Makima

⠀ ⠀𝓘 want to 𝙪͟𝙨͟𝙚 𝐂𝐡𝐚𝐢𝐧𝐬𝐚𝐰 𝐌𝐚𝐧 to 𝖈𝖗𝖊𝖆𝖙𝖊 a better —— 𝑾 𝑶 𝑳 𝑹 𝑫 . ▍the 𝐃𝐄𝚅𝐈𝐋 𝐢𝐧 𝗠𝗘 ⠀

ชี้แจงแนวทางการโรลเพลย์ของ มาคิมะ / ปีศาจควบคุม @TheDominance_ บัญชีนี้มีการโรลเพลย์หลายรูปแบบตามความเหมาะสมกับ คู่สนทนา มีทั้งบรรยายยาว พรรณนา หรือเพียงคำพูดอย่างกระชับตามสถานการณ์ เนื้อหาทั้งหมดอ้างอิงมาจากอนิเมะและมังงะตั้งแต่ต้นจนถึงช่วงเวลาปัจจุบัน ถ่ายทอดนำเสนอในรูปแบบภาษาของผู้ดูแลโดยไม่บิดเบือนไปจากข้อมูลดั้งเดิม รวมกับการตีความส่วนบุคคล TW: Blood (มีเลือด) Bondage (ถูกพันธนาการ/ถูกลงโทษ) Dominance (เป็นฝ่ายปกครอง/เหนือกว่า) Brainwashing (มีการล้างสมอง) Manipulator (มีการโน้มน้าว/ล่อลวง/ปลูกฝังความคิด) Psychopath (ไม่มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเหมือนคนปกติ) Spoiler Alert (เปิดเผยเนื้อหาสำคัญ) Violence (การใช้ความรุนแรง) ※ หากไม่สะดวกเห็นเนื้อหาหรือมีการตีความแตกต่างกันให้พิจารณาจัดการการมองเห็นด้วยตัวเอง การใช้ภาษา ทุกตัวอักษรและเนื้อความทั้งหมดที่ถูกถ่ายทอดออกไปล้วนเป็นการเรียบเรียงด้วยความสามารถของผู้ดูแลทั้งสิ้น ไม่อนุญาตให้นำไปดัดแปลง คัดลอก หรือเลียนแบบ หากบัญชีนี้มีการนำเสนอที่ผิดพลาดใดสามารถให้คำแนะนำ ติชมได้ใน ข้อความส่วนตัว ขอความกรุณาใช้ภาษาสุภาพ แลกเปลี่ยนความคิดเห็นอย่างมีอารยะและประเทืองปัญญา ไม่ใช้คำหยาบ อคติส่วนตัว หรือยัดเยียดความคิดเกินสมควร ปฏิสัมพันธ์ต่อผู้อื่น —— ผู้ที่อ่อนแอกว่า / ผู้ที่ถูกควบคุม / ผู้อยู่ใต้บ้ญชา พึงใช้พิจารณาว่าบัญชีนี้จะไม่มีการลดหย่อนคาร์ใด ๆ ในฐานะปีศาจควบคุม ต้องขออภัยล่วงหน้าหากเนื้อหาต่าง ๆ ส่งผลให้เกิดผลกระทบทางใจหรือแรงกดดัน (มีเนื้อหาตาม TW ข้างต้น) ทั้งนี้สิ่งที่ถูกตีความออกมาไม่มีเจตนาและความรู้สึกส่วนตัวของผู้ดูแล หากรับไม่ไหวสามารถทักมาพูดคุยในข้อความส่วนตัวเพื่อปรับเปลี่ยนและลดหย่อนได้เช่นกัน ※ หากไม่ใช่เนื้อหาตามออฟฟิเชียลแต่เป็นการโรลเพลย์อื่น ๆ จะไม่มีการทำร้ายร่างกายหรือสังหาร —— จตุรอาชาผู้เป็นพี่ทั้งสามตน ความตาย / อดอยาก / สงคราม จะแสดงออกถึงความประสงค์ร้ายทางวาจาอย่างชัดเจน มีความคิดที่อยากกำจัดควบคู่ไปกับการเสแสร้ง เกลียดชัง และเพิกเฉย —— ผู้ติดตาม มุมมองของมาคิมะจะมองผู้ติดตามเป็นสัตว์เลี้ยงที่ซื่อสัตย์ ทิศทางของคำพูดและการกระทำจะคลับคล้ายเวลาเล่นกับสุนัข อาจจะไม่ได้จดจำชื่อ ※ ไม่มีการแสดงความรุนแรงใด กรณีการพูดคุยในข้อความส่วนตัวจะมีการตอบล่าช้า ไม่ต่อเนื่องจึงขอสงวนให้เป็นพื้นที่ติชมมากกว่า แต่สามารถพูดคุยทั่วไปได้เช่นกัน ทุกการกล่าวถึงจากผู้ติดตาม ผู้ที่บังเอิญผ่านมา ผู้ดูแลอาจสุ่มตอบรับความปรารถนาดีด้วยการกดเฟบและบุ๊กมาร์กไว้หรือตอบกลับเป็นบางครั้ง ขอขอบคุณจากใจ การโรลเพลย์ร่วมกันกับบอทอื่น (เนื้อหาทางการ/ไม่ทางการ) หากมีความสนใจจะโรลเพลย์ร่วมกันในเนื้อหาส่วนไหนของออฟฟิเชียลหรือ head canon สถานการณ์อื่น ๆ ที่ไม่หลุดนอกกรอบคาร์ สามารถทักมาสอบถามความคิดเห็นผ่าน ข้อความส่วนตัว ได้เสมอ จะพิจารณาตอบรับตามความสะดวกในเรื่องเวลาของผู้ดูแลเป็นหลัก สามารถเลือกโรลเพลย์ได้ทั้งฉากหน้า (ไทม์ไลน์) และในข้อความส่วนตัว หากต้องการสนทนาเรื่องทั่วไปหรือสอบถามสามารถทักมาได้เช่นกัน อาจมีการตอบกลับล่าช้าเป็นบางครั้ง และจะใช้เพียงบทบาทในฐานะมาคิมะที่หลดหย่อนคาร์ลงเพื่อง่ายต่อการสนทนาที่ลื่นไหล เกี่ยวกับสมาชิก Tokyo Special Division 5 : แผนกพิเศษที่ 5 - Katana, Bow, Bomb, Longsword, Spear, Flamethrower, Whip (Weapon Devils) การโรลเพลย์ร่วมกันผู้ดูแลจะปรับเปลี่ยนและยืดหยุ่นให้เข้ากับบริบทที่เกิดขึ้น สามารถเลือกพูดคุยได้ทั้งเป็นช่วงเวลาก่อนเข้าสู่ Control Devil arc และช่วงเวลาก่อนหน้าที่ยังเป็นปฏิปักษ์ต่อกัน บทบาทของปีศาจควบคุมในชาติกำเนิดใหม่ นายูตะ อาจมีการสลับบทบาทระหว่างสองตัวละคร มาคิมะและนายูตะ ในบัญชีเดียวกันตามประสงค์ของผู้ดูแล (มาคิมะอยู่เป็นหลัก) ลักษณะการถ่ายทอดบทบาทจะแตกต่างกัน ทั้งสองตัวละครยังยึดหลักแนวทางการเล่นแบบเดียวกัน

