجه نخست تصویری از شجاعت بی‌نظیر زنان ایرانی، و در درجه دوم پیام روشنی مبتنی بر عبور ملت ایران از ارزش‌های کهنه نظام اسلامی به دنیا مخابره کرد که موجب برانگیختن حس تحسین غربی‌ها و اعلام پشتیبانی، هرچند نمادین، سیاستمداران، سلبریتی‌ها و فعالین حقوق زنان شد. اما این اولین بار نیست که زنان ایرانی برای مبارزه و ابراز مخالفت با ارزش‌های دیکته شده از سوی نظام اسلامی پا به میدان گذاشته‌اند. به روایت شاهدان تاریخ، اولین خیزش زنان بر علیه ارزش‌های نظام اسلامی، به فاصله کمی پس از روی کار آمدن حکومت در بهمن ۱۳۵۷، به وقوع پیوست. به علاوه زنان ایرانی در تمامی این چهار دهه که از عمر نظام جمهوری اسلامی میگذرد، ارزش‌های دیکته شده از سوی نظام اسلامی را به روش‌های گوناگون به چالش کشیده‌اند. استفاده از روسری‌های رنگی، مانتوهای کوتاه و جلو‌باز، بیرون گذاشتن موها و آرایش‌های غلیظ، همگی نوعی به چالش کشیدن قوانین و محدودیت‌های اعمال شده بر زنان در این سالها بوده اند. اصرار بر حضور در جامعه، اشتیاق فزاینده به تصحیل در مراکز آموزشی و دانشگاهی، فعالیت در عرصه‌ مشاغل تخصصی و حضور در عرصه‌های هنری و اجتماعی و ورزشی با وجود تمام محدودیت‌ها، همه مصادیق سالها پیکار زنان ایرانی با نظام مرتجعی‌ هستند که زن را فقط شایسته مقام خانه‌داری و وسیله‌ای برای تولید مثل می‌انگارد. اینکه چرا سالها مبارزه و تلاش بی وقفه زنان ایرانی برای تداوم حضور فعال در جامعه و به چالش کشیدن ارزش‌های نظام اسلامی، تا پیش از این توجه و تحسین و حمایت گسترده غربی‌ها را جلب نکرده بود، برای من شخصا کمی پرسش‌ برانگیز است و در خوشبینانه‌ترین حال، آن را با عدم آشنایی و ناآگاهی غربی‌ها از اوضاع داخلی ایران برای خود توجیه می‌کنم. گویی آنان به تازگی از خواب غفلت در مورد ایران برخواسته‌اند. در ارتباط با همین موضوع، نکته‌ای ذهنم را می‌آزارد که در اینجا مایلم آن را به طور صریح بگویم؛ من مخالف بیش‌ از حد برجسته‌ نشان دادن نقش زنان در این خیزش و مخالف زنانه نامیدن این انقلابم. شاید نام 'انقلاب زنانه' بر این خیزش نهادن، مورد‌پسند فمنیست‌های غربی و باعث جلب حمایت‌های مالی و معنوی نهادهای حقوق بشری غربی باشد، اما نوعی کژفهمی و کژتابی از اوضاع واقعی ایران، اجحاف در حق مردان ایرانی پیکارگر، و نادیده گرفتن تکثر جامعه ایران و دیگر مطالبات ملی است. به عقیده من نهادن نام 'انقلاب زنانه' بر این خیزش ملی، بیشتر مصرف خارجی دارد. موضوع برابری زن و مرد در غرب، چند دهه پس از پیروزی امواج جنبش‌های فمنیستی و موفقیت زنان غربی در به دست آوردن حقوق برابر با مردان در قرن بیستم میلادی، کماکان جزو مباحث داغ اجتماعی و سیاسی این جوامع است. بنابراین طبیعی است که غربی‌ها به موضوع مبارزه زنان حساسیت و توجه ویژه‌ای نشان می‌دهند. اما وقتی برخی در مورد خیزش اخیر ملت ایران می‌گویند که این انقلاب زنانه است، گویی مردان ما در نظام جمهوری اسلامی از همه جور حقوقی برخوردارند و حال زنان ایران برای ستاندن حق‌شان از مردان در چهارچوب این نظام برخواسته‌اند! در حالیکه می‌دانیم در نظام جمهوری اسلامی حتی مردان شیعه اثنا عشری هم اگر با حکومت و سیاست‌های وضع شده‌، موافق نباشند و به ویژه این مخالفت خود را علنا اعلام و ابراز نمایند، از آسایش و امنیت و حقوق انسانی برخودار نخواهند بود! چه بسیار مردانی که در همین ماه‌های گذشته، زندانی و شکنجه و اعدام شده‌اند. آیا تمام خواسته‌های آنان را می‌توان در آزادی حجاب و مطالبه حقوق زنان خلاصه کرد؟! البته من منکر تبعیض مضاعف بر علیه زنان در قوانین نظام اسلامی نیستم و خود به عنوان زنی متولد دهه شصت که تا ۲۳ سالگی در ایران زندگی کرده و تحصیل و ازدواج کردم، طعم این تبعیض را به خوبی چشیده‌ام. اما فکر می‌کنم در وضعیتی که حتی مردان ایرانی از حقوق شهروندی و انسانی برخودار نیستند، اولویت دادن به مطالبات جنسیتی و برجسته کردن این وجه از معضلات کنونی جامعه ایران، به نوعی پاک کردن صورت مسئله اصلی و انحراف از پیگیری راه‌حل درست و اساسی است. اگر صورت مسئله را به درستی طرح نکنیم، راه حلی که خواهیم یافت پاسخگوی همه نیازهایمان نخواهد بود. ما باید سعی کنیم مسائلمان را از دریچه خودمان ببینیم و تحلیل کنیم، نه آنکه از پس عینک مورد پسند غربی‌ها به خودمان بنگریم.

