Caelus

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀「 ルールは破るためにある。」 ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀— 開拓者 ⠀⠀⠀ ⠀⠀

เป็นอีกครั้งที่องค์กรได้สร้างความประหลาดใจต่อผู้คน แต่ไม่ใช่กับฉัน ผลงานสร้างสรรค์นำไปใช้กับอุปกรณ์คอมพิวเตอร์ เพื่ออรรถรสในการพิมพ์คีย์บอร์ดชวนอารมณ์ดีขึ้น แม้ว่าจะเป็นกล่องสุ่มรอลุ้นก็ตาม แน่นอนว่าเจ้านักพนันก็ได้รับการออกแบบมาเป็นพิเศษ คันโยกที่สามารถกดลงได้ หึ อวดดีจริงๆ

วันธรรมดา ณ เมืองห่างไกล，เด็กน้อยตัวจ้อยเจ้าของผมสีขาวราวดอกฝ้ายมักวิ่งเล่น กวัดแกว่งดาบไม้คู่ใจไปทั่วกลางทุ่งกว้างใต้แสงอาทิตย์แสนอบอุ่น เขาเชื่อว่าถ้าแข็งแกร่งได้มากพอ ก็จะสามารถปกป้องทุกคนที่เขารักได้ แม้จะไม่รู้ว่าต้องปกป้องจากอะไรก็ตาม เขาก็แค่∙∙∙‘อยากปกป้อง’ —+

ลึกลงไป ดำดิ่งในหัวใจที่ยังคงวิ่งวุ่นท่ามกลางอดีตข้ามผ่านอนาคต ถนนถักทอปูทางด้วยคำสอนของอาจารย์ในนามแห่งผู้คนนับไม่ถ้วนบนโลกใบนี้ เพื่อพยายามทะลวงม่านหมอกแห่งความไม่ชัดเจนของภายภาคหน้า แม้จะไม่เข้าใจถึงเหตุผลในคำทำนาย กระทั่งการหล่นหายของอดีตใต้น้ำครำ สองเท้าซึ่งเคยสะดุดล้มจนกายเกลือกคลุกก้อนกรวด ความเจ็บปวดกัดกินร่างกายอย่างหนักหน่วง สะท้อนถึงว่าเรานั้นยังมีชีวิต มีเลือดเนื้อดำเนินไหลเวียน เพราะยังมีลมหายใจอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า ปลายประกายจารุไสวจึงปลอบโยนว่าฉันสมควรเดินหน้าต่อไป เพื่อคนที่อยู่เบื้องหลังซึ่งหันกลับวิ่งย้อนไม่ได้อีกตลอดกาล วางความเคียดแค้นในอดีตไว้ยังส่วนลึกของหัวใจ ก่อนก้าวเดินต่อไปด้วยแสงสว่างของอรุณใหม่ หากโลกใบนี้ต้องปกคลุมด้วยเหมันต์หนาวเหน็บ ฉันจะเป็นผู้ริเริ่มสร้างคบเพลิงแด่ทุกชีวิตนี้เอง ในนามของผู้กอบกู้

หนึ่งชีวิตต่อการยืนหยัดขึ้นฟาดฟัน สิบชีวิตต่อการโรยราสู่ธารธุลีหลากไหล ซ้ำแล้ว、ซ้ำเล่า นับร้อยชีวิตที่สองเท้ายังคงยืนหยัด ลากกายาให้ว่ายทวนอนธการ— ปฏิเสธความตายอีกนับพัน ยังคงเกิดซ้ำแล้ว และซ้ำเล่าตลอดมา

ไง ไม่เจอกันนานนี่? เป็นไงล่ะบทเพลงนี้ คิดถึงกันเลยหรือเปล่า? ที่ฉันและพวกนายร่วมผ่านมรสุมพายุหิมะมาด้วยกันจนเอาชนะความเส็งเคร็งนั่นไปได้น่ะ ยินดีด้วยสำหรับครบรอบสองปี และก็ขอให้สนุกกับบทเพลงนี้ จากพวกเรา——Wildfire