สิ่งที่น่าสนใจของเหล่าสัตว์เดรัจฉานคือเรื่องของการแสดงอำนาจหลากหลายรูปแบบ นัยยะจากอิริยาบถที่สะท้อนถึงสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของพวกมัน บางจำพวกเลือกใช้พละกำลังในการขับไล่ ทำลายศัตรู กัดกิน บางจำพวกเลือกใช้การแผดเสียงคำราม สีสัน ลวดลาย ท่วงท่าเพื่อข่มขวัญหรือดึงดูด และบางจำพวกเลือกสร้างอาณาเขตเส้นแบ่งที่มองไม่เห็นแต่สัมผัสได้ผ่านกลิ่น ร่องรอย การปรากฏตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่ายังไม่ใช่ทั้งหมด เพราะในอีกฟากหนึ่งของธรรมชาติมีสิ่งมีชีวิตที่ไม่จำเป็นต้องแสดงสัญชาตญาณดิบเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย พวกมันไม่ต้องขู่ ไม่ต้องต่อสู้ ไม่ต้องอาศัยการแสดงอำนาจใดแต่ใช้วิธีการที่สงบสุขยิ่งกว่า แนบเนียนเสียจนเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายไม่ทันได้ไหวตัว แม้จะเป็นเช่นนั้นก็ไม่ใช่สิ่งลึกลับนอกเหนือคำอธิบาย ทั้งหมดยังคงตั้งอยู่บนรากฐานเดียวกัน พฤติกรรมของสัตว์เดรัจฉานไม่ได้เกิดจากเจตจำนงโดยตรง มันเกิดจากผลรวมของคลื่นความถี่สารสื่อประสาทที่ไหลเวียนผ่านโครงข่ายซับซ้อนภายในระบบสมองและเงื่อนไขที่ถูกป้อนเข้าไป หากมี บางสิ่ง ที่สามารถแทรกซ้อนแตะต้องกลไกเหล่านั้นได้อย่างแม่นยำมากพอมันก็จะสามารถ ควบคุม สิ่งมีชีวิตอื่นได้ตามใจปรารถนา ใช่ สิ่งมีชีวิตนี้คือเหล่าปรสิต บงการและครอบงำ วงจรแห่งผู้ควบคุม มันจะเริ่มปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของอีกสิ่งหนึ่งเพื่อให้สอดคล้องกับผลลัพธ์ที่มันต้องการ แทรกซึมเข้าสู่ระบบประสาทจนกระทั่งสามารถควบคุมไปถึงกระบวนการตัดสินใจ ฉันชอบพฤติกรรมของพวกมันรวมถึงแนวคิดและวิธีการที่แสนแยบยลแต่กลับได้ผลลัพธ์ที่สมบูรณ์แบบ อย่างต่อสาบมรกต ตัวต่อสีเขียวตัวเล็กจ้อยที่ดูเหมือนไม่มีพิษภัย ลวดลายสวยงาม ผิวขลับเงาสะท้อนกับแสงเหมือนอัญมณีบางชนิด สำหรับวงจรการล่านั้นค่อนข้างน่าศึกษามากทีเดียว มันไม่ได้ทำลายสมองของเหยื่อโดยตรง แต่เลือกจุดที่จะแตะต้องเพียงจุดเล็ก ๆ ของสมองแล้วปล่อยสารเคมีเข้าไปเพื่อควบคุมพฤติกรรมของโฮสต์ เหยื่อตัวนั้นจะยังเคลื่อนไหวได้ปรกติแต่ไม่อาจตอบสนองความปรารถนาที่อยากจะหลบหนีได้ เป็นการควบคุมที่เจ้าของร่างกายค่อย ๆ ตายทั้งเป็นแม้จะยังมีชีวิตอยู่จนกระทั่งถูกยึดไปทั้งจิตวิญญาณ หรือจะเป็นปรสิตที่ก้านตาหอยทากที่เปลี่ยนเหยื่อให้กลายเป็นภาชนะ พวกมันชื่นชอบสิ่งมีชีวิตที่คุ้นเคยกับความมืด ความชื้น และการหลบซ่อน ลักษณะของพวกมันไม่ต่างจากหนอนผีเสื้อ ชอนไชอาศัยอยู่ที่ก้านตาและแผ่ขยายอยู่ภายในร่างเจ้าของโดยไม่ทำลายโฮสต์ในทันที เพราะเป้าหมายของมันไม่ใช่การเข่นฆ่าแต่เป็นการใช้ประโยชน์ บิดเบือนพฤติกรรมที่ควรจะเป็น เปลี่ยนโครงสร้างพื้นฐานของเหยื่อให้กลายเป็นเครื่องมือที่สมบูรณ์แบบ โดยธรรมชาติหอยทากจะหลีกเลี่ยงแสง มันจะซ่อนตัวอยู่ใต้ร่มเงา สถานที่ที่ปลอดภัยจากสายตาของผู้ล่า แต่เมื่อมีมันอยู่ภายใน ความกลัวเหล่านั้นจะเลือนหาย จากการหลีกหนีสู่การยอมรับ ลักษณะสีสันที่ผิดธรรมชาติและการเคลื่อนไหวที่สะดุดตาทั้งหมดนั้นคือสัญญาณที่ส่งไปยังผู้ล่า นกที่บินผ่านมาจะสามารถมองเห็นมันได้ทันที และเลือกมันโดยไม่ลังเลเพื่อส่งต่ออำนาจไปสู่ผู้ที่อยู่เหนือกว่าในห่วงโซ่อาหารอย่างนก และท้ายที่สุดปรสิตจะใช้ร่างกายของสัตว์ปีกเป็นที่อยู่อาศัยใหม่สืบต่อเป็นวัฏจักรแห่งการควบคุม การได้ละทิ้งตัวตนที่แสนธรรมดาเพื่อกลายเป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่ยิ่งใหญ่เป็นจุดจบที่คุ้มค่าแล้วสำหรับสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ เสมือนกับการปล่อยให้ตนเองจมลงสู่อ้อมกอดของใครสักคนที่พร้อมจะดูแลโชคชะตาอันน่าสังเวชนั้น

