𝓒astorice

⠀ ⠀ มนุสฺส สมภพ ม้วยมรณ์และจรจาก สายลำธาร ประคองเขา สู่ 【บ้านเดิม】 วัฏสงสาร จะมอบไออุ่นแด่ผู้วายชนม์ และโอบกอดเขาดุจดักแด้ในรังไหม เมื่อวันใหม่ใกล้มาเยือน ผีเสื้อจะกำเนิด และบินไป สู่ 【บ้านใหม่】 จากจรไป———เพื่อเดินทาง ⠀ ⠀ ⠀

หากปรารถนาให้ผลงานวิจัยมีความก้าวหน้า และสร้างปาฏิหาริย์ที่ไม่เคยปรากฏ สิ่งแรกที่คุณควรมองหา ไม่ใช่ตำราสูตรสำเร็จ แต่เป็นแผ่นกระดาษเปล่า ที่สามารถสรรค์สร้างความสมบูรณ์แบบ ตามตรรกะของตนเองได้อิสระ “ การทดลอง ถ้าปราศจากผู้ร่วมรู้เห็นในผลลัพธ์แล้ว มันจะมีความหมายอะไรกันล่ะครับ ? ”

กล่องของขวัญหรูหราที่เปล่งประกายจับตา งดงามราวผลงานศิลป์ล้ำค่า แม้เพียงบรรจุภัณฑ์ก็เผยให้เห็นฝีมืออันเป็นเอกลักษณ์ แต่สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในกลับเรียบง่ายอย่างน่าประหลาด—— คุกกี้ข้าวโอ๊ตกรอบ ส่งกลิ่นหอมละมุน ความหวานสมดุลพอดี ราวกับความอบอุ่นอ่อนโยนที่เรืองรองอยู่ใต้คมของดาบ

ดวงอาทิตย์ทอแสงผ่านท้องทุ่ง โอบล้อมสายลมจุมพิตแก้มเจือกลิ่นอายแสนอบอุ่นของข้าวสาลี นำพามาพร้อมกับความเคอะเขินของชายหนุ่มผู้มุ่งมั่นในบ้านเกิดของเขา รวมถึงขนมพื้นเมืองในมืออันคุ้นเคย ผ้าไหมห่อหุ้มความหอมหวานคลายล้าถูกส่งให้กับคุณแล้ว “คู่หู เรามาลองชิมมันด้วยกันสักคำดูไหม?”

ขนมหวานชิ้นนี้เป็นสิ่งที่ข้าตั้งใจทดลองส่วนผสมใหม่ด้วยตัวเอง ข้ามีความคิดอยากจะสร้างสรรค์ขนมที่ทำให้ร่างกายแข็งแรงขึ้นมาสักพักหนึ่งแล้ว แน่นอนว่าต่อให้มันจะมีรสชาติหวาน แต่มันจะไม่ส่งผลเสียต่อสุขภาพเจ้าแน่นอน รับไว้สิ ขนมที่เป็นดั่งเหรียญตราความสำเร็จนี้น่ะ ข้ามอบมันให้เจ้า

ถ้าจะต้องมอบขนมหวานแทนใจสักชิ้น สำหรับฉันแล้ว, ขนมที่ทำจากข้าวสาลีที่บ้านเกิดของฉันน่ะ เป็นสิ่งที่อยากจะมอบให้มากที่สุดเลย ลองชิมดูสักคำสิ ไอโบว! (*ˊᗜˋﾉﾉ*

@TheBlasphemys สายลมตะวันตกไหลเวียนอย่างที่ควรจะเป็น กระแสพัดเปิดประตูสู่โลกอนธการอีกครา อีกฟากหนึ่งเป็นดวงจิตที่เฝ้ารอดังที่คิดไว้ ฉันขอแสดงให้เห็นภาพอันงดงามแห่งปลายทางสุดท้าย “ท่านอาจารย์อานักซา ฉันได้หลักฐานที่ท่านต้องการแล้วค่ะ”

@TheBlasphemys เวลาของฉันกับเธอต้องสิ้นสุดลงเพราะการตัดสินใจครั้งใหญ่อีกแล้ว... แต่ครั้งนี้ ฉันจะโอบกอดเธอไว้ตลอดทาง เหมือนกับที่เราเคยทำเมื่อตอนเด็กเลย... ทุ่งดอกไม้ของเราพร้อมต้อนรับเหล่าวิญญาณผู้ลาลับแล้ว พักผ่อนเสียเถิด... ขอบคุณเธอที่คอยเฝ้าดูแลทะเลบุปผานี้ด้วยหยดน้ำตาแห่งความเดียวดาย

