Sodre

سر بحث دموکراسی طبق معمول یه ساده‌سازی هست: دموکراسی = تصمیم‌گیری توی عرصه عمومی لیبرالیسم = محدود کردن حق حکومت. فقط لیبرال-دموکراسی (مثل آمریکا) هر دو رو جواب میده: نظر اکثریت با صندوق، حقوق فردی (جان، مالکیت، آزادی بیان، دادرسی عادلانه) قبل از صندوق توی قانون اساسی قفل میشه.

اگر ایران یک حکومت عادی داشت، هم بچه‌های میناب زنده بودند، هم مسافران هواپیمای اوکراینی، هم کشته‌شده‌های ۱۸ و ۱۹ دی و هم کشته‌شده‌های آبان ۹۸ هم مهسا امینی هم نیکا هم سهراب اعرابی هم نداقا سلطان هم سعید زینالی هم .....

حماقت اینه که کاری کنی ک نمود این باشه که یکی بگه: «مشکل فقط ج‌ا نیست، مشکل ایرونیه!» تبدیل کردن مشکل صدسالهٔ ایران از «حکومت» به «ایرانی جماعت» باسم مبارزه، سلیقهٔ خاصی میخواد.

@ToroWatanabeh @Derang19 یا با حکومت‌های اقتدارگرا کنار میان (دشمن دشمن من، دوست من). ولی این بیشتر ی گرایش افراطی و ایدئولوژیکه، نه نماینده. طبیعتاً توجیهی هم برای ابتذال مفهوم چپ در فضای فارسی نیست. در مورد راست هم مثالهای مشابه هست (مثل توجیه اقتدارگرایی و فاشیزم).

@ToroWatanabeh @Derang19 من ریشهٔ این پدیده رو بیشتر ایدئولوژی‌زدگی و نگاه اردوگاهی میبینم. اینکه بعضیا ی کلان روایت مثل دفاع از ضعیف مقابل قوی رو اونقدر مطلق میکنن ک بقیه معیارها مثل آزادی فردی، حقوق بشر یا اقتدارگرایی ب حاشیه میره. یا مثلا حجاب اجباری رو زیر عنوان نسبیت فرهنگی توجیه می‌کنن.../۱

فکر کنم وقتش شده این اره‌برقی‌ای رو که برای پاره کردن چیزی به اسم «چپ» دست گرفتین، چند دقیقه خاموش کنین تا صداهای محیط رو واضح‌تر بشنوین. به یک معنا، بله؛ بخش بزرگی از هنر، ادبیات و سینما با ارزش‌هایی هم‌پوشانی داره که معمولاً «چپ» تلقی می‌شن: همدلی با فرودست، نقد قدرت، امید به تحرک اجتماعی social mobiy و تلاش برای تسهیلش، شورش علیه نظم تثبیت‌شده، فداکاری، برابری‌خواهی، و کلی مضمون دیگه. اما این لزوماً نتیجه‌ی «نفوذ» و «پروپاگاندا» نیست. شاید بهتر باشه، مثل خیلی از پدیده‌های دیگه، نگاه رو از سمت «عرضه» به سمت «تقاضا» بچرخونیم. این جنس تعارض‌ها و آرزوها اصولاً برای آدم‌ها جذابیت روایی دارن. مخاطب، از هزاران سال پیش تا امروز، راحت‌تر با داستانِ آدمی که زیر فشار ساختارهاست همذات‌پنداری می‌کنه تا داستانِ کسی که فقط می‌خواد وضع موجود و روابط قدرت رو همون‌طور که هست حفظ کنه. از طرفی، هر وقت از دولت‌های دیگه انتظار دارین که در برابر ظلم حکومت ایران به شهروندانش بی‌تفاوت نباشن و فقط نفت و هرمز و منافع اقتصادی رو نبینن؛ هر وقت از رسانه‌ها انتظار دارین که خبر کشتار، اعدام، قطع اینترنت و سرکوب رو جدی‌تر بگیرن؛ هر وقت اعتراض می‌کنین که چرا فلان تجمع اعتراضی در حمایت از مردم ایران شکل نگرفت، در واقع خودتون دارین با زبانی حرف می‌زنین که کاملاً به ادبیات چپ نزدیکه: زبان همبستگی، عدالت‌خواهی، دفاع از بی‌قدرت‌ها، و مطالبه‌ی مسئولیت اخلاقی فراتر از منافع صِرف! پس شاید مسئله این نیست که «چپ» همه‌جا نفوذ کرده. شاید بخش زیادی از ماجرا این باشد که خیلی از مفاهیمی که آدم‌ها برای حرف زدن درباره‌ی رنج، بی‌عدالتی، سرکوب، همدلی و مسئولیت انسانی استفاده می‌کنند، ذاتاً به اون فضا نزدیک‌اند؛ حتی وقتی خودِ آدم‌ها دوست ندارند برچسب «چپ» بهشون بخوره. حالا دوباره می‌تونین اره‌تون را روشن کنین.