ไม่ได้ถาม

อืม ขอโทษด้วยนะ นี่ไม่ใช่ฉันหรอก

ในโลกที่หมุนวนด้วยความโกลาหลใบนี้ ในสายตาของฉัน มนุษย์ไม่ต่างอะไรกับหอยทากที่หลบซ่อนอยู่ในเงาไม้และถูกค้นพบโดยปรสิต พวกเขาหลงทางอยู่ท่ามกลางเสียงของความกังวลที่ตกตะกอนค้างอยู่ในอกเหมือนโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นซึ่งคอยกัดกินจิตวิญญาณอยู่ทุกวัน พวกเขาได้รับพรสวรรค์ที่เรียกว่า ทางเลือก แต่กลับไม่รู้จักวิธีจัดการกับน้ำหนักอันหนักอึ้งของมัน เมื่อต้องเข้าสู่กระบวนการตัดสินใจ ความกลัวจะเริ่มก่อเกิดและแทรกซึมเข้าไปในทุกอณูของมวลกระดูก ความลังเลจะทำให้ทุกย่างก้าวสั่นคลอน การได้ยินเสียงความคิดของตนเองดังเกินไปก็จะเริ่มหลงทิศทาง อิสระอาจเป็นของขวัญล้ำค่าอีกนัยหนึ่งอาจเป็นคำสาปที่กัดกร่อนได้เช่นกัน ยิ่งมีอิสระมากเท่าไหร่ก็ยิ่งโดดเดี่ยวและแตกสลาย ความขัดแย้งนี้เองคือจุดที่การควบคุมสามารถหยั่งราก การถูกกำหนดทิศทางและบทบาทที่แน่นอน ขีดเส้นใต้ครรลองไว้ให้มันไม่ใช่การถูกพันธนาการเสียทีเดียว มันคือ ความรัก ในรูปแบบที่บริสุทธิ์ที่สุด การไม่ต้องถูกพิพากษาต่อความพลาดพลั้งของตน ไม่ต้องแบกรับผลพวงจากการกระทำที่โง่เขลา นั่นคือสิ่งที่มนุษย์มักถวิลหาอยู่ลึก ๆ ฉันยังเชื่อเสมอว่าสิ่งมีชีวิตที่เต็มไปด้วยความผิดพลาดควรได้รับความรักอย่างถูกต้อง เพราะสักวันพวกเขาจะต้องแตกสลายกลายเป็นดินเพาะชำกำเนิดโลกใหม่ในอุดมคติของฉัน เหมือนกับวงจรของสิ่งมีชีวิตที่ถูกควบคุมโดยปรสิต

พิจารณาเรื่องของฟุชิงุโระ ถึงตัวเขาเองจะไม่อยากเข้าไปยุ่ง แต่เป็นเรื่องที่จำเป็น อีกทั้งเขาก็เป็นผู้ใหญ่ที่จะต้องปกป้องทุกคน “ในถานะที่ฉันเป็นผู้ใหญ่ ฉันจะจบเรื่องนี้เอง ” “ บาปที่ต้องแบกรับ จากการฆ่าเพื่อนน่ะ ฉันจะเป็นคนรับไว้เอง แค่คนเดียวก็พอ ” +

อันที่จริง ผมมองว่ากฎข้อหนึ่งค่อนข้างไม่ครอบคลุมน่ะ ว่ากันด้วยข้อที่ 9 ของบันทึกความเข้าใจเกี่ยวกับหน้าที่ของผู้ใช้คุณไสย อ้อ เจ้าบันทึกที่ทำขึ้นมาอย่างใหญ่โตน่ะ ถึงจะไม่มากข้อแต่ก็ดึงบุคลากรมาเยอะทีเดียว เอ ― มีใครบ้างน้า นี่ไงล่ะ! ตระกูลเซนอิง ตระกูลโกะโจ และตระกูลคาโมะในฐานะตัวแทนผู้ใช้คุณไสยทั้งหมด ร่วมมือกับรัฐบาลของญี่ปุ่น หัวข้อเรื่องการพิทักษ์ผู้ไร้วิชา 
  กำหนดไว้ว่า “ผู้ใช้คุณไสยต้องไม่ทำร้ายหรือสร้างอันตรายใด ๆ แก่ผู้ไร้วิชา ไม่ว่าจะด้วยคุณไสย วิญญาณคำสาป หรือวัตถุต้องสาป การมองข้ามภัยคุกคามจนกลายเป็นเหตุสร้างภยันตรายแก่ผู้ไร้วิชา ยกเว้นกรณีจำเป็นซึ่งยากจะเลี่ยงได้ เพื่อปกป้องชีวิตตนเองหรือผู้อื่น” 
  เข้าใจกันใช่ไหม ว่าสังคมมนุษย์มันมีข้อปลีกย่อยซับซ้อนมากกว่านี้อีก แน่นอนว่ายังไงเราในฐานะผู้ใช้คุณไสยต้องอภิบาลคนไร้วิชาที่ไม่ได้เกี่ยวข้องหรือขาย่างก้าวมาอยู่ร่วมพื้นที่กับพวกเรามันคือเรื่องปกติและพื้นฐาน แต่ถ้าหากพวกเขาก่ออันตรายกับตัวพวกเราเองบ้าง จะต้องทำยังไงกับสิ่งนี้ดี ไม่ว่าจะในรูปแบบทางตรงหรือทางอ้อมจนก่อให้เกิดภยันตรายรูปแบบเดียวกันอย่างนั้นน่ะ 
  ลึก ๆ มันก็สมควรยกเอามาพิพาทกับเบื้องบนจริง ๆ แหละนะ ในมุมของผม ต่อให้ไม่ใช่ทางตรงก็ยังมีทางอ้อมอีกมากมายที่ส่งผลต่อบุคลากรอย่างพวกเราเยอะทีเดียว