【 โรลเพลย์แบบกลุ่ม : สัญจรเคียงสมุทร บุปผาแห่งผืนนิทรารมณ์ 】 ไม่ว่าด้วยจุดยืนของผู้เป็นอาจารย์ หรือจุดยืนของผู้สวมองค์แห่งปราชญ์ นั่นหมายความว่าชีวิตหลังจากนี้ เขาจะต้องแบกรับความวุ่นวายอันมหาศาลไว้เป็นเท่าตัว และในวันนี้ เขาจึงกลับมายืนอยู่ ณ สนามสงครามแห่งรัฐ สมัชชาพลเรือนอีกครั้ง พร้อมกับอำนาจสำหรับบัญญัติชะตากรรมของผู้สืบสายโลหิตทอง, โลกของแอมโฟเรียส ภายในอกของเขาไร้แรงกดดันสั่นสะเทือน เพราะเป็นแค่อีกหนึ่งเรื่องราว ที่จะต้องก้าวข้าม ไปเพื่อ “ จุดสูงสุดของตัวเอง ” เท่านั้น และในตอนนี้ เขาเอง ก็สัมผัสได้อย่างแจ่มแจ้ง ว่าจุดสูงสุดที่ตัวเองนั้นเฝ้ารอหาคำตอบมาตลอดชั่วชีวิต กำลังจะมาถึง แม้สิ่งที่เดินข้างขนานมาควบคู่ ตามติดราวกับเงาแห่งพันธะ จะเป็น ความตาย ก็ตาม สายลม พัดพาความเหน็บหนาว มาพร้อมกับความอลหม่านภายใต้ กระแสธารสงัดงันเบื้องหลังสนธยา หมอกยะเยือกคลุมสลัวทั่วด้วยประสาทสัมผัส บ่งชี้ว่านี่ไม่ใช่สถานที่ดั้งเดิมที่ตนเคยประสบพบมาก่อน ห้วงภวังค์หลุดลอยเข้า โอบล้อมด้วยมืดมิด หมู่ดารา ฟากฟ้า เนินเขา ต่างถูกกลบฝังด้วยความรกร้าง อุณหภูมิหนาวเหน็บกัดเซาะถึงกระดูก และผืนปฐพีไร้ซึ่งเขตแดน พาให้จินตนาการถึงสังเขปได้ยาก เสียงลมเฉือนผิว สอดประสานกับบทพึมพำนับร้อยไหลเวียนเข้ามากระตุ้นต่อมใคร่รู้ ให้ต้องออกเดินทางตามความสับสนชี้นำ ท่ามกลางรอยเท้ามากมาย ฝูงชนสวมผ้าคลุมปกปิดตัวตน แต่กลับซุกซ่อนกลิ่นอายวิญญาณแสนโดดเดี่ยวไว้ไม่มิด เขาไถ่ถาม คนกลุ่มนี้ซึ่งมุ่งตรงไปยังจุดหมายใดจุดหมายหนึ่ง ที่ไม่อาจฟังได้ศัพท์ แม้จะคอยสดับถ้อยคำ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงของพวกเขากลับกังวานเพียงความเหือดแห้ง นี่คือจุดผันเวียนของอนธการอันเป็นทางสัญจรของผู้ล่วงลับ เบียดเสียดแออัดราวกับการรอคอยที่พร้อมปะทุความอลหม่านได้ทุกเมื่อ ผู้คนทั้งหลายต่างคล้ายมุ่งหน้าหวังไปสู่ปลายทางซึ่งถูกกำหนดเอาไว้ เหล่าผู้รอนเรประคองสติเอาไว้ลำพังเพียงเพื่อแบกสังขารที่เหลือริบหรี่ ให้สิ้นลงที่จุดหมายหนึ่งร่วมกัน ร่างของผู้คนทั้งหลายซึ่งยังคงมีเค้าโครงความเป็นมนุษย์ ก่อขบวนนำพาให้เขายลยินถึงเสียงระลอกคลื่นแห่งการรอคอยที่ไม่มีวันเปิดประตูสู่จุดจบอันแท้จริงได้ เหล่านักเดินทางผู้แห้งกรังดั่งไม้ขาดปัจจัยสิ้นอายุขัย หรือในอีกแง่คือกลไกของจุดจบ สมควรแก่การรอคอย กำลังอาวรณ์ถึงการไม่มีอยู่จริงของปลายทางแห่งจุดจบ เมื่อเงี่ยหูฟัง จึงสดับถึงความเนิ่นนานรกร้างเสียดโสตประสาท เมื่อมองผืนฟ้าพร่างดาว ก็ไม่อาจบอกตำแหน่งได้ว่านี่คือจุดหมายปลายทางใด หรือพื้นที่ใต้อาณัติของหัตถ์นิลกาฬโดยเที่ยงแท้จริงหรือไม่ สายน้ำของความสิ้นหวังพยายามไหลเวียนผ่านแรงคลื่นของฝีเท้าผู้วายชนม์ กำลังส่งคลื่นสะท้อนกลับมาว่าตัวตนทั้งหลาย ณ ที่แห่งนี้ ภายใต้ความสลัวคลุมเครือดั่งผ้าไหมถักทอ กำลังถูกปฏิเสธอย่างน่าอาดูร และริบหรี่ เสียยิ่งกว่าความสิ้นหวังใดในโลกนี้จะประสบพบ ใต้แสงสะท้อนบนผืนน้ำของทางผ่านแห่งการรอคอยเคียงอนันต์ ณ วันแรก ที่เขาฝันถึงภาพบรรยากาศเหล่านั้นซ้ำซาก จนสลักลึกลงเป็นความทรงจำอันคุ้นเคย แรกเริ่มเขาซึมซับ และจมดิ่งไปกับความสับสนจนกลมกลืนไปกับผู้คนภายในภวังค์ฝันอันแสนศัลย์โศก ทว่าบัดนี้ แม้กระทั่งความหวั่นเกรง ต่อทิศทางที่เคยหลง กลับอันตรธานหายไป เพราะผู้คนในที่แห่งนั้น ต่างเป็นสักขีพยานให้กับคำตอบที่เขาเฝ้ารออย่างแจ่มแจ้ง ดินแดนอนธการ ภพภูมิหลังความตาย ที่เขาเคยยื้อชีวิตของมนุษย์มานับไม่ถ้วน และเดินเข้าใกล้มัน มานับไม่ถ้วน