@Derang19 من حداقل از جنبهٔ اقتصادی، متمایل به راست بودم همیشه ولی این نویز چپ هم بیشترش اثر مدیا هست. شکلی کاریکاتوری از واقعیت ولی پررنگ از احساسات. همونجوری ک خودتم گفتی یه مدتی با برخی از دوستان سر اینکه ایران «نئولیبرال» نیست کلی بحث میکردیم! صرفا سکه‌ای که رایج شده بود و از مُد افتاد

@ToroWatanabeh @Derang19 به اونا چپ‌های مقاومتی میگن و با اطمینان بالایی میشه گفت جزو طیف افراطی (و حداقل ایدئولوژی زده) چپ هستن. البته سپهر سیاسی برخلاف گذشته بُعدهای مختلفی داره و تنوع افراطی‌ها زیادتره. مثل اینه که فاشیست‌ ترین های طیف راست رو نمایندهٔ کل راست بگیریم. به این مغلطهٔ پهلوان پنبه هم میگن

@Derang19 اولا که توییتت خیلی قشنگ بود. من فکر میکنم عمده ماها از نظر سیاسی چپ باشیم. ولی مسئله همینه که چپای جهان به اشتباه فکر میکنن هرکسی جلوی مثلا امریکا بایسته میشه مظلوم. و با این خط تفکر ج ا رو قربانی و پاک میبینن. و از طرفی بنظر میرسه طی سال‌های اخیر بساطی شده برای فاند و اینا /

@amiralivirginia بیرون کشیدن D و E راحته ولی نهایتا E. دنبالهٔ تعداد آبی‌ها که همیشه ۲ تاست. تعداد ستاره‌ها که ۱و۲و۳و۴و۵و باید ۶ تا بشه...

یه شغلی که براش اپلای کرده بودم یه online assessment داشت؛ یه بخشش سوالای iq بود این یکی‌شون بود دیدم‌ش قشنگ مخم گوزید 😭 این چیه اخه؟

@nikimahjoub شما از راه درست و اصولیش، سفید شو ولی بشو.

چقدر تاسف‌آوری که برای سفید کردن خودت، این‌طور به همکاران سابقت حمله می‌کنی. کسی که حقیقت پشتش باشه، نیازی به تخریب دیگران نداره

@safiri94 یکی دیگه از ادبارهای ما اینه که مثلا شما متخصصی (روزنامه‌نگاری) ولی به همون سبک و در همون حد سایبری‌ها استدلال میکنی.

مهمترین بدبختی ما نه! شما. استناد به یک صفحه از یک کتاب متدلوژی کفتگو نیست حتی غیر مستقیم! شما بپرسید رضا شاه چه جامعه ای تحویل گرفت و میراث او چه بود. با عدد. انشا ننویسید. #روایت_صورتی

@Namroud70 جالبه ک تو خاورمیانه روایت غالب (ک عموم باور دارن) هیچوقت nuance نداره. تا قبل من‌و‌تو مصدق حق مطلق بود و مقابلش کودتاچی‌ها، شر مطلق. ی دهه گذشت حالا کاملا برعکسه. اغلب کسایی ک دو طرف این طیفن مجموعا ۴۰ برگ از تاریخشم نخوندن. با موج حرکت میکنن.

خب با این منطق کارتر هم دستی تو انقلاب ۵۷ نداشت، قیام مردمی بود! نویسند این مقاله مهندس نرم‌افزار هست نه تاریخ دان!

@vahididoo اون leveling رو هم در سطح جونیور انجام میده وگرنه بین فرد متخصصی که از AI استفاده میکنه (domain knowledge) و فرد عادی اتفاقا فاصله رو خیلی بیشتر میکنه (نقش accelerator داره). ازون ور هم اگر سدی برای یادگیری بشه این شکاف عمیقتر هم میشه.

یکی از بزرگترین مزایای LLM ها همینیه که گفتی. Leveling the playing field تو خیلی از زمینه. به آدمها توانایی اینو می‌ده که سریع وارد یه موضوع جدید بشن و مشکلشون رو حل کنن. ایرادش اینه که فرصت یاد گیری رو می‌گیره. نمونه اینکه stackoverflow که محیطی بود برای تبادل و یادگیری از متخصصین رو از بین برد.