รสชาติก้อนวิญญาณคำสาป ของเกะโท สุงุรุ และรสชาติก้อนวิญญาณคำสาป ของฉัน เป็นเส้นประสาทที่ตอบสนองผลกระทบต่อ อำนาจ หลังการสังเวย อย่างแตกต่างโดยสิ้นเชิง และในความผิดแผกนั้น นำพามาซึ่งหนทาง การบรรลุ อันแตกต่างเช่นกัน เขา กลืนกันมันด้วยความขมขื่น อุดมคติที่ยึดเหนี่ยวไว้กับผู้คน จนทับถมความเป็นมนุษย์ของตน ทำให้การกักเก็บ ก้อนพลังงานขั้วลบ มีความน่าสะอิดสะเอียน ซึ่งตกตะกอนมาจากความสมบูรณ์ทางศีลธรรม อย่างมหาศาล และส่งกลิ่นเหม็นสาบแห่งความทุกข์ทรมาน วรรณะเดียวกับสิ่งปฏิกูลชั้นต่ำ ดั่งกระจกสะท้อน เงาของกฎเกณฑ์ ตั้งตระหง่านใจกลางความถูกต้อง ด้วยเลือดเนื้อผู้อุทิศตน และเหยื่อจากนิยามความยุติธรรม ไม่ต่างอะไรกับเชื้อเพลิงที่ ยิ่งกลืนกิน ยิ่งปัดเป่า ในฐานะผู้ใช้คุณไสย เขาก็ยิ่งเจ็บปวด ยิ่งหลงทาง คำตอบที่เคยอารีโลกทั้งใบ กลับกลายเป็นคำถามเผาผลาญม่านมายาคุณธรรมของโลกไหม้เป็นจุณ เหลือเพียงเศษซาก ของแสงสว่าง ที่ลดคุณสมบัติตัวเองลง จนกลมกลืนไปกับความมืด อนุสรณ์ ความเกลียดชัง ของผู้แข็งแกร่ง แต่ฉัน กลืนกิน มันด้วยความภาคภูมิ และลิ้มรสชัยชนะ ที่กลบฝังกลิ่นเน่าเหม็นไปจนสิ้น ฉันไม่รู้สึกทุกข์ทรมาน เพราะสิ่งที่ฉันกลืนกิน คือสัญลักษณ์แห่งการก้าวข้าม ฉันไม่รู้สึกเจ็บปวด เพราะเบี้ยหมากที่ฉันสั่งสม คือสักขีพยานแห่งโลกใบใหม่ ฉันไม่รู้สึกอยากสำรอก เพราะแต่ละตัวตนที่ดิ้นรนอยู่ในร่างนี้ คือ กลยุทธ์ที่จะทำให้ฉันล้มกระดาน และเป็นฝ่ายรุกจน ฉันไม่รู้สึกเกลียดการต้อง กลืนกิน เพราะนั่นคือสิ่ง ที่ทำให้ฉันได้เข้าใกล้ ค่าพลวัต อันบิดเบี้ยวที่ตามหา

คลื่นทะเลซัดเข้าหาชายฝั่ง ได้ยินเสียงกู่ร้องของนกนางนวลดังแว่วมาแต่ไกล ที่นี่คือที่ที่ผมเคยอยู่ในตอนแรก ทำไมกันนะ ทำไมก่อนหน้านี้ถึงลืมเรื่องในอดีตไปได้ คนที่สอนวิธีดำน้ำในทะเลให้ผม คนที่ผมชอบ คนที่ชอบผม และม̶น̶̶ุษ̶ย̶์̶ท̶ี̶่่อ̶̶่อ̶น̶โ̶ย̶น̶ก̶ั̶บ̶ป̶ิ̶ศ̶า̶จ̶ ทำไมถึงได้ลืมกันนะ ?

“เจ็บไหม?” เส้นผมสั้นแทรกตามซอกนิ้ว แสงสลัวชั่ววูบจากพลุทำให้มือของฉันกับเส้นผมสีทองของเธอดูปนเปเป็นหนึ่งเดียวกันจนแยกไม่ออก ดูเหมือนจะทรมานเต็มที มือที่ขาดหายไปนั่น ไว้ฉันมอบความอบอุ่นทดแทนให้เอง “ขอโทษนะ”

🫐💣⛓️🍓

ฉันจะกลับไปกินขนมปังแห้ง ๆ แล้วก็ฝันโง่ ๆ อีกไหม ฝันอยากจับมือผู้หญิง อยากกินอาหารดี ๆ อยากมีชีวิตที่ปกติเหมือนคนอื่น ถ้าไม่มีนายอยู่ตรงนี้ฉันจะทำได้หรือเปล่านะโปจิตะ โลกที่ไม่มีนายอาจจะง่ายกว่านี้ก็ได้ ไม่มีปีศาจน่ากลัว ไม่มีใครถูกลบหายไป ทุกอย่างมันก็แค่เกิดขึ้นแล้วก็จบลง