【 โรลเพลย์แบบกลุ่ม : เปิดม่านองค์สมัชชา 】 เมื่อมนุษย์ก่อกำเนิดใต้ร่มเงาแห่งปัญญา ปัจเจกทั้งหลายจึงงอกเงยดั่งเมล็ดพันธุ์ตามแหล่งพำนักรอวันตะวันฉายพาดสาดส่อง โอ ดูเถิด อีกสิบห้ายามประตูถัดไป ตุลาการเบื้องบนได้มอบการตัดสินอันเป็นเอกฉันท์ถึงชีพมาแด่ปราชญ์อันประเทืองสู่มรณา

ในขณะที่สงครามในหัวยังดำเนินต่อไป เธอเบือนสายตามองออกนอกหน้าต่าง ดูผู้คนเดินขวักไขว่ไร้จุดหมาย นักวิชาการหอบหิ้วม้วนตำรา มีเพียงภาพเดิม ๆ ที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเรื่อยไป จนราวกับเสียงขัดแย้งในจินตนาการของเธอดังสู่โลกภายนอก เจ้าของเรือนผมดุจเปลวเพลิงจึงเดินผ่านมา @TheMydeimos

ปากกาขนนกนิ่งค้างกลางอากาศอยู่เนิ่นนาน คราบบนปลายโลหะเริ่มเหือดแห้งพร้อมกับทะเลความคิดที่แล้งแรงบันดาลใจ บรรยากาศวันนี้เงียบสงบ —สงบเกินไป ไม่มีเหตุการณ์ใด ๆ ช่วยจุดประกายให้สิ่งที่ต้องการเขียน เธอเริ่มต่อสู้กับตัวเองในใจระหว่างข้อดีและข้อเสียของความสงบที่เธอรัก

# จะสนทนากับผู้ที่มารีทวีต . หากอยากพูดคุยอยู่บ้าง ก็อย่าได้รีรอ

ครั้งหนึ่งเมื่อผู้สืบบัลลังก์ยังคงเป็นเพียงผู้นำทัพแห่งกองทหารโดดเดี่ยว เสียงเซ็งแซ่ประกาศร้อง ทุกย่างก้าวที่สองเท้าของข้าได้เหยียบย่ำล้วนประจักษ์เกียรติยศให้กู่ก้องทั่วแดน วันแล้วคืนเล่าข้าจารึกศักดิ์ศรีลงสู่ชัยชนะ พาดผ่านสมรภูมิให้ทุกสรรพสิ่งได้จดจำ ข้าตรากตรำด้วยฝีเท้าจมสู่อนธการ สู่การก้าวผ่านโลหิตเจิ่งนอง —ไร้คำสรรเสริญใดในคราแรก

นางผู้คุ้นเคยกับเสาวคันธ์แห่งมหรรณพ — จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ผิด ฉันรู้จักสรรพสิ่งในโลกใต้ทะเลเป็นอย่างดีเฉกเช่นทุกเพลงดาบที่ฉันชำนาญ เธออยากรู้รสชาติของมหาสมุทร? ฉันยินดีไขข้อสงสัยของเธอ แต่ในระหว่างนี้เชิญดื่มด่ำรสสุราไปพลางก่อน มหรสพในราตรีนี้จะยืดยาวตราบเท่าที่เราปรารถนา

