Tomek

Humanistyczni złodzieje

Nieźle. Ukraińcy uderzyli swoimi dronami w statki wiozące broń do Iranu, a Amerykanie w tym samym czasie zaatakowali porty, które miały tę broń przyjąć. W efekcie doszło do skoordynowanego ataku, który odbił się już szerokim echem na całym Bliskim Wschodzie.

The New York Times reports that President Donald J. Trump has, for now, paused plans to significantly expand U.S. strikes against Iran after senior military leaders warned that doing so could dangerously deplete Patriot interceptor and other air defense missile stockpiles needed to protect U.S. forces in the Middle East. According to the report, the administration is weighing those military constraints alongside the risks of broader regional escalation, while continuing economic pressure and leaving the door open to diplomacy. If accurate, the decision highlights how limited stocks of critical air defense munitions are increasingly shaping U.S. military options as the conflict continues.

We 🇫🇷 mediach mocno omawiamy jest ten temat, zatem podziele się również z Państwem. Sądzę, że jest w nim wiele błędów, ale o tym poniżej. " ! Pięć scenariuszy rosyjskiego ataku na Europę ! Rosja nie musi rozpoczynać wielkiej ofensywy na całej długości wschodniej flanki NATO, aby podważyć wiarygodność Sojuszu. Znacznie bardziej prawdopodobne może być ograniczone uderzenie, połączone z działaniami hybrydowymi i próbą stworzenia faktów dokonanych. Celem Moskwy nie byłoby wówczas zajęcie Europy, ale sprawdzenie, czy państwa NATO są gotowe wejść w otwarty konflikt z Rosją w obronie niewielkiego terytorium albo odległego sojusznika. Trzeba przy tym podkreślić, że przedstawione scenariusze nie muszą występować osobno. Rosja może połączyć operację wojskową z cyberatakami, sabotażem, presją migracyjną i kampanią dezinformacyjną. Właśnie taka kombinacja pozwalałaby Moskwie ograniczać zdolność NATO do szybkiej oceny sytuacji, a następnie opóźniać wspólną reakcję. 1. Ograniczone uderzenie w państwa bałtyckie Pierwszy scenariusz zakłada szybkie zajęcie niewielkiego obszaru w Estonii, Łotwie albo Litwie. Mogłaby to być Narwa, wyspa na Morzu Bałtyckim albo punkt o znaczeniu wojskowym i komunikacyjnym. Operacji prawdopodobnie towarzyszyłyby cyberataki, działania sabotażowe oraz kampania informacyjna skierowana przeciwko państwom zachodnim. Rosja nie musiałaby prowadzić dalszej ofensywy. Wystarczyłoby utrzymać zajęty obszar, rozmieścić wokół niego systemy obronne i zagrozić eskalacją, jeśli NATO podjęłoby próbę jego odbicia. Najważniejsze nie byłoby wówczas samo terytorium, ale pytanie, czy sojusznicy są gotowi rozpocząć bezpośrednią walkę z Rosją w obronie niewielkiego miasta albo wyspy. Właśnie w takich warunkach zostałby przetestowany artykuł 5. Nie podczas pełnoskalowej inwazji, gdy zagrożenie byłoby oczywiste dla wszystkich, ale w sytuacji ograniczonej, niejednoznacznej i od początku obciążonej groźbą dalszej eskalacji, także przy wykorzystaniu broni jądrowej. 2. Uderzenie w przesmyk suwalski Drugi scenariusz dotyczy przesmyku suwalskiego, który łączy Polskę z Litwą i oddziela Białoruś od obwodu królewieckiego. Jego przecięcie znacząco utrudniłoby lądowe wsparcie państw bałtyckich i zmusiłoby NATO do prowadzenia operacji w bardzo trudnym położeniu wojskowym. Rosja mogłaby uzasadniać takie działania koniecznością ochrony obwodu królewieckiego, odpowiedzią na ruchy wojsk NATO albo rzekomym zagrożeniem dla ludności rosyjskojęzycznej. Nie chodziłoby jednak o zajęcie całej Polski. Celem byłoby odizolowanie Litwy, Łotwy i Estonii oraz stworzenie sytuacji, w której Sojusz musiałby odbijać utracony teren. Kluczowe znaczenie miałoby tempo. Moskwa mogłaby próbować wykorzystać opóźnienia w podejmowaniu decyzji w Waszyngtonie, Berlinie i Paryżu. Jeśli rosyjskie siły osiągnęłyby swoje cele w ciągu kilku dni, NATO stanęłoby przed wyborem między zaakceptowaniem faktów dokonanych a rozpoczęciem dużej operacji wojskowej przeciwko Rosji. Nie oznacza to, że przesmyk suwalski pozostaje całkowicie niebroniony. Państwa NATO wzmacniają ten obszar, prowadzą ćwiczenia i zwiększają obecność na wschodniej flance. Jednakże Rosja nie musiałaby osiągnąć pełnego sukcesu wojskowego. Już samo czasowe przerwanie połączenia z państwami bałtyckimi mogłoby wywołać ogromny kryzys polityczny w Sojuszu. 