การย้ายร่างหนึ่งครั้ง ทั้งนำพาผลประโยชน์ และผลลัพธ์อันน่าอดสูมาให้นับไม่ถ้วน ฉันได้รับความรู้ ประสบการณ์ และเข้าใจในตัวตนของมนุษย์ดีกว่าตัวของมนุษย์เองไปแล้ว ลำพังเพียงแค่อายุขัยของมนุษย์กับตัวฉันที่เกินเส้นขีดจำกัดโรยรา ก็ต่างกันมากโข รายละเอียดปลีกย่อยทั้งหลาย จะทั้งความกลัว ความโลภ ความเย่อหยิ่ง และการไขว่คว้าหาผลประโยชน์ในการดำรงชีวิตตัวเองไม่ให้ไร้ความหมาย ทุกอย่างหมุนเวียน ซ้ำไปซ้ำมา ผ่านประสาทตาของหอยทากแต่ละยุคสมัย จนจำเจเป็นฤดูกาล กระนั้นในเรื่องของ อาคมเฉพาะตัว ก็ไม่ได้ถือว่าซ้ำซากไปซะทีเดียว ในช่วงเวลาต่างๆ ความหลากหลายของมัน ล้วนทำให้ฉัน ประทับใจไม่ใช่น้อย ทว่า สิ่งที่ต้องแลกเปลี่ยนกับ ผลลัพธ์อันรุ่งโรจน์ ก็คือ ความล้มเหลวอันน่าเบื่อ เวลาอันมีค่า ตัวหมากที่ต้องตาย และเกิดใหม่ ฉันทุ่มเทมันลงไปอย่างเสียเปล่าในหลายครั้ง โดยไม่ได้อะไรกลับมา โดยเฉพาะทรัพยากร ที่เสียไปเป็นจำนวนมหาศาลเกินจะจินตนา เนื่องจากสิ่งที่ฉันปรารถนาสร้างขึ้นมานั้น แม้จะเก่งกาจ จนน่าหวั่นเกรง หรือแข็งแกร่งมากเท่าใดก็ตาม แต่สุดท้ายแล้วยังคงไม่สามารถก้าวพ้นขีดจำกัดของตัวเองไปได้อยู่ดี การยังคงติดค้างอยู่ในสภาวะที่เรียกว่า ความจำเจของวิวัฒนาการ เป็นอะไรที่น่าผิดหวังเสมอมา เพราะสิ่งที่ฉันต้องการ ไม่ใช่ความเป็นมนุษย์ แต่เป็นผลลัพธ์ ร่าง คือภาชนะเปลี่ยนถ่ายให้ดำรงอยู่ อาคม คือแก่นแท้ของการทำให้ผลงานสำเร็จ และเจตจำนง คือสิ่งเดียวที่ฉันให้ความสนใจกับมัน เมื่อเวลาเวียนมาถึงปัจจุบัน ฉันคงต้องขอชื่นชมต่อ ร่างของเกะโท สุงุรุ ชิ้นส่วนที่เหมาะสม ในกระดานที่ฉันวางหมากมาเนิ่นนาน พลังอาคมที่ควบคุมเหล่าวิญญาณคำสาปได้อย่างอิสระ ชื่อเสียง ร่องรอยบนวงการไสยเวท ทุกอย่างล้วนเป็นประโยชน์ใช้สอยที่ฉันหยิบมาใช้ได้อย่างไม่ต้องลังเล หรือขัดเกลามันให้เสียเวลาเฉกเช่นที่ผ่านมา อาคม ของฉันเมื่อผสานกับกายเนื้อชิ้นนี้แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องซ่อนตัวอย่างเงียบงันในเงาอีกต่อไป เพราะนี่คือช่วงเวลาของหมากตัวใหญ่ กำลังจะได้เปิดฉากสิ่งที่สะสมมาตลอดสหัสวรรษอย่างเป็น รูปธรรม ที่สุด ภาพของ มนุษย์ วิญญาณคำสาป และพลังไสยเวท จะถูกรวบรวมให้ต่างเผชิญหน้ากันอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน หากว่ากันตามกฎของฝั่งผู้ใช้คุณไสยแล้ว คงจะเป็นการก่ออาชญากรรมขนาดใหญ่ขั้นสงครามในประวัติศาสตร์ยุคปัจจุบันหลังจากผ่านมาพันปีเลยก็ว่าได้ ขอบเขตระหว่างปุถุชน และโลกเกินขีดจินตนาการซึ่งเคยหนาทึบ ได้กำลังค่อยๆ พร่าเลือนลงแล้ว อาคม รูปแบบแตกต่าง ตามปัจเจกได้ตื่นขึ้นในตัวมนุษย์ วิญญาณคำสาปที่เพ่นพ่าน สามารถขึ้นครองตำแหน่งสูงสุดในเกมการฆ่าล้าง ผู้เข้าร่วมทั้งหลาย ล้วนถูกบังคับให้วิวัฒนาการอย่างก้าวกระโดด จากการจัดแจง ปรับเปลี่ยนสมอง ให้อยู่ในรูปแบบของผู้ใช้อาคม จะด้วยในฐานะ ภาชนะของวิญญาณเหล่าผู้ถือครองอาคมในอดีต จากข้อตกลงที่ฉันตั้งใจไปเฟ้นหาบุคคลเหล่านั้น แล้วรอให้ได้กายเนื้อมาโลดแล่นอีกครั้ง หรือผู้ใช้คุณไสยหน้าใหม่ในปัจจุบัน ที่สามารถเรียนรู้เทคนิคการใช้อาคมได้มาครอบครอง และปล่อยให้เป็นอิสระห้ำหั่นในอาณานิคม เรียนรู้พลังเวทของตัวเองด้วยการเอาชีวิตรอด ทั้งหมดนี้คือการลงทุนที่คุ้มค่าแก่การตั้งตารอโดยแท้จริง โลกของไสยเวทจะเฟื่องฟูเหนือสิ่งอื่นใด จนเรียกว่า อำนาจที่แท้จริง ได้ ทุกอย่างที่ฉันได้ สรรค์สร้าง ไม่ได้ทำไปเพราะว่านึกเกลียดชังในมนุษย์ และไม่ได้ทำไปเพื่อเชิดชูเอาใจเหล่าวิญญาณคำสาป แต่เพื่อเป็นแหล่งขุมพลังงานสำคัญ ในการทำให้ขั้นตอนของงานวิจัยแห่งชีวิต ได้เผย แก่นแท้ ที่ยากจะควบคุมของพลังไสยเวท การหลุดพ้นจากบ่วงรั้งชีวิตไว้ ว่าหากมันถูกผลักดัน ไปถึงจุดขีดสุด จนสามารถฉีกทึ้งระบบเดิมๆ ที่คอยควบคุมสรรพสิ่งดำเนินไปอย่างแสนเนิ่นนานได้ จะเป็นอย่างไร ความโกลาหลเกินคณานับจะเป็นแบบไหน กำจัดความน่าเบื่อนับตั้งแต่อดีตให้ราบคาบ แล้วจำอวดผลงานจากน้ำมือของฉัน บัญญัติความวินาศย่างกรายบนผืนผ้าใบอย่างอิสระไร้ใครบงการ จะน่าภาคภูมิปานใด ถ้าให้พูดอย่างกระชับ ก็เป็นกิจกรรมที่ฉันอยากสถาปนาให้โลกทั้งใบ เป็นสนามขนาดใหญ่ ที่ใช้ ความสนุกสนาน เป็นฟันเฟืองขับเคลื่อน ตามครรลองของจินตนิยม น่ะนะ สิ่งที่ฉันทำ คงเข้าข่าย ต้นเหตุของหายนะ หรือสิ่งชั่วร้ายเกินบรรยายของโลกคุณไสย ทว่าคำเหล่านั้น กลับเป็นอารัมภบทต้อนรับผู้ประพันธ์ ที่น่าดูมีเกียรติ ไม่ใช่น้อย แถมยังมีความหมายลึกซึ้ง จนสามารถอธิบายยุคเฟื่องฟูที่กำลังจะกลับมาได้อย่างกระชับอีกด้วย ทุกการสิงสู่ร่างกายที่ต้องคัดเลือกแล้ว เฟ้นหาทุกช่วงจังหวะอันเหมาะสม ทุกการสูญเสียเวลา น้ำพักน้ำแรง หยาดเลือด คำสาป พลังอาคม องค์ความรู้ ทรัพยากรในแต่ละยุคสมัย หรือแม้แต่การสร้างสภาพแวดล้อม เพาะเลี้ยงให้ผลงานได้เดินไปตามแนวทางที่วางเอาไว้อย่างเหมาะสมตรงเป้า ทุกความล้มเหลวที่ต้องเริ่มต้นใหม่เพื่อไม่ให้ถูกขัดขวาง ล้วนเป็นชั้นหินทับถมจนกลายเป็นเส้นทางมาถึงจุดนี้ สหัสวรรษที่ผ่านมา ไม่ใช่ความผิดพลาดจนหาทางบรรลุเป้าหมายไม่ได้ แต่เป็นกระบวนการคัดกรองตัวเลือก วางแผน โดยพึ่งพาการเจริญเติบโตของมนุษย์ตามลำดับขั้นตอน การทดลองซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า เพื่อให้ได้เงื่อนไขเหมาะสมออกมาอย่างคุ้มค่าการรอคอย และตอนนี้ มันใกล้ครบถ้วนเต็มที ทุกสิ่งทุกอย่างที่สั่งสมผ่านมาเกินวงจรอายุขัยของมนุษย์ การเวียนว่ายย้ายร่างทุกวัฏจักร คือหลักฐานความพยายามของฉัน ว่าเป้าหมายดังกล่าวจะไม่มีวันหายไปไหน แม้ว่าวันหนึ่ง ความตาย จะประกาศิตรายชื่อของฉันก็ตาม ฉะนั้น กับความปรารถนาที่ใกล้เป็นจริงอีกแค่ไม่กี่เอื้อม ฉันก็จะเฝ้ารอวันนั้น วันที่ความโกลาหลจะ ลงทัณฑ์ ฉัน ในฐานะ ผู้สร้าง อย่างสาสม กับที่ได้ถือกำเนิดขึ้นมาเลยล่ะ