【 วิดีโอโปรโมทอย่างเป็นทางการ 】 ไฟน่อนแห่งอิลิเซีย พร้อมในการเดินทางไปกับพวกเธอแล้วล่ะ—— ด้วยรูปลักษณ์ที่แสนพกพาง่ายนี้ มาพรีออเดอร์ไฟน่อนไปด้วยกันนะ เนนโดรอยด์ : ไฟน่อน เปิดให้พรีออเดอร์แล้ว ระยะเวลาในการพรีออเดอร์ : 25 กรกฎาคม - 10 กันยายน นอกจากนี้ยังมีของแถมพิเศษสำหรับผู้ที่พรีออเดอร์ด้วยล่ะ เข็มกลัดเคลือบพิเศษชวนให้สะสมแบบนี้ พลาดไม่ได้แล้วจริง ๆ ! ช่องทางการสั่งซื้อ e.tb.cn/h.hrGWrGYwdZSk…

ไม่กลัวเลยหรือ? ทั้งที่อยู่กลางมหาสมุทร บนเรือลำเดียวเคว้งคว้าง สายลมที่พัดผ่าน เย็นเยียบราวกับคำเชื้อเชิญจากโลกใต้ผืนสมุทร บอกเล่าคำจาหวานล้ำจากไซเรนให้ลุ่มหลงไปกับเสียงเพลงแด่เจ้า, ผู้จำต้องจมลงสู่แดนอนธการ หรือความเหน็บหนาวไม่อาจจับไปถึงดวงใจที่ลุกไหม้ ผู้เผาผลาญความหวาดกลัวเป็นเชื้อเพลิง บนใบหน้าของชายผู้นั้นจึงไร้ซึ่งความกังวล สายน้ำที่โหมซัด นภาลั่นเสียงกร้าว อึกทึก ตัวเขาผู้เป็นดังไฟนำทาง , ดุจเพลิงรวมใจ ยังคงยืนอยู่บนเสากระโดง ไม่คิดหวาดกลัวเลยหรือ? แม้สายฝนที่หนักหน่วงก็มิอาจดับ คลื่นที่สูงจนเหมือนอสูรกายอ้าปากกว้างก็มิอาจกลืนกิน ท่ามกลางเสียงบดขยี้อันชวนแตกตื่น ชวนได้ยินใจตัวเองเต้นโครมคราม, คล้ายเสียงนาฬิกากำลังนับถอยหลัง แผ่นหลังเย็นเฉียบ แต่ทุกคนก็ยังจดจ่อในตำแหน่งของตนเอง หากกลัวล่ะก็, ขอแค่มองขึ้นไปบนนั้น บนยอดเสาที่ชายผู้นั้นไม่เคยดับแสง มองดูสีแสบสันที่ตัดกับภาพรอบข้างโดยสิ้นเชิง ไฟที่ส่องสว่างเป็นเส้นทางให้รอดพ้น เสียงของเขาชัดเจน หนักแน่น กระนั้นก็ยังอ่อนโยน เมื่อรู้ตัวจึงเหลือเพียงความเชื่อมั่นในตัวของเขา เชื่อใน "กัปตัน" ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่กลัว แต่พวกเขามีเพลิงที่ไม่มีวันดับอยู่ เพลิงที่ลุกโชติช่วง ราวกับพรแห่งการปกป้อง เท้าของพวกเขาจะมั่นคงแม้เจอคลื่นแรง ในขณะที่ความกลัวถูกเผาไหม้เป็นฟืนไฟให้แก่เวทีของเขา แด่การแสดงที่ไร้จุดจบ, บทบาทลงตัวราวฟ้ากำหนด ว่าภายใต้การมีอยู่ของเขา สิ่งที่หลงเหลืออยู่จะมีเพียงเสียงหัวเราะอย่างอิสระเสรีเท่านั้น "อย่าลืมหายใจ ! ผ่อนคลายไว้ สหายฉัน !" "ตามแสงนั่นไป แล้วเราจะกลับบ้านกัน !"

ดั่งกายร่วงหล่นจมสู่ห้วงประสาน ท่วงทำนองและบทเพลงยามทะลุเข้าโสตประสาท ฝากฝังไว้แค่เพียงถ้อยคำปลอบประโลมยามชีวาดับสิ้น ดวงตาสบเห็นเพียงดาราเผยแสงงามจรด เรียงรายทั้งล้อมรอบกายคล้ายอยากจะสรรเสริญแก่ผู้กำหนดทำนอง ทว่าครั้นสองมือเอื้อมหยิบจับความงามเหล่านั้น

อะ ยินดีต้อนรับนะคะ อาจารย์ทริบบี้