ยามนี้การแสดงได้ปิดม่านลงแล้ว ชมชอบกันหรือไม่เล่า ท่านแขกผู้มีเกียรติ แน่นอนว่าหากเธอชมชอบกับมันฉันเองในฐานะของผู้แสดงแล้วก็นับได้ว่าเป็นเกียรติไม่น้อยเลยทีเดียว 、อะฮะฮะ สุขสันต์ครบรอบสองปี ท่านแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ขอให้เส้นทางการ「 บุกเบิก 」ของเธอยังคงราบรื่นได้อยู่เสมอล่ะ

หนึ่งก้าวสู่เส้นทางแห่งการล่าเปลวเพลิง บัดนี้ข้าได้ไขว่คว้าสู่การเป็น「 ปฏิปักษ์ 」โดยสมบูรณ์ รอยร้าวของโลกอันเผยแง้มความเจ็บปวดให้เซ็งแซ่ นับแต่นี้ที่นั่นล้วนมี ข้า ประกาศชัยกู่ร้องเหนือสิ่งอื่นใด เพียงม่านอำพันสบมองต่อปราการครั้งหนึ่งเคยเรืองโรจน์ จึงสำนึกได้แก่ใจว่าเส้นทางตรงหน้านี้คือจุดจบหนึ่งเดียวของข้าโดยบริบูรณ์

ท่วงทำนองบรรเลงแด่สตรีผู้โอบกอดพรแห่งมรณา，หัตถ์นิลฬกาลจะมอบความหนาวเหน็บแด่ชีวา และเสียดแทงลงไปถึงจิตใจ หากแต่.. เมื่อสัมผัสยะเยือกลาจากไป ไออุ่นแห่งการกำเนิดจะเข้ามาแทนทด—ห้อมล้อมด้วยรัญจวนจากมวลบุปผา เฉกเช่นอ้อมอกที่หยิบยืมมาเพียงชั่วครู่นี้… ที่ยืนยันว่าดิฉันเคยมีชีวิตอยู่

จงเป็นดาวดวงน้อยที่สาดทอแสงท่ามกลางราตรีเดือนดับ จงไปเถอะ ผู้สืบเชื้อสายโลหิตทองคำเอ๋ย สู่รุ่งอรุณของวันพรุ่งนี้ —————————

@TheMydeimos ความเศร้าโศกปรากฏผ่านใบหน้าแม้ไร้คำพูดเอ่ยเอื้อนใด ๆ ตนหวังเพียงทริแอนจะหลับได้อย่างสงบใจกับการปล่อยวางภาระบนบ่าครั้งนี้ ท่ามกลางกลีบผกาและใบไม้ร่วงหล่นเคล้าจางสายลมโบกสะบัด ภาวนาว่าความสวยงามดังว่าจะแรงกล้าพอเพื่อให้ผู้ล่วงลับได้พบเห็นเป็นครั้งสุดท้ายเช่นเดียวกัน

@TheMydeimos ท่ามกลางห้วงนึกคิดมีเพียงสองเท้ายืนนิ่งไร้คำเอื้อนเอ่ย เบื้องหน้าของตนมีทั้งไฟน่อน คาสทอริส อากลายา และอาจารย์ทริบบี้ยืนอยู่เช่นเดียวกัน อา ใช่ อีกหนึ่งสิ่งที่เราสูญเสียเองก็ยังคงนั่งอยู่ตรงหน้านั้น ร่างเล็กจ้อยของตุ๊กตานามว่า「 ทริแอน 」

