Torquil F 🐁 🤍

(NPC) Torquil Everettl de Frey | 29Y 🇬🇧🇫🇷 " I’ve no desire to control you … only to ensure that no better alternative ever presents itself. " Doc : shorturl.asia/fZM61 Co-story | roleplay ➡️DM #PIL_Commu SS2

@PIL_ELIJAH ( /สั่น )

31 สิงหาคม เพี๊ยะ! แรงหวดที่น้อยนิดแต่มากพอทำให้เขาหงุดหงิดใจ การหยอกล้อสาวแก่แม่ม่ายของไวเคาท์ทำให้หัวใจของเหล่ามาดามต่างสับสน การถูกระบายอารมณ์เล็กน้อยกลับคืนมาจึงไม่ทำให้เอไลจาห์ระคายเคืองเสียเท่าไรนัก เว้นแต่เรื่องมันอาจจะถึงหูของคนที่ร่วมชายคา คนที่เขามักกล่าวอ้างว่าเป็นแค่ 'ลูก' เขาเชิญเธอออกไปอย่างง่ายดาย 'ไร้เยื่อใย' ข้อมูลที่น่าเชื่อถือได้นั่นย่อมได้มาจากปากของคนที่ตกในบ่วงรัก แม้จะจอมปลอมนัก แต่ราสเตอริงค์ก็เป็นสนามเด็กเล่นที่ดีแม้จะเต็มไปด้วยกลิ่นดืนปืน 'หวังว่าจะไม่อยู่' เขาใช้ปลายนิ้วเกลี่ยม่าน เพื่อแอบชำเลืองมองโรงเก็บม้า และทางออกที่ไร้การเคลื่อนไหว เขาผ่อนลมหายใจอย่างสับสนอยู่เพียงลำพัง ได้แต่คิดว่าความสัมพันธ์ของตนอยู่ในสภาพที่หวั่นใจเจ้าหนุ่มรูปงามนั่นขนาดนี้แล้วรึนี่ "... ทรูบาดูว์" เขาพึมพำ "ให้ตายสิ ผมควรฝึกพูดฝรั่งเศสเสียหน่อยแล้วรึเปล่านะ... " เขาเหลือบสายตามองบัตรเชิญไปงานเต้นรำของใครบางคนและจดหมายเชิญล่าสัตว์ของใครอีกคน ดูเหมือนเขาต้องหาโอกาสชวนพ่อหนุ่มบ้างานไปดูอย่างอื่นบ้างเสียแล้ว @Tfrey_PIL

@PIL_ELIJAH (...) ( ควินน้อยต้องมีพี่ชายแสนดี คุณควรรับผมเป็นลูกบุญธรรม )

@Tfrey_PIL (เราเป็นแค่พ่อลูกกันนะครับคนดี ผมติด พี่ชาย ของควินน์สินะ )

[Side Story - 01 Why?] งานกีฬาจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ในขณะที่ฤดูร้อนกำลังครอบครองอากาศทั้งมวลจนทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยไออุ่น เสียงหัวเราะและความมีชีวิตชีวาทำให้ทุกสิ่งดูสวยงาม แต่นั่นไม่ใช่บุคคลที่กำลังเดินทางกลับจากราสเตอร์ริงค์ ในคฤหาสน์เขตปกครองของเราสเตอร์ริงค์ไวท์เคานท์แห่งแบล็คเบิร์นกำลังมองเอกสารที่ถูกบรรจุอยู่ในซอง อากาศที่ร้อนทำให้คนแก่คนหนึ่งรู้สึกหงุดหงิด แต่ความร้อนที่อยู่ในคฤหาสน์คงต่างจากคนที่อยู่ในเหมืองอยู่มากนัก เป็นเวลาหลายเดือนที่ท่านชายแห่งเฟรย์ทุ่มเทงานอย่างหนักหลังจากกลับจากฝรั่งเศส เขาอดไม่ได้ที่จะทึ่งกับความเด็ดขาดของชายที่มีอายุเพียงเท่านั้น ไม่แปลกใจเลยที่บังเหียนในปารีสถูกควบคุมไว้อย่างดีภายใต้ชื่อของคนรักของตน ตอนนี้เพิ่งบ่ายโมง พูดตามตรง เขาอยากไปช่วยเหลือผู้ชายคนนั้นอยู่บ้าง ถ้าไม่คิดว่าสิ่งที่เขาจะกระทำคงเป็นการสร้างภาระให้สถานที่แบบนั้นกระมัง "สัมปทานพวกนี้ดำเนินการให้ไวหน่อยแล้วกัน.." เขาเอ่ยเสียงเรียบก่อนเงยหน้ามองชายผู้หนึ่งที่ยืนรอรับซองเอกสาร "ผมคิดว่าการฟาดพวกมันด้วยเงินทอง คงง่ายกว่าการจัดการพวกเขาด้วยการเชิญสู่หลุมลึก" "คุณข่มขู่พวกเขา" "การที่พวกมันเริ่มก่อนไม่ผิดอย่างนั้นหรือ?" "ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น...ท่าน อีกอย่าง.. เรื่องนายท่านเฟรย์--" แกร๊ก เสียงวางแก้วชานั้นดูเป็นคำตอบที่เรียบง่าย ผู้ช่วยหนุ่มถอนหายใจ ไวท์เคาท์ผู้เชื่อมั่นในตัวของบุรุษผู้นั้นมักเหี้ยมโหดเมื่อถึงระยะเวลาในการส่งมอบงาน มีคำเล่าลือว่าผู้ถือหุ้นทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันเยี่ยงพ่อลูก แต่ไม่รู้ทำไม เขากลับไม่คิดว่าทั้งคู่เป็นเพียงแค่พ่อลูกกันธรรมดาทั่วไป 'ทำไแบล็คเบิร์นถึงยอมหนุนหลังเฟรย์ขนาดนั้น" สิ่งนี้คล้ายเป็นดั่งปริศนา ภายใต้แสงแดดและละอองฝุ่น คงมีเพียงเขาสองคนที่รู้ว่าเพราะเหตุใดโลกจึงหมุนเพียบรอบตัวของทอร์ควิลด์ แห่ง เฟรย์