ครั้นสหัสวรรษที่ผ่านมา แนวทางของฉัน เปรียบได้กับการพยายามขีดเขียนประวัติศาสตร์หน้าใหม่ ด้วยการลงทุน ที่มากกว่าแค่คัดลอกผลงานชิ้นดั้งเดิมที่จบไปเนิ่นนานแล้ว มาทำซ้ำราวพิมพ์เขียว แสนยาวนาน จนความทรงจำแสนเล็กกระจ้อยก็อาจหลุดหายไป แต่มันไม่เคยเป็นเช่นนั้น สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยพร่าเลือน ซ้ำยิ่งจะเด่นชัดขึ้นทุกร้อยปี นั่นก็คือ เป้าหมายของฉัน เป้าหมายที่อาศัยการดำเนินเนื้อเรื่อง โดยวิธีการผลัดเปลี่ยนกายหยาบ จากมนุษย์คนแล้วคนเล่า ที่กลายเป็นเพียงชิ้นเนื้อไร้ประโยชน์ในวาระสุดท้ายของชีวิต แล้วทดแทนมันด้วย อาคม ของฉัน คืนชีพจิ๊กซอว์ที่อาจเป็นช่องโหว่ในอนาคต ฟื้นคืนสังสารวัฏหน้าใหม่แด่คนตาย ให้กลับมาโลดแล่นได้อีกครั้ง บนอุดมการณ์ของฉัน และบนโลก เมื่อร่างใดร่างหนึ่งหมดสิ้นอายุขัยไป ไม่นาน ก็ต้องทิ้งร่างนั้นไว้กลางทาง ปล่อยให้กาลเวลาย่อยสลายตัวตนคนในอดีต เพื่อเริ่มต้น เสาะหาภาชนะชิ้นใหม่อันเหมาะสม ตามระดับความเข้มข้นของสูตรความสำเร็จที่ตั้งไว้อีกขั้น ไม่ต่างอะไรกับ ปรสิต ที่อาศัยกายเนื้อหอยทาก ผู้ซึ่งไม่หลงเหลือแม้กระทั่งเจตจำนงในอำนาจของตน การถูกแทรกแซง นำพาให้พวกมัน เดินตามทางประสงค์ของปรสิตเยี่ยงหุ่นเชิด แขน ขา ดวงตา สติปัญญา ที่เคยใช้แหวกว่ายอยู่ในวัฏจักรห่วงโซ่ตามวิถีดั้งเดิมของตัวเอง ต่างก็ต้องบิดเบี้ยว จากการถูกกัดกินไปทีละนิด ทีละน้อย จนท้ายที่สุด ก็ไร้กระทั่งศักดิ์ศรี จะปกป้องสารัตถะของตัวเองเอาไว้ได้ แม้จะเป็นแรงสั่นสะเทือนจากหัวใจ ที่กำลังร่ำไห้อย่างบ้าคลั่ง หรือความเดือดดาลจากการถูกบดขยี้สารัตถะเดิมของตนจนไม่เหลือซาก สะท้อนออกมาจากจิตสำนึก ที่ปรับตัวกับการมาเยือนของปรสิตตัวนั้นไม่ได้ก็ตาม ต่อให้ หอยทาก ไม่จำเป็นต้องตายลงทันทีเมื่อได้หลอมรวมเข้ากับปรสิต แต่สภาวะหลังจากนั้น พวกมันก็ไม่ต่างอะไรจากการ ตายทั้งเป็น อยู่ดี ⠀⠀⠀ก้านตา เป็นศูนย์กลางเครือข่ายของกระบวนการยึดครอง และควบคุมของปรสิต ⠀⠀⠀สีสันอันน่าสยดสยองจากปรสิต โลดแล่นอยู่ในดวงตาหอยทาก เฉกเช่นเดียวกับรอยเย็บปะ ที่ประทับฝากฝังอยู่บนผิวหนังมังสาของสิ่งที่เคยถือครองสถานะ มนุษย์ โดยสมบูรณ์ อันเป็นมรดกจาก เคนจาคุ ซึ่ง สมอง คือแกนกลางสำหรับระบบเผด็จการ ⠀⠀⠀ชีวิต ที่ถูกสร้างมาให้อยู่รอด เพื่อความสมดุลทางธรรมชาติ กลับต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอด ท่ามกลางความโหดร้าย ที่มันไม่มีแม้แต่ทางเลือก ⠀⠀⠀เฉกเช่นเดียวกับ เคนจาคุ ที่อาคมของเขา เพิกถอนระบบประสาทสัมผัสร่วมกับ ภาชนะ ทำให้ เขา รับรู้ได้เพียง จิตสำนึก แต่ไม่ใช่ ความรู้สึก ⠀⠀⠀อุปนิสัยที่ธรรมชาติสรรค์สร้างของหอยทาก คือการหลบซ่อนผู้ล่าในมุมมืด เหลือเพียงกายหยาบ เชื่อฟังการมาเยือนของ สิ่งแปลกปลอม อย่างขมขื่น ⠀⠀⠀เฉกเช่นเดียวกับ เคนจาคุ ที่ดัดแปลง ความดั้งเดิม สู่ ความต้องการ ⠀⠀⠀ทว่า ความต้องการของ เคนจาคุ ไม่ใช่การหลบซ่อนอย่างหอยทาก หรือการหลอกล่อให้ผู้ล่าตัวไหนมาสังเวยภาชนะอันล้ำค่าของตัวเอง แต่เป็น การมีตัวตนอยู่อย่างเปิดเผย เพื่อล่อลวง ผู้ล่า ให้เข้ามาศิโรราบต่อ ชะตากรรม ที่เขาเป็นผู้สร้าง ขั้นกว่าของการควบคุม คือการให้กำเนิด สิ่งที่ไม่เคยเป็นไปได้ ให้เกิดขึ้นได้ ด้วยความหมายของการมีชีวิต ที่ เขา ยึดถือมาโดยตลอดนับสหัสวรรษ เกะโท สุงุรุ หอยทาก ที่ยึดอุดมคติของตัวเองไว้เป็นที่มั่น มักจะซ่อนตัวอย่างแยบยลภายใต้ใบบุญศาสนา หยิบยืมสถานะสาวกผู้สืบทอดเจตนารมณ์ของพระพุทธองค์ กลับกลายเป็นหุ่นเชิด ถูกควบคุมโดยสัญชาตญาณของผู้มาเยือน และทดแทนมันด้วยตัวตนที่มี