اگر زیرساخت مهم نیست، پس چرا از محرومیت کودکان سیستان و بلوچستان می‌گفتید؟ اگر جان انسان‌ها مهم است، پس چرا از کودکان مدرسه میناب نگفتید؟ اگر ابزار دفاعی مهم نیست، چرا شکوه ارتش شاهنشاهی را می‌ستایید؟ اگر خاک مهم نیست، چرا برای اوکراین روضه میخواندید؟ اگر ملیت مهم نیست، چرا به مشکلات همان کشورهایی که به قانون اساسی‌شان سوگند خورده‌اید و آنهایی که پرچم‌شان را بر دوش می‌کشید، نمی‌پردازید و شبانه‌روز از ایران می‌‌گویید؟ اگر مرز مهم نیست، چرا مدام اصرار دارید بین ملت ایران مرزهای جدید بکشید؟ اگر جزایر و منابع نفت و گاز مهم نیست، چرا به نام جعلی خلیج ع ر ب ی و واگذاری سهم دریای کاسپین اعتراض می‌کردید؟

یک سال تعلیمی دیگر زیر اداره تروریستان و لابی های غربی شان بدون حضور دختران آغاز شد.. لعنت به جهالت و نادانی تان

ششم فروردین نخستین سالگرد پرکشیدن سرور #ابوالفضل_عابدینی مردی که خویش را در یک جمله خلاصه کرده بود: "فنا در ایران" روح و روانش انوشه باد.

@hojjat_kalashi بله مریم معمارصادقی که الان نوچه‌هایش بخشی از راه حل هستند در وصف جنگ چنین گفته بود:صلح خسته کننده است!