แต่ถ้ามี ก็ให้คิดเสียว่ามันเป็นเพียงข้ออ้างให้นอนซุกผ้าต่ออีกครู่ใหญ่ จงกินอาหารเช้าเสีย อย่าลืมดื่มชาร้อน แล้วคอยว่าผมจะกลับพร้อมมือที่อุ่นกว่าเมื่อคืนหรือไม่ ทอร์ควิลด์

เมื่อคุณอ่านถึงบรรทัดนี้ผมคงอยู่ที่เหมืองแล้ว เสียงค้อนและกลิ่นถ่านหินรายล้อม ผมรู้ดีว่ามันไม่หอมเท่าเรือนผมของคุณในยามเช้า ซึ่งเมื่อคืนนี้ยังคงทิ้งกลิ่นนุ่มติดอยู่บนปลายนิ้วของผม เอไลจาห์ หวังจะตื่นขึ้นโดยไม่มีความหนาวเย็นมาลอบกวน... +

@PIL_ELIJAH /จดหมายบนหมอน/ ขณะนี้คุณคงยังซุกอยู่ในผ้าห่ม อบอุ่นราวกับไม่อยากให้เช้าเคลื่อนคล้อยไปไหน ผมเขียนอย่างเงียบเชียบ เพื่อไม่ให้เสียงปากกาปลุกคนที่น่ารักเกินไปในยามหลับ หากตื่นแล้วพบว่าฝั่งเตียงว่างเปล่า ก็ขอให้ถือเสียว่าผมทิ้งช่องว่างไว้ให้คุณนอนเหยียดแขนได้ถนัด +

@PIL_ELIJAH (หอมทั้งนอกและในเดม😘)

สิ่งที่ชายหนุ่มพูดไม่ต่างอะไรกับมีดที่กรีดเข้าที่แผลเก่า มันกดลึกเข้าไปในสิ่งที่เขากลบด้วยไฟร้อน เอไลจาห์รับรู้ถึงความห่วงใย เพียงแต่มันเจ็บปวดที่เขาไม่อาจกลายเป็นสิ่งที่ช่วยให้อีกฝ่ายแข็งแกร่งในเงาของแบล็คเบิร์น ใครเล่าจะอยากให้คนที่ตนรักต้องเสียเปรียบแม้ว่าจะรู้สึกยินดีกับสิ่งที่เรียกว่าความรักและความห่วงใยอันแสนจริงจัง แต่ใบหน้าของผู้มีอายุมากกว่ากลับมิอาจจะยินดีได้เลย เขามองบริวารที่เอาเครื่องดื่มเข้ามาวาง เพียงพริบตาชายคนนั้นพร้อมเดินออกเหลือเพียงผู้นำทั้งสองอีกครั้ง ภายใต้ความสงัดเงียบในห้องรับแขกในคฤหาสน์บ้านนอกอันมีความหรูหราเพียงเพราะการตกแต่งปกปิดร่องรอยความเสื่อมโทรม เมื่อไร้ซึ่งหน้ากาก เขาก็เป็นเพียงคนที่มีอารมณ์อันซับซ้อน "ควิลล์ออกไปเล่นกับเพื่อนก่อนได้มั้ย?" คนเป็นพ่อทางพันธุกรรมเอ่ยปาก นัยน์ตากลมของเด็กหญิงที่ได้ชื่อไม่ต่างจากเด็กชายหลังได้ฟังก็ยอมเดินออกไปอย่างว่าง่ายเพราะไม่กล้าขัดคำสั่งของชายที่ถูกระบุไว้ว่าเป็นผู้ปกครองของเธอเอง "ดูเหมือนเส้นทางการทำงานของเราจะมีอุปสรรค" เขาเอ่ยเย้าก่อนจะมองใบหน้าอันซูบผอม กลิ่นของทะเลลอยคลุ้งแต่สิ่งที่หนาแน่นกว่าคือความโหยหาราวกับเป็นสิ่งยืนยันว่าเขาไม่ได้ฝัน "พวกคนงานของเหมืองเดิมรวมถึงเจ้าของสัมปทานไม่อยากให้คนของเราลงสำรวจ" เขาเล่าถึงผู้ที่บาดเจ็บและสถานการณ์อย่างคร่าวๆ สำหรับคนที่เพิ่งมาเยือน เขาลากคนรักมานั่งก่อนที่จะได้เสวนาในเรื่องเคร่งเครียด "คุณเพิ่งมาถึง ให้ฟ้องตอนนี้จะดูเป็นภรรยาที่ขี้ฟ้องเกินไปมั้ยนั่น...?" เขารินชาใส่แก้วกระเบื้อง ก่อนยื่นมันให้กับผู้อ่อนล้า "เรื่องควิลล์ถูกวางยา... คุณไม่ต้องห่วงเรื่องสุขภาพลูกในตอนนี้หรอก... แกดีขึ้นแล้ว"