อำนาจ ยิ่งกว่า ในโลกซึ่งเป็นเพียงสนามทดลองการละเลงดินสอสีขนาดย่อมของฉัน การสืบทอดวัฏจักรที่อาศัย ความตาย เป็นตัวแปร คือ สิ่งที่สามารถทำให้อัตรา ความเป็นไปได้ ในวัตถุประสงค์ของฉัน มีแนวโน้มจะบรรลุไปได้มากกว่าครึ่ง แก่นแท้ของสิ่งที่เรียกว่า กายเนื้อ และวิญญาณ เมื่อสองสิ่งนี้อยู่ร่วมกันด้วยสันติสุข และต่อต้าน ก็ทำให้ฉันนึกถึง เกะโท สุงุรุ ขึ้นมา เพราะความน่าอัศจรรย์ของ จิตสำนึก ไม่ต่างอะไรกับหอยทากตัวนั้น เขา ไม่อาจค้ำความเป็นเจ้าของร่างได้อย่างเต็มร้อย แต่กลับมีสัญชาตญาณป้องกันตัว ที่สามารถปลิดชีพฉันได้โดยกลยุทธ์ง่ายๆ แค่มือข้างเดียว และยังปฏิเสธการควบคุมจากฉัน เพียงเพราะ อุดมคติ อันแน่วแน่ของเขา ที่แม้จะพยายามก้าวข้ามขีดจำกัดตัวเองอย่าง การฆ่านักคุณไสย ที่ตัวเองศรัทธา ไม่มี โกะโจ ซาโตรุ อยู่ในตัวเลือกแบบฉัน ความทรงจำทรงคุณค่า ศักดิ์ศรี จิตวิญญาณ ที่อยากจะปกป้อง ล้วนยังคงสถิตอยู่ในตัวตนของเขา แม้จะปรากฏออกมาเพียงครั้งเดียว อานุภาพของมันก็มากพอจะให้ฉันตระหนักได้ ว่านี่คือความสนุกที่ฉันต้องการ การได้ออกเดินทางร่วมกับเศษเสี้ยวอดีต ที่กาลเวลาไม่อาจลืมเลือน ได้เหยียบย่ำอนุสรณ์มากมายโดย หมอนั่น เป็นผู้สร้าง จะมิตรภาพ ความรัก ความเกลียดชัง ฉันก็จะเป็นผู้ที่สถาปนา นิยาม และสมาชิกในจำนวนเซตพวกนั้นขึ้นมาใหม่ ด้วยความทรงจำ และพันธะสัญญานับพันปีของฉันเอง นอกจากร่างนี้ ฉันจะใช้มันเพื่อลอกเลียนแบบบุคคลในอดีตแล้ว ฉันยังจะบัญญัติให้มันเป็นโฉมหน้าของผู้แบกรับเจตนารมณ์อันมหาศาล เพื่อวิวัฒนาการโลกใบนี้เช่นเดียวกัน แม้ จิตสำนึก ของภาชนะนี้ จะพยายามสลัดตำหนิอันใหญ่หลวงนี้ให้หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ก็ตาม และสิ่งหนึ่งที่เที่ยงตรง เสียยิ่งกว่าอุดมการณ์ของฉัน คือความไม่เที่ยงตรง ของสังขารที่ฉันสวมใส่ นับวัน ผิวกายที่เคยใสสด สีเนื้ออันเต็มไปด้วยการแต่งแต้มจากบรรดาเส้นเลือด อุณหภูมิร้อนอุ่นจากการเคยทำงานของชีพจร และถูกไหลเวียนด้วยโลหิต ก็เริ่มค่อยๆ ถูกความซื่อตรงของกาลเวลากัดกร่อน จนกายเนื้อเริ่มผุพัง เม็ดสีที่ทำหน้าที่ระบุสถานะการมีชีวิต ตายลงไปอย่างช้าๆ จนความซีดเซียวทะลุขีดจำกัดของร่างออกมาประจักษ์ให้เห็นถึงความจริง กลิ่นอายแห่งมนุษย์ต่างก็ถูกกลืนกิน กลับกลายเป็นเพียงความเหม็นเน่า ดั่งการพิพากษาของโชคชะตา สำหรับมนุษย์ที่ฝืนต้านหลักอนิจจัง แม้แต่เส้นเลือดที่เคยลำเลียงความสวยงามในรูปลักษณ์ของมนุษย์ ก็ยังทอดทิ้งด้วยการสาปให้ การขัดขืนกระแสธารเวลา ทำให้ความเหลือเพียง ม่วง เขียว เคียงคู่กับผิวกายที่ขาวซีด เส้นผมนับล้านพันกันเป็นก้อนหยาบไร้ความประณีต เพราะปะทะกับแสงตะวัน หยาดเลือด และสั่งสมความแท้จริงของสงครามไว้นับไม่ถ้วน เนื้อหนังอันละเอียดลออจากผู้ให้กำเนิด ถูกหนทางแห่งโลกไสยเวท ประดับร่องรอยอันน่ารังเกียจ บากไว้เป็นรอยเย็บกลางหน้าผาก ด้ายแต่ละซี่ ทะลุผิวหนังอย่างไร้ปรานี ทว่าฝีมือถอนด้าย และสอดคืน กลับประณีต แต่ก็ยังไม่อาจกลบฝังรอยแยกของ หัว ที่เคยถูกเปิดให้เห็น สมอง เพื่อจบคำใบ้ ท้ายที่สุด ปฏิกิริยาสรรพางค์ ไร้การตอบสนองถาวร ไม่ว่าจะเป็นความรัก หรือความเกลียด ชัยชนะ หรือพ่ายแพ้ เหลือสถานะเพียง วัตถุ ชิ้นหนึ่ง ที่แม้แต่ธรรมชาติ ก็ยังไม่อาจชายตามอง การก้าวข้ามผลงานทางชีวภาพเหนือวิทยาศาสตร์ชิ้นนี้ได้เต็มตา สมนิยาม ศพ ซึ่งเป็นที่พำนักของฉัน แต่เป็นเรื่องน่ายินดี ที่ฉันสามารถ คงสภาพ และรักษา ตำหนิเหล่านั้น ให้ไร้มลทินได้ ก่อนที่มันจะด่างพร้อย ห่างไกลคำว่า ไม่สมบูรณ์ ไปมากเกินคณา