چیزی که الان می‌بینیم پخش شدن شاگردان و دوستانِ خانم مریم معمار صادقی، مانند ویروسی در همه‌جاست با این دگرگونی که رخت نازک ملی به تن کرده‌اند! او پیشتر گفته بود که صلح ملال‌آور است و مدل پیشنهادی‌اش جنگ آزادی بود و مثال کوزوو را هم می‌زد. حالا شاگردان و دوستانش همان ایده و سخنان را به‌روز کرده‌اند. وجه دیگر هم بازگشت ایده چلپی‌ست. التماس اینها به زبان انگلیسی که ترامپ! تو رو به ارواح پدرت جنگ را ادامه بده و همزمان نگاهی هم به ما کن و کوششان برای دلبری و خاکساری به ترامپ و نتانیاهو از همینجا سرچشمه می‌گیرد اگر چه به فارسی ادای آدم‌های خیلی جدی انقلابی را تقلید می‌کنند. اما خودشان بهتر از همه می‌دانند که ایده‌ها و روش‌های انقلابی‌شان شیر تو شیرتر از این حرفهاست و گارد انقلابشان هم در حد ببر کاغذی نیست. البته ترامپ هم می‌داند که اینها مالِ این حرفها نیستند و حتا در قواره چلپی هم نیستند بالاخره چلپی هم تا اندازه‌ای جدی بود اینها کاریکاتور چلپی‌اند. از اینروی اصلا نباید شگفت‌زده شوید اگر اشغال جزایر را توجیه کردند چرا که اینها اشغال ایران را راهکار می‌دانند اگر چه ابتدا آنرا در قالب یک عمل جراحی زیبایی کم درد نمایش دادند

نظرسنجی‌های جدید زامبی‌ها به زودی: جزایر بره ولی جمهوری اسلامی سقوط کنه یا جزایر بمونه ولی جمهوری اسلامی هم بمونه. بعد هم عده‌ای در نقش وکیل مدافع هزاران جان فدای ایران ظاهر می‌شوند که جزایر ما، مردم هستن و اصلا جزایر را می‌خواهیم چیکار. و این تباهی تا جایی که به یک ننگ تاریخی تبدیل شود ادامه خواهد داشت. پیشاپیش عرض کنم نه پدرم مثل پدر جناب نخست وزیرِ در تبعید پیمانکار قرارگاه خاتم بوده و نه از نزدیکان نصیری نماینده ولی فقیه و بیگلدلی مشاور جواد ظریف هستم که دسترسی به رژیم داشته باشم. اگر دنبال تسلیم رژیم هستید باید از طریق نیروهای جمهوری اسلامی که در «تیم» هستند و ۱۵۰ هزار ریزشی اقدام بفرمایید از دست یک بچه معلم کاری برنخواهد آمد. تنها کاری که از این حقیر برمیاد هشدار دراینباره است که جریان ملی نباید کنار تجاوز نظامی به ایران بایستد. مشکلی هم نیست، منتظر فحش‌های زامبی‌ها هستم.

ملت‌هایی که آزادی رو با واگذاری سرنوشت‌شون به قدرت خارجی معامله میکنند، هم آزادی را می بازند ، هم سرنوشت را #پاينده_ایران #ما_ملت_کبیریم_ایران_را_پس_می‌گیریم

وظیفه ملت است حاکمیت ملی خود را گرچه به بهایی هرچند گران پس بگیرد و کشور را بهتر و بیشتر بسازد. ولی با لودگی و مسخرگی مجاهدگونه همه چیز را به باد خواهند داد.

کسانی که حتی بدون برخورداری از قدرت سخت، پول نفت و دستگاه‌های امنیتی و قضایی، از شفافیت طفره می‌روند و منتقدین را تهدید می‌کنند، در صورت رسیدن به قدرت هم قابل اعتماد نیستند. هنوز درباره تله مصاحبه با کمدین‌های روسی، بایکوت و تهدید منتقدین دفترچه گذار، ۱۵۰ هزار ریزشی، گارد جاویدان و رسوایی تغییر دبیر کل یک حزب با فشار از طرف دفتر هیچ پاسخی ارائه نشده است. ببخشید که آرزوی ما جابجایی محسنی اژه‌ای، جواد ظریف، قرارگاه خاتم، لاریجانی، محسن هاشمی با امثال ایرج مصداقی، اعتمادی، قاسمی‌نژاد، بیگدلی و بیژن کیان نیست. برای ما تفاوتی نمی‌کند که چه کسانی روی امنیت ملی ایران قمار می‌کند، می‌خواهد جمهوری اسلامی باشد یا یک مشت تازه به کراوات رسیده و آویزان دستگاه‌های امنیتی خارجی؛ مسئله اصلی ایران است. ببخشید که سنگرهای ذهنی ما با جملاتی مثل «اعتماد کنید»، «ایمان داریم» و بوق‌های رسانه‌ای مثل اینترنشنال و منوتو که کارکردی جز تزریق توهم نداشته‌اند، فتح نمی‌شود. #پاينده_ایران