[การตอบโต้ในแลงเมียร์ โฟลด์] ทางน้ำตื้นไหลผ่านใต้ดินนั้นเชื่อมกับแม่น้ำสายหลัก มันเป็นเส้นทางสายดีที่ทำให้การทำเหมืองถ่านหินจะคุ้มค่าแก่การลงทุน เอไลจาห์มองเอกสารด้วยแววตาสงบนิ่ง แลงเมียร์ โกลด์ นั้นยังถูกครองภายใต้นามของพวกไร้ค่า แต่กระนั้นสิ่งที่เป็นอุปสรรคใหญ่กว่ากลับเป็นพวกคนงานที่หาทางเรียกร้องค่าแรงและการแบ่งแยกทางชนชั้น นำพามาสู้ความบานปลายที่ทำให้คฤหาสน์ทั้งหลังต้องเกือบเป็นเถ้า ทั้งยังทำให้เด็กหญิงตัวน้อยขวัญเสียเพราะหินนั่นลอยพุ่งเฉียดหัว อีกทั้งยังเรื่องของผู้ร่วมงานที่ตอนนี้บาดเจ็บสาหัส ศพของสารถีแสนอาภัพที่ตายก่อนได้กลับบ้านเกิดเพราะความขัดแย้งอันโง่งม เขามองผ้าพันแผลสีขาว มันปิดบังรอยแผลลวกที่มือขวาได้เป็นอย่างดี หากผู้ร่วมลงทุนอย่างทอร์ควิลล์กลับมา เขาได้แต่หวังว่าบาดแผลนั่นคงหายทัน หลังจากที่เขามาถึงราสเตอริงค์ คฤหาสน์ที่ลูเซียโนมอบให้และที่ดินของดยุคผู้ล้มละลายกลายเป็นทรัพย์สิน รวมถึงเอกสารกรรมสิทธิ์ของเหมืองตะกั่วที่เขาต้องการเข้าไปถลุงแร่เหล็ก ทุกอย่างราบรื่นดี ความคิดที่จะเขียนจดหมายถึงชายผู้ลอยล่องอยู่บนท้องทะเลเป็นสิ่งที่เขานึกอยากทำมาโดยตลอด การห่างกันเช่นนี้เต็มไปด้วยความคิดถึง และได้แต่ภาวนาให้คนรักของตนเดินทางโดยปลอดภัย ไม่พบเจอลมพายุใด แล่นเรือไปกับคลื่นลมอันสดใส เขาปรารถนาจะได้พบกับชายผู้นั้นจึงรอคอย แต่อุปสรรคในการรอคอยดูจะมีมากมายเหลือเกิน เขาขยับมือขวา มันกำไม่ค่อยได้เพราะผิวหนังนั้นเต็มไปด้วยตุ่มน้ำพอง แต่กระนั้นเมื่อมือจับปากกาขนนก เขาก็บรรจงเล่าถึงเรื่องราวมากมาย โดยหลีกเลี่ยงความสุ่มเสี่ยงบางประการ ถึง ลอร์ดทรูบาดูว์ที่รัก หลายอาทิตย์ที่ท่านลงทะเลไปและกางใบเรือเพื่อออกเดินทาง มาวันนี้คลื่นทะเลพัดท่านไปถึงที่ใด ใจของผมนั้นเต็มไปด้วยความคิดคำนึง เวลานี้ ผมได้ลงหลักปักฐานที่ราสเตอร์ริงค์แล้ว คฤหาสน์สวยงามน่าดูชม บุตรสาวของท่านชื่นชอบบึงและต้นไม้มาก นางมักเอ่ยถามถึงท่านทุกครั้งเพราะความคิดถึง อดไม่ได้ที่ผมเองคงต้องอิจฉาท่านเสียแล้ว เมื่อเร็วๆ นี้คฤหาสน์ได้ตอบนับแขกท่านนึง ชายคนนั้นเป็นหัวหน้ากลุ่มแลงเมียร์ โฟลด์ ดูเหมือนความหวังดีของผมจะส่งไปไม่ถึงเขาเท่าไรนัก และผมต้องการทำตามวิธีของผมเป็นอย่างมาก จึงใคร่อยากทราบความคิดเห็นของท่าน หากผมตัดสินใจกำจัดขยะที่เข้ามารบกวน ท่านคงไม่มีสิ่งใดที่ขาดทุน เอเวอร์ธอร์น +