همه ما نسل قبل از LLM وقتی چیزی رو یاد گرفتیم که به یه مشکلی خوردیم و با سعی و خطا تونستیم جوابش رو پیدا کنیم. راه دیگه‌ای هم نداشتیم. حتی اجازه نداشتیم از ماشین حساب استفاده کنیم. حالا نسل جدید دیگه مشکلی نداره که بخواد باهاش دست و پنجه نرم کنه، LLM برای هر مشکلی یه جوابی داره. بنابراین کلنجار رفتن با مشکلات تبدیل به انتخاب می‌شه نه اجبار و لزوما همه مسیر پر مشکل رو انتخاب نمی‌کنن که آخرش یه توانایی جدید پیدا کنن. ممکنه بگید همین مسئله با گوگل و گوگل مپ و نرم‌افزارهای دیگه هم بود. تفاوتش این بود که تو همه اون نرم‌افزارها، اونا passive بودن و اکتور هنوز آدم بود. تصمیم رو آدم می‌گرفت. در مورد LLM ها ممکنه شروع کننده شما باشید ولی مسیر رو LLM تعیین می‌کنه. تا یه جایی می‌تونید هنوز کنترلش کنید که نره تو باقالی‌ها ولی از یه زمانی ببعد دیگه بهش اطمینان می‌کنید و اونوقت اون تصمیم می‌گیره که مسیر ذهنی شما به چه طرفی باشه. و این ترسناکه.

در یک سال گذشته، از ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۴ تا شامگاه یکشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، جمهوری‌اسلامی دست‌کم ۵۵ زندانی سیاسی و عقیدتی را اعدام کرده است. سال ۱۴۰۴ محسن لنگرنشین، ۱۰ اردیبهشت پدرام مدنی، ۷ خرداد مجاهد کورکور، ۲۱ خرداد اسماعیل فکری، ۲۶ خرداد مجید مسیبی، ۱ تیر محمدامین مهدوی‌شایسته، ۲ تیر ادریس علی، ۴ تیر آزاد شجاعی، ۴ تیر رسول احمد رسول، ۴ تیر بهروز احسانی‌اسلاملو، ۵ مرداد مهدی حسنی، ۵ مرداد روزبه وادی، ۱۵ مرداد مهدی اصغرزاده، ۱۵ مرداد مهران بهرامیان، ۱۵ شهریور بابک شهبازی، ۲۶ شهریور بهرام/بهمن چوبی‌اصل، ۷ مهر سامان محمدی‌خیاره، ۱۲ مهر علی مجدم٬ ۱۲ مهر محمدرضا مقدم، ۱۲ مهر عدنان غبیشاوی/آلبوشوکه، ۱۲ مهر معین خنفری، ۱۲ مهر حبیب دریس، ۱۲ مهر سالم موسوی، ۱۲ مهر جواد نعیمی، ۲۶ مهر عقیل کشاورز، ۲۹ آذر علی اردستانی، ۱۷ دی کاوه پناهی، ۱۷ دی علی نیرنگ، ۱۷ دی آمانج کاروانچی، ۴ بهمن ارسلان شیخی، ۴ بهمن حمیدرضا ثابت اسماعیل‌پور، ۸ بهمن کوروش کیوانی، ۲۷ اسفند صالح محمدی، ۲۸ اسفند مهدی قاسمی، ۲۸ اسفند سعید داوودی، ۲۸ اسفند سال ۱۴۰۵ اکبر/شاهروخ دانشورکار، ۱۰ فروردین سیدمحمد تقوی سنگدهی، ۱۰ فروردین بابک علی‌پور، ۱۱ فروردین پویا قبادی، ۱۱ فروردین ابوالحسن منتظر، ۱۵ فروردین وحید بنی‌عامریان، ۱۵ فروردین امیرحسین حاتمی، ۱۳ فروردین محمدامین بیگلری، ۱۶ فروردین شاهین واحدپرست کلور، ۱۶ فروردین علی فهیم، ۱۷ فروردین حامد ولیدی، ۳۱ فروردین محمد/نیما معصوم‌شاهی، ۳۱ فروردین امیرعلی میرجعفری، ۱ اردیبهشت عرفان کیانی، ۱ اردیبهشت ساسان آزادوار، ۱ ادریبهشت مهدی فرید، ۲ اردیبهشت سلطانعلی شیرزادی‌فخر، ۳ اردیبهشت عامر رامش، ۶ اردیبهشت ناصر بکرزاده، ۱۲ اردیبهشت یعقوب کریم‌پور، ۱۲ اردیبهشت محراب عبدالله‌زاده، ۱۳ اردیبهشت مهدی رسولی، ۱۳ اردیبهشت محمدرضا میری، ‍۳ اردیبهشت دست‌کم ۴۴ نفر دیگر هم به دلایل سیاسی و عقیدتی زیر حکم اعدام هستند و هر هفته هم احکام اعدام جدیدی صادر می‌شود ...

@parhamdbfa @vahididoo من تو نسل جدید دانشجوهایی می‌بینمم که صرفا پرامتر هستن بدون درک عمیق. مشکل اینه که با صرف پرامپت کردن راه به جایی نمیره در واقع AI اینجا بیشتر نقش accelerator داره و فاصلهٔ بین novice و expert رو بیشتر و بیشتر میکنه. حالا تبعات این چیه بنظرم زمان میخواد.

@parhamdbfa @vahididoo روند کتاب کاغذی تا گوگل رو در نظر بگیریم درست میگی. دقیقا نقش حافظه کمتر و کمتر و نقش جست‌و‌جو و سرهم کردن مهمتر شد. بخشی از این روند به AI نسل جدید هم تعمیم پیدا میکنه ولی بخشیش نه. LLMهای جدید توانای ادغام اون جست و جو و استدلال رو دارن. بسته به طرف این میتونه مفید یا مضر باشه.

@vahididoo حالا مشکل اینه ک، برای مدیر ابزار بودن (بجای مشتری ابزار بودن) نیاز به داشتن درک از foundation هست. وقتی اون پایه‌ها نباشه بخصوص با بالا اومدن سطح AI چاره‌ای جز مشتری شدن نداری. ازون ور ساختن اون درک عمیق به لطف AI ساده‌تر و سخت‌تره: سادگی و سختیش هم بستگی به attitude داره.

@vahididoo بین کسی ک از AI استفاده میکنه و توانایی مدیریتش رو داره با اونی ک تبدیل به مشتریش میشه (سرویس میگیره صرفا) فرق زیادی هست. به زمینه هم بستگی داره: مثلا برنامه‌نویسی برای یکی ک توی بیزینسه امتیاز خیلی مثبتیه ولی همون قابلیت برای کسی که داره برنامه‌نویسی بعنوان حرفه یاد میگیره مضره

تجربه منم از صحبت با داخل تقریبا همین خلاصه بود. زیر سایه جنگ ماشین سرکوب و اعدام رژیم برقراره و حس ما: انتظار و استیصال.

@sumofab *سن بالا رو هم از جهت ارتباط منفک نسل بومرها با کامپیوتر میگم...

@sumofab بنظرم سن بالا هم تاثیر داره. داوکینز رو من دوست داشتم همیشه ولی همیشه خارج حوزهٔ تخصصی حرف زدن همینه. تصویر من اینطوریه ک وقت گذاشته و با همهٔ دانش (زیست‌شناسی) به این «موجود» نگاه کرده و این نتیجه رو گرفته غافل از مکانیسمش. LLM ب تعبیری درونیابی بازتاب‌های خود‌آگاهی‌های موجوده.

خدا ناباور معروف و زیست شناس عامه پسند، متاسفانه چرند زیاد می گه.

@FSeifikaran بنکسی برای عموم ناشناخته است. این به این معنی نیست که برای خواص (قدرت) نشاناخته مونده باشه. شناسایی شدن توسط خواص دیر و زود داره باصطلاح ولی سوخت و سوز نداره.

۲- جدا از اینکه کار نصب چنین اثری کار ساده‌ای نیست همان‌طور که در فیلم کوتاهش هم پیداست و نمی‌توان چنین چیزی را بدون شناسایی شدن نصب کرد، در قلب لندن نصب چنین مجسمه‌ای نیازمند مجوزهای خاصی و طی مراحل اداری ویژه است، و تصمیم شورای شهرداری لندن و الی آخر. این اثر بنکسی را از

۱- دیروز رفتم اثر جدید بنکسی در میدان واترلو را دیدم، مردی پرچم به دست که سرمست از پیروزی، در حالی که پرچم جلوی صورتش را گرفته به سمت سقوط قدم برمی‌دارد. اولین سوال این بود، بنکسی چطور توانسته این اثر را نصب کند و باز ناشناس بماند؟ فیلم نصبش را منتشر کرد و سوالات بیشتر شد!