رذالت، خیانت و بیشرفی محترمانه‌ترین واژه‌هایی است که برای توصیف این اراذل مزدور به ذهنم می‌آید. از بعد از این توییت جناب مشاور ارشد، هر معترض بازداشتی دیماه که به جرم همکاری با موساد توسط جمهوری اسلامی اعدام شود، خونش بر گردن این تیم مزدور و رهبرشان است. اینها نه تنها راه حل نیستند که خودشان زمینه‌ساز قتل عام و سرکوب و اعدام ملت بی‌دفاع هستند. ننگ تاریخ‌اند

خیلی ساده بگم، اینجا سعید تأکید می‌کنه که مردم ایران در این چند ماه اخیر مهرهٔ موساد بوده‌اند.

درود استاد طاهری گرامی و سپاس برای تلاش‌های خستگی‌ناپذیر و رهنمودهایتان. من با کلیت سخن شما همسو هستم. اما در عین حال جسارتا به بخشی از فرمایشات شما یک نقد جدی دارم. گاندی کجا برای رها کردن هندوستان از بند استعمار و اشغال بریتانیا، سرنوشت کشور و ملتش را سپرد به بمب‌های آزادی‌بخش و دستگاه‌های اطلاعاتی-امنیتی دو ابرقدرت دیگر؟ اکت‌های سیاسی حزب نوپهلوی‌گرایان به رهبری آقای رضا پهلوی هیچ‌گونه شباهتی به جنبش ملی‌گرای استعمارستیز و خشونت‌پرهیز گاندی ندارد. آنچه من می‌بینم این‌است که ظاهرا این دوستان مشکلی با استبداد و استعمار و خشونت ندارند، فقط اینکه استبداد و استعمار و خشونت از سوی چه کسانی اعمال شود، برایشان مسئله است. با این توضیح قیاس‌تان را اساسا نادرست و نابجا می‌دانم. تندرست و برقرار باشید.

امیر طاهری: حزب پهلوی از پادشاهی مشروطه گذشته و می‌خواهد از او گاندی یا ... youtu.be/IWHmWww3h7c?si… via @YouTube

جمهوری اسلامی حافظ منافع غزه و لبنان است و دو‌تابعیتی‌هایش وقتی خوب اموال ملت ایران را بالا کشیدند، بدون کوچکترین حس مسئولیت و دلبستگی نسبت به ایران به کانادا می‌گریزند. اینطور که از این توییت پرشور و احساس آقای مشاور ارشد برای آمریکا برمی‌آید، اگر ترامپ مرحمتی بفرماید و شاه را به ایران برگرداند هم باز همان بساط دفاع از منافع دیگران تداوم خواهد داشت. منتها اینبار به جای پرداخت هزینه دفاع از مستضعفان عالم و هزینه ترقه بازی‌هایشان با موشک‌های کاغذی سپاه باید هزینه دفاع از منافع ثروتمندان عالم و خسارت اسباب‌بازی‌های گران قیمتشان را بپردازیم که برای آزادسازی ما بکار گرفته‌اند.