@PIL_ELIJAH "บอกผมมา เอไลจาห์" เสียงนั้นหนักแน่น "เรื่องราว ทั้งหมด...อย่าได้ลังเล อย่าปิดบังแม้เพียงน้อย ผมจะเผชิญหน้ากับปัญหานั้นแทนคุณเอง"

@PIL_ELIJAH สองเราดำดิ่งสู่ห้วงความเป็นส่วนตัว ทอร์ควิลด์ทอดสายตาจับจ้องเอไลจาห์อย่างใกล้ชิด พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนปนกังวล "ผมทรุดโทรมด้วยข่าวร้ายที่ได้รับ .. และยังวิตกกังวล" อีกฝ่าบย่อมประจักษ์แจ้งถึงแรงขับที่พาเขาเร่งรุดกลับ และใคร่ขอฟังเรื่องราวให้กระจ่างกว่าถ้อยความในจดหมาย +

@Catherina_PIL "..อยากรู้จักคุณ ไม่ใช่แค่ความคิดของคุณ แต่รวมถึงความรู้สึกของคุณ วิธีที่คุณคิด วิธีที่คุณ...ทรมาน" ท่ามกลางสายตาประสานจ้องอย่างที่จรดมองเสียแต่ต้น อย่างที่คำว่าชอบนั้นไม่ได้เอ่ยออกไปโดยตรง "หมอดูวัลแนะนำให้คุณทำอะไรอีกบ้างหรือครับ"

@Catherina_PIL "แต่ถ้าคุณสัญญาจะให้ผมเป็นเครื่องยึดเหนี่ยว .. ผมอาจขอจ้องนานกว่านี้" "แม้ว่า.. เพียงต้องการให้คุณได้ประจักษ์ถึงสิ่งที่ซุกซ่อน..อยู่ในตัวคุณมาตลอดก็ตาม" มือของเขาค่อยๆเลื่อนบนโต๊ะแล้วแหงนฝ่ามือขึ้น อย่างเชื้อเชิญให้เธอจับ +

คฤหาสน์โคลเวลล์, ค.ศ. 1815 @Catherina_PIL "ความน่าพิศวงของเธอไม่ได้อยู่ที่อาการ...แต่อยู่ตรงที่ทุกคนหลีกเลี่ยงแม้แต่จะเอ่ยนาม" -- จากบันทึกของ ดร. ไซลาส เวกซ์แฮม เสียงเกือกม้าบดขยี้โคลนและลมกรีดผ่านหน้าต่างรถม้า ดุจดวงวิญญาณที่กระซิบเตือนว่าการรักษาหนนี้ อาจมิใช่เพียงบำบัด +

@Catherina_PIL "สีดวงตาของคุณช่างลึกล้ำราวห้วงน้ำ" "เมื่อพิจารณาเช่นอัญมณีที่ชื่นชม คุณได้มอบความหมายใดให้แก่สีนั้นครับ" "ที่สะท้อนความรู้สึก หรือสิ่งที่อยู่ในใจ"

@Catherina_PIL "ถ้าศาสตร์แห่งเพชรพลอยมีอำนาจถึงเพียงนั้น...บางที สิ่งที่ถูกดูดซับอาจไม่ใช่แค่พลังงานลบ แต่เป็นส่วนหนึ่งของจิตใจที่ปรารถนาจะแบ่งเบาภาระ.. และได้พบการปลอบโยน" "ผมหวังว่าคุณจะเห็นสิ่งนั้นในตาผม" แล้วพลิกคำถามกลับไปหาอย่างชวนคิด เปิดโอกาสให้เธอสำรวจความคิดและความรู้สึกของตัวเอง +