【 โรลเพลย์แบบกลุ่ม : ศัตรูเอ๋ย จงแผดเผาด้วยโลหิตทอง (ตอนจบ) 】 เปลวเพลิงแห่งสงครามยังไม่มอดดับ แผนการใช้มนุษย์เพื่อล่อลวงอมนุษย์ให้เข้าติดกับ จึงเหมาะสมที่สุดสำหรับการทุเลาความเจ็บปวดไม่ให้ลุกลาม ด้วยความเชื่อและมั่นใจต่อตัวอาจารย์อานักซา ที่มีอย่างเปี่ยมล้น กระทั่งเขาเป็นฝ่ายดาหน้าไปสู่สนามรบก่อนสำหรับแผนการนี้ และความไว้วางใจ ซึ่งมีต่อพลังจากนอกท้องฟ้า อีกกำลังสำคัญไม่ต่างจากผู้ถือครองเชื้อไฟศักดิ์สิทธิ์ กุญแจหลักในการไขให้ประตูแห่งปัญหานี้ได้ทะลุทะลวงไปอย่างไร้ข้อกังขา

「勝手にケーキを食べるな！」 #崩壊スターレイル 2ndアニバーサリー！開拓の旅はまだまだ続く！ #HSR2Year #スターレイル2ndアニバ

ครั้งหนึ่งเมื่อห้วงนึกคิดจมดิ่งสู่ปฏิปักษ์ ราวคลื่นความปั่นป่วนกัดเซาะทั่วร่างให้ทะลุเข้าโสตประสาท รู้สึกได้ราวกับข้านั้นทั้งถูกสรรหาและถูกสรรสร้าง —ม่านทรงจำอันเคยฝากฝังลงก้นบึ้งของจิตใจ บัดนี้กลับหลอกหลอนเพื่อให้หวาดหวั่น ต่อสรรพสิ่งอันไม่เคยถูกบัญญัติในพจนานุกรมของชนชาวเครมนอส ความกลัว

@HereticScholars @EternityChrysos ราวกับความเสื่อมสลายแทนที่ด้วยความรุ่งโรจน์เพียงดวงกมลฉายม่านทรงจำทั่วสารทิศ ——ดูเหมือนพลังของเมมจะทำให้สถานที่โดยรอบเปลี่ยนกลับเป็นสนามประลองชัยครั้นในอดีตเรียบร้อยแล้ว

@HereticScholars @EternityChrysos @trisofateavrio สองเท้าวิ่งเข้าหาสมรภูมิดุเดือด ยามประสบพบมองเห็นอาจารย์อานักซากอรัสคอยค้ำยันศัสตราแปลกประหลาดจากโจรล่าเปลวไฟ ผู้บุกเบิกจึงถือโอกาสส่งเมมเข้าสู่แผนการเพราะเห็นว่าเป็นจังหวะโอกาสที่ดี " ฝากด้วยนะ เมม ! "

@EternityChrysos และครั้งนี้เองก็ด้วย ต่อให้ช่วยไม่ได้ทุกคน เขาก็จะช่วยจนสุดความสามารถอยู่ดีล่ะนะ ! เพียงนึกคิดด้วยจิตใจมุ่งมั่น ในที่สุด ณ เส้นทางสุดท้ายของการรวบรวมความกล้า สายตาก็ประสบพบเข้ากับอาจารย์ทริบบี้ที่ยืนรออยู่ทางด้านหน้าแล้ว จึงไม่รีรอที่จะกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหาเจ้าตัวในทันที

@EternityChrysos ขนาบข้างสองเท้าด้วยการโรยราของชีวีต ดูเหมือนเส้นทางเหล่านี้ล้วนแต่จำต้องยอมรับจิตใจให้เคยชิน ปฏิเสธไม่ได้เลยทีเดียวว่า「 บุกเบิก 」ครั้งนี้ช่างหนักหนาสาหัสพอตัว กี่ดาวที่เคยผ่านพ้น กี่ผู้คนที่เคยพานพบ ทั้งสิ้นก็ล้วนส่งประสบการณ์ให้เขาได้ก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นใจทั้งนั้น