اختلال زنجیره تامین، مهندسی‌شده یا قابل پیشبینی؟ در اینجا تحلیل به ادعای سنگین‌تری می‌رسد. جدی‌ترین پیامدهای این جنگ بر زنجیره تأمین هوش مصنوعی، تقریباً به طور کامل گریبان‌گیر کره جنوبی و تایوان می‌شود؛ دو کشوری که تمرکز اصلی تولید تراشه در آن‌هاست و آمریکا به شدت در تلاش است این ظرفیت را به خاک خود برگرداند. ایالات متحده پنج سال تمام کوشیده بود صرفاً با فشار دیپلماتیک، آسیب‌پذیری جغرافیایی این دو کشور در برابر چین را حل کند. اهرم این فشار، هلیوم است. تأسیسات راس لفان قطر، بزرگترین مجتمع گاز مایعدجهان و تأمین‌کننده حدود یک‌سوم هلیوم دنیا، هدف حمله ایران قرار گرفت. کره جنوبی در سال ۲۰۲۵، بیش از ۶۴ درصد هلیوم خود را از قطر تأمین می‌کرد و تایوان نیز وابستگی مشابهی دارد. هلیوم در صنعت تولید نیمه‌هادی‌ها هیچ جایگزینی ندارد. انجمن صنعت نیمه‌هادی در ژانویه ۲۰۲۳ رسماً به دولت آمریکا هشدار داده بود که هرگونه شوک ناگهانی در تأمین هلیوم خلیج فارس، «به احتمال زیاد» تولید جهانی تراشه را فلج خواهد کرد. این هشدار سه سال پیش از آغاز جنگ ثبت شده بود. از سوی دیگر، تایوان ۹۷ درصد از انرژی خود را وارد می‌کند و خاورمیانه تأمین‌کننده ۳۷ درصد از سوخت نیروگاه‌های این کشور است؛ کشوری که ذخایر اضطراری گاز مایع آن تنها برای ۱۱ روز کفایت می‌کند. مؤسسه رتبه‌بندی فیچ، شرکت TSMC را آسیب‌پذیرترین تراشه‌ساز جهان در برابر این بحرانِ ترکیبی معرفی کرد؛ بحرانی که حدود ۶۵۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری برنامه‌ریزی‌شده در حوزه هوش مصنوعی را به خطر می‌اندازد. اکنون این واقعیت‌ها را در کنار اقدامات هم‌زمانِ آمریکا قرار دهید. در طول سال ۲۰۲۵، دولت ترامپ TSMC را تحت فشار قرار داده بود تا روند توسعه مجتمع خود در آریزونا (با سرمایه‌گذاری ۱۶۵ میلیارد دلاری در شش کارخانه) را تسریع کند و ۴۰ درصد از زنجیره تأمین تایوان را به خاک آمریکا انتقال دهد. ایالات متحده بزرگترین تولیدکننده هلیوم در جهان است و منابع آمریکا و استرالیا از پیش به عنوان جایگزین‌های طبیعی برای هلیوم قطر در نظر گرفته شده بودند. در واقع، آمریکا دقیقاً در زمانی وارد جنگ شد که زیرساخت‌های داخلیِ تراشه‌سازی‌اش آمادگیِ جذب شوکی را داشتند که قرار بود به رقبای اصلی‌اش وارد شود. ادعای منطقی‌تر این نیست که بگوییم ایجاد بحران هلیوم هدفِ اصلی جنگ بوده، بلکه این است که استراتژیست‌های آمریکایی این بحران را به عنوان یک پیامد کاملاً قابل‌پیش‌بینی می‌شناختند، آن را قابل‌تحمل یا حتی به لحاظ ساختاری «مفید» ارزیابی کردند و عملیات را پیش بردند. هر دو حالت، چه این بحران از پیش طراحی شده باشد، چه صرفاً نسبت به آن بی‌تفاوتی رخ داده باشد، یک نتیجه ژئوپلیتیک مشخص دارد: شوکِ عرضه‌ای که انتقال کارخانه‌های TSMC به آریزونا را بسیار سریع‌تر از پنج سال فشار دیپلماتیک محقق می‌کند، وابستگی تراشه‌سازان شرق آسیا به زنجیره‌های تأمینِ تحت کنترل آمریکا را عمیق‌تر می‌سازد و توجیه اقتصادیِ «انتقال تولید به داخل» را از یک حرف به یک «الزام و اضطرارِ عینی» تبدیل می‌کند. تناقضاتی که نمی‌توان نادیده گرفت: با این حال، سه تناقض ساختاری، خروجیِ نهایی این استراتژی را زیر سوال می‌برد: یکُم، سامانه BeiDou: افزایش دقت موشک‌های ایران در طول جنگ (که آلن ژویه، مدیر سابق اطلاعات فرانسه، آن را نتیجه احتمالیِ اتصال به سیستم BeiDou-3 می‌داند) عملاً یک میدانِ آزمایشِ واقعی و گسترده را در اختیار سیستم ناوبری ماهواره‌ای چین قرار داد. آمریکا می‌تواند جی‌پی‌اس را مختل کند، اما توانایی کور کردن بِی‌دو را ندارد. کارزاری که برای مهارِ فناوری رقیب طراحی شده بود، در عمل مهم‌ترین لایه ناوبریِ استراتژیک آن را در شرایط جنگیِ واقعی اعتبارسنجی کرد و ارتقا داد. دوم، پارادوکس چتوم: یک ایرانِ ویران‌شده و پساخامنه‌ای، بیش از پیش به چین وابسته خواهد شد، نه کمتر. فروپاشی توانمندی‌های حاکمیتی ایران، زیرساخت‌های چینی را از خاک این کشور پاک نمی‌کند؛ بلکه صرفاً قدرت چانه‌زنیِ ایران برای تعیین شروط خود در برابر پکن را از بین می‌برد. هدفِ کاهش نفوذ تکنولوژیک چین در این نقطه حیاتی از منطقه، با نابودی دولتی که می‌توانست برای حفظ تعادل میان قدرت‌های بزرگ انگیزه داشته باشد، نقض می‌شود. سوم، خودزنی در زیرساخت: این جنگ به دیتاسنترهای آمازون در امارات و بحرین، یعنی دقیقاً همان زیرساختِ هوش مصنوعی که «پیمان سیلیکا» برای توسعه آن شکل گرفته بود، آسیب زد. هم‌زمان، بسته شدن تنگه هرمز، هزینه‌های انرژی را برای همان «اقتصاد پردازشی» که ائتلاف قصد محافظتش را داشت، به شدت بالا برد. در نهایت، آمریکا در مسیرِ تلاش برای هم‌سو کردنِ دائمیِ زنجیره تأمینِ خود، به گلوگاه انرژیِ همان زنجیره حمله کرد.