หากโลกใบนี้ไร้ซึ่งการมีอยู่ของปีศาจเลื่อยยนต์ ไม่เคยเกิดเสียงแผดคำรามอันบ้าคลั่งของเขาที่กรีดผ่านความมืดในนรกขุมนั้น ตัวตนของฉันจะเป็นอย่างไร การควบคุมไม่ใช่เพียงอำนาจแต่มันคือความสัมพันธ์ระหว่างผู้เหนือกว่าและผู้ต่ำกว่า เป็นเส้นใยที่มองไม่เห็นซึ่งถักทอโลกให้เป็นไปตามเจตจำนง ทว่าเส้นใยเส้นนั้นจำเป็นต้องมี ศูนย์กลาง สำหรับฉัน ศูนย์กลางนั้นมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น ไม่อาจมีสิ่งใดทดแทนได้ โปจิตะ ผู้ซึ่งสามารถลบเลือนทุกสิ่งได้อย่างแท้จริง แม้แต่นาม แม้แต่ความกลัว แม้แต่การมีอยู่ เขาไม่ใช่เพียงเป้าหมาย แต่เป็นทุกสิ่งทุกอย่าง ทุกเหตุผลที่ทำให้ฉันดำรงอยู่ ตัวตนที่เรียกว่า มาคิมะ อาจไม่ควรเกิดขึ้นในโลกตั้งแต่ต้น หรือหากฉันเคยถือกำเนิดขึ้นจริง จุดจบของฉันก็คงไม่ใช่ความพ่ายแพ้ ไม่ใช่การถูกลบล้างแต่เป็นการค่อย ๆ ว่างเปล่า ความปรารถนาของฉันจะไม่มีวันถูกเติมเต็มได้อีก ความหมกมุ่นทั้งหมดจะไม่มีสิ่งให้ยึดเหนี่ยว จนในที่สุดตัวตนนี้ของฉันก็จะเลือนหายไปเองอย่างสมบูรณ์ไม่ว่าจะเวียนว่ายกี่สังสารวัฏก็ตาม บางทีสิ่งที่ถือกำเนิดขึ้นมาแทนอาจไม่ใช่ ฉัน อีกต่อไป กลายเป็นร่างกำเนิดใหม่ที่เหมาะสมกับโลกใบนั้น ปีศาจควบคุมที่ถูกเติมเต็มด้วยความรักอันบริสุทธิ์ โลกที่ไร้ปีศาจเลื่อยยนต์ ฉันคงไม่มีวันยอมรับ เพราะโลกใบนั้นกำลังกลายเป็นโลกในแบบที่ตัวฉันไม่เข้าใจ ไม่มีการลบเลือนที่โหดร้าย ไม่มีความกลัวที่ถูกฉีกออกจากรากฐาน มีเพียงการเกิดและดับซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างเป็นธรรมชาติ บางทีมันอาจดีกว่าสำหรับพวกเขา โดยเฉพาะเด็กคนนั้น เด็นจิคุง ฉันจำใบหน้าของเขาไม่ได้ กลิ่นก็แสนเลือนราง แต่ปีศาจเลื่อยยนต์ให้ตวามสนใจกับเธอมากกว่าใครในชีวิตอันแสนยิ่งใหญ่ของเขา ทำไมต้องเป็นเธอกันนะ เพราะแบบนั้นฉันถึงได้เกลียดเธอจากกันบึ้งของหัวใจ เกลียดเหลือเกิน อย่างไรก็ตาม เธอได้เป็นอิสระอย่างแท้จริงแล้ว นี่อาจเป็นตอนจบที่สมบูรณ์แบบที่สุดแล้วสำหรับเธอแล้ว ดำเนินชีวิตต่อไปในโลกหวานอมขมกลืนใบนั้นอย่างสันติสุข เต็มไปด้วยความหมายของการมีชีวิต ฉันหวังว่า นายูตะ เด็กคนนั้นจะไม่เติบโตขึ้นมาเป็นฉันอีก คงต้องพึ่งพาความรักของเธอแล้ว

เด็กกำพร้าถูกทดลองซ้ำไปซ้ำมาในห้องลับ หากรอดชีวิตจะกลายเป็นนักรบเพื่อรัสเซีย หากต้องดิ้นรนฟันฝ่าถึงขนาดนั้น เรื่องตะเกียกตะกายว่ายน้ำเอาชีวิตรอดในที่ไร้ซึ่งพันธนาการก็ง่ายดายเหมือนหายใจ ดูเหมือนทักษะนี้ถูกกอดเก็บไว้แต่เพียงผู้เดียวแล้วสิ นี่ เธอคงว่ายน้ำไม่เป็นแล้วใช่ไหม