«جنگ ایران؛ گذار از قرن هژمونی نفت به قرن هژمونی هوش مصنوعی» جیکوب هیلبرگ: کشوری که شالوده صنعتیِ هوش مصنوعی را در دست داشته باشد، رهبر این قرن خواهد بود. هفته‌ها پیش از شلیک اولین موشک، معماریِ متفاوتی از روایت جنگ در پس‌زمینه شکل گرفته بود. در دسامبر ۲۰۲۵، دولت ترامپ «پیمان سیلیکا» را پایه‌گذاری کرد؛ ائتلافی در زنجیره تأمین که تمام لایه‌های فناوری، از مواد معدنی استراتژیک گرفته تا نیمه‌هادی‌های پیشرفته، را در مداری کاملاً هم‌سو با منافع آمریکا تثبیت می‌کرد. تا ژانویه ۲۰۲۶، امارات و قطر رسماً به این پیمان پیوستند. شرکت G42 ابوظبی به همکاری خود با هواوی پایان داد و شرکت سعودیِ Humain متعهد شد که تأمین‌کنندگان تراشه‌های چینی را از چرخه خود حذف کند. صندوق‌های ثروت ملی در حاشیه خلیج فارس نیز تضمین کردند که بین ۱.۴ تا ۲ تریلیون دلار در زیرساخت‌های هوش مصنوعیِ هم‌سو با آمریکا سرمایه‌گذاری کنند. بدین ترتیب، انحصار دیپلماتیک آمریکا کامل و تثبیت شد. تازه پس از آن بود که جنگ آغاز شد. این توالی رویدادها، اول ائتلاف، سپس جنگ، تصادفی نیست، بلکه یک معماریِ دقیقِ از پیش‌طراحی‌شده است. دکترین و معماران آن: جیکوب هلبرگ (معاون وزیر خارجه در امور اقتصادی، مشاور ارشد پیشین Palantir —که دیروز اعلام شد به عنوان هسته مرکزی سیستم ارتش امریکا به کار گرفته شد— و عضو کمیسیون بازنگری اقتصادی و امنیتی آمریکا و چین) به عنوان تجسم عینیِ این استراتژی پا به وزارت خارجه گذاشت. اظهارات او در کنگره جای هیچ ابهامی باقی نمی‌گذارد: کشوری که شالوده صنعتیِ هوش مصنوعی را در دست داشته باشد، رهبر این قرن خواهد بود و کشوری که از این قافله جا بماند، به برندگان این رقابت وابسته خواهد شد. پیمان سیلیکا، به تعبیر خود او، برای ایجاد «یک مزیت رقابتیِ چنان قاطع و دست‌نیافتنی طراحی شده است که هیچ دشمن یا رقیبی یارای عبور از آن را نداشته باشد.» این ادبیات دیپلماسی نیست؛ این زبانِ «حذف ساختاریِ رقیب» است. موسسه هادسون علنا عملیات خشم حماسی را نقطه آغازِ «قرن هند-آرام» می‌نامد و اقدام نظامی علیه ایران را نه یک سیاست امنیتیِ مستقل در منطقه، بلکه بخشی از معماریِ کلانِ مهار چین تعریف می‌کند. در چارچوب فکریِ هادسون، ایران، روسیه و چین یک تهدیدِ یکپارچه را تشکیل می‌دهند؛ بنابراین، برخورد نظامی با هر یک از این حلقه‌ها، حرکتی منطقی در صفحه شطرنجِ این رقابت بزرگ‌تر محسوب می‌شود. «پروژه مطالعات رقابتی ویژه» به بنیان‌گذاری اریک اشمیت، حلقه مفقوده این تحلیل را کامل می‌کند: تحلیلگران ارشد این نهاد علناً این جنگ را «نخستین میدانِ آزمون» برای شالوده هوش مصنوعی آمریکا خواندند؛ لحظه‌ای که ایالات متحده برتری بلامنازع خود را به رخ می‌کشد و هم‌سویی جهانی را در شاکله نوموسِ (نظمِ) جدید به نفع خود نهایی می‌کند. آنچه جنگ در پی دگرگونی آن است: اهمیت ایران به عنوان هدفِ این دگرگونی، نه در لایه سیاسی، بلکه در لایه زیرساختی است. «شبکه ملی اطلاعات» که با کمک چین ساخته شده، در واقع نمونه‌ای عملیاتی از معماریِ نظارتی هوش مصنوعی پکن است که در خاک یک بازیگر متخاصمِ منطقه‌ای پیاده‌سازی شده است. شرکت‌های چینی نظیر CETC، Tiandy و Hikvision، فناوری‌های تشخیص چهره، بازرسی عمیق داده‌ها در شبکه و سیستم‌های راداری پیشرفته را برای ایران تأمین کرده‌اند. مسکو و پکن، ایران را به یک ایستگاه ناوبری برای سامانه BeiDou-3، یکپارچه‌سازِ پدافند هوایی اس-۴۰۰ و یک میدان آزمایش واقعی برای رادارهای ضد-پنهان‌کاری (برای رهگیری جنگنده‌های نسل پنجم آمریکا) تبدیل کرده‌اند. در ژانویه ۲۰۲۶، پکن روند جایگزینیِ فناوری‌های غربیِ باقی‌مانده در ایران با سیستم‌های انحصاریِ چینی را سرعت بخشید و این اقدام را علناً در راستای حفاظت از سرمایه‌گذاری‌های پروژه «کمربند و جاده» تعریف کرد. با این نگاه، ایران یک شاه‌کلید جغرافیایی در لایه فیزیکیِ زیرساختِ فناوری رقیب به شمار می‌رود؛ کشوری که هم لنگرگاهِ زیرساخت ناوبری چین است و هم از طریق تنگه هرمز، گلوگاه انرژیِ حیاتی برای «اقتصادِ پردازشیِ جهانی» را در کنترل دارد. کشورهای حاشیه خلیج فارس با پیوستن به ائتلاف آمریکا، در ازای تحریم هواوی و هم‌سویی در زنجیره تأمین، مجوز دسترسی به پیشرفته‌ترین تراشه‌های Nvidia را دریافت می‌کنند؛ همان منبع حیاتی که تمام رویاهای اقتصادی آن‌ها در حوزه هوش مصنوعی به آن گره خورده است. هلبرگ این موضوع را به روشنی بیان کرد: «پیمان سیلیکا نمادِ گذار از یک معماری امنیتیِ مبتنی بر نفت و گاز، به معماریِ نوینی است که بر پایه سیاست‌ورزیِ مبتنی بر تراشه (Silicon statecraft) بنا شده است.» در این میان، این جنگ صرفاً اهرم فشار برای تحمیل این گذار است.

بانو غمتون نباشه، اینها کف روی آب هستند. هیچ استدلال منطقی و اصولی ندارند، وگرنه کارشون به تهدید و فحاشی نمیرسید. عین آدمیزاد مودبانه حرفشون میزدند و از منطقشون دفاع میکردند. برای منم زیاد تهدید و توهین فرستادند. این روش سایبری‌ها و مزدورانه برای ساکت کردن کسانی که پرسشگرند و دنبال فهم واقعیت. میخوان با ارعاب و ساکت کردن امثال منو شما پروژه‌هاشون پیش ببرند. البته زهی خیال باطل

کلی پیام در اینستاگرام و اینجا برایم فرستادید آدمهایی که میشناسم و نمیشناسم . چقدر بی خاصیت و بی اصل و نسب هستید که با فحاشی وبد ذاتی زاده شدید ! دهانتان بوی لجن میدهد واقعا فردای ایران آزاد شما گویا می‌خواهید به سلاخی من و مردم بنشینید .واقعا از حجم رفتارهای زننده وحشت کردم. امروز تا بیدار شدم با حجمی باور از تهدیدات و فحاشی و... روبرو شدم . واقعا به خودتون بیاید کجا بزرگ شدید شما با جمهوری اسلامی فرقی ندارید برای من اکانتم در حالت خصوص باقی خواهد ماند فعلا.

بزرگترین کمدی سیاسی؛ طرفدار دیروزِ مکتب علی‌نژاد،حالا مرز مزدوری و میهن‌پرستی تعیین می‌کند! برو ابتدا الفبای ملی‌گرایی و ایران‌خواهی را یاد بگیر تا بفهمی تفاوت ایستادگی بر«اصول» با «چرخش فصلی»چیست.نفرت شما از کلاشی به خاطر منطق اوست که بساط پوپولیسم و موج‌سواری شما را جمع می کند.

فقدان تفکر راهبردی و آینده‌نگری سیستماتیک، عامل اصلی تبدیل احساسات جمعی به راهبرد عملیاتی است. پارامتری که بارها شکست را بازتولید می‌کند و متصدیانِ سیستم، به‌جای بازنگری، توده را در قضاوت عاطفی غرق می‌کنند تا «لخت بودنشان» آشکار نشود. در این فضای عقل‌ستیز، گسترش منظم ابتذال یک راهکار است: مکانیزمی که طی آن بی‌کفایتی سیستماتیک، مدام بازتولید و نهادینه و عمیق‌تر می‌شود؛ منطقی همسو با بقای اورگانیسم انگلی. اما چالش بنیادین، فراتر از حضور عناصر ناکارآمد است. مسئله اصلی، گزینش معکوس عامدانه است: چیدمان آگاهانه‌ی سالوس‌های وابسته و فاقد صلاحیت، نه از سرِ غفلت، بلکه برای شکل‌دادن به ساختاری سرطانی که کارکرد اصلی‌اش فقط بقای خودش است. #پاينده_ایران

چند ماه پیش، بابک شکرآبی به عنوان مخالف دفترچه، چند مناظره با وحید بهمن داشت. به نظر می‌رسد وحید توانسته بابک را متقاعد کند و حتی بابک جذب دفترچه شده است! نمی‌دانم چرا یاد روشی افتادم که تاجزاده داشت و قبل از هر انتخابات، شاگردانش را به موافق شرکت و تحریم‌کننده تقسیم می‌کرد!

گراهام جنگ با جمهوری اسلامی را «انتقام ۲۰۰۰ ساله از ایران» تعبیر می‌کند. آمریکا و اسرائیل با سوءاستفاده از اشغال ایران توسط جمهوری اسلامی، خون ملت #جاویدشاه‌ گو، و کمک خیانت و حماقت #بچه‌های_آیت‌الله در همکاری با FDD و بلک‌راک، به دنبال تبدیل این جنگ به جنگ تمدنِ ایران و رم‌اند.