3. Destabilizacja odległego terytorium Trzeci scenariusz dotyczy obszaru oddalonego, słabo zaludnionego i trudnego do obrony. Przykładem może być norweski Svalbard, gdzie Rosja od lat utrzymuje obecność gospodarczą i kwestionuje część działań podejmowanych przez Oslo wobec archipelagu. Moskwa mogłaby wykorzystać spór prawny, ochronę własnych obywateli albo interesy gospodarcze jako pretekst do rozmieszczenia uzbrojonych formacji. Nie musiałyby to być od razu regularne jednostki rosyjskiej armii. W pierwszym etapie mogliby pojawić się pracownicy ochrony, nieoznakowane formacje albo grupy przedstawiane jako lokalna samoobrona. Taki scenariusz pozwalałby Rosji działać poniżej progu pełnoskalowej wojny, a jednocześnie sprawdzać gotowość NATO do obrony odległego terytorium. Moskwa mogłaby liczyć, że część państw Sojuszu uzna Svalbard za obszar zbyt mało istotny, aby ryzykować większą konfrontację. Pokazuje to również, że rosyjskie zagrożenie nie ogranicza się do Europy Środkowo-Wschodniej. Arktyka, Morze Bałtyckie i terytoria objęte szczególnymi porozumieniami międzynarodowymi mogą stać się przestrzenią testowania spójności NATO. W tym przypadku siłą Rosji byłaby nie przewaga militarna, ale niejasność prawna i polityczna. 4. Wojna hybrydowa i sabotaż Czwarty scenariusz jest już częściowo realizowany. Rosja wykorzystuje przeciwko państwom europejskim cyberataki, działania dezinformacyjne, presję migracyjną i operacje sabotażowe. Pozwala to wyrządzać szkody bez przekraczania w sposób oczywisty progu otwartego konfliktu. Celem mogą być sieci energetyczne, porty, linie kolejowe i podmorskie kable. Każdy incydent może być przedstawiany jako awaria, działanie grupy przestępczej albo operacja, której nie da się jednoznacznie przypisać rosyjskim służbom. Jednocześnie liczba i skala takich zdarzeń mogą stopniowo rosnąć. Największym problemem pozostaje brak jednego momentu, w którym można powiedzieć, że rozpoczęła się wojna. Państwa reagują osobno na kolejne incydenty, natomiast Rosja sprawdza ich odporność, możliwości służb i gotowość do wspólnej odpowiedzi. Właśnie dlatego działania hybrydowe mogą być dla Moskwy bardziej użyteczne niż pojedyncze uderzenie militarne. Trzeba również pamiętać, że operacje hybrydowe mogą przygotowywać warunki do późniejszych działań wojskowych. Cyberatak może zakłócić system dowodzenia, sabotaż może utrudnić przerzut wojsk, a dezinformacja może wywołać spory polityczne w chwili, gdy konieczna będzie szybka decyzja. W takim ujęciu działania hybrydowe nie są alternatywą dla wojny, ale mogą stanowić jej pierwszy etap. 5. Szersza ofensywa przed 2030 rokiem Ostatni scenariusz zakłada konwencjonalny atak na większą skalę. Najczęściej wskazuje się państwa bałtyckie, Polskę albo Rumunię. Zagrożona może być również Mołdawia, która nie należy do NATO, ale pozostaje szczególnie podatna na rosyjską presję polityczną, wojskową i gospodarczą. Taka operacja wymagałaby od Rosji odbudowania części sił po wojnie przeciwko Ukrainie, zwiększenia produkcji uzbrojenia i przygotowania odpowiedniego zaplecza. Nie oznacza to jednak, że Europa ma przed sobą kilkanaście lat spokoju. Rosja już przestawiła znaczną część gospodarki na potrzeby wojenne, rozbudowuje armię i zdobywa doświadczenie, którego nie posiada obecnie żadne państwo NATO w Europie. Z drugiej strony rosyjska armia poniosła ogromne straty i nadal pozostaje zaangażowana na Ukrainie. Dlatego szersza ofensywa przeciwko NATO nie jest scenariuszem natychmiastowym. Może jednak stać się realna, jeśli wojna zostanie zamrożona, Rosja otrzyma kilka lat na odbudowę, a państwa europejskie nie wykorzystają tego czasu na zwiększenie własnych zdolności. Scenariusz ten wymaga od NATO znacznie poważniejszych przygotowań. Konieczna jest rzeczywista obecność wojsk na wschodniej flance, rozwój infrastruktury pozwalającej na szybki przerzut sił oraz zwiększenie produkcji uzbrojenia i amunicji. Bez tego Sojusz może posiadać plany obronne, ale nie mieć wystarczających sił, aby wykonać je w odpowiednim czasie. _____ Ostatecznie trzeba podkreślić, że Rosja nie musi wybrać tylko jednego z tych scenariuszy. Może połączyć presję hybrydową z ograniczonym uderzeniem militarnym, a następnie wykorzystać groźbę eskalacji do zatrzymania odpowiedzi NATO. Największym zagrożeniem nie jest zatem wielka rosyjska armia maszerująca w kierunku Europy Zachodniej, ale sytuacja, w której Moskwa osiąga ograniczony cel, zanim Sojusz zdąży podjąć wspólną decyzję. I właśnie do takiej wojny Europa musi przygotować się w pierwszej kolejności. " Nie zgadzam się z większością scenariuszy, oprócz działań hybrydowych, które w kontekście 🇵🇱Polski opisałem szczegółowo tutaj: defence24.com/geopolitics/re… Trzeba polemizować z narracją, że opisane scenariusze są obecnie równie prawdopodobne i że rosyjski atak na NATO jest niemal przesądzony. W dużej mierze mamy do czynienia ze straszeniem społeczeństw oraz próbą uzasadnienia zwiększania wydatków obronnych poprzez przedstawianie najbardziej skrajnych wariantów jako realnego planu działania Moskwy. Co charakterystyczne, takie scenariusze bardzo często formułowane są we Francji, która znajduje się daleko od rosyjskiej granicy i nie ponosi bezpośredniego ryzyka pierwszego uderzenia. Z perspektywy Paryża łatwiej jest mówić o ataku na Narwę, przesmyk suwalski albo Polskę, ponieważ to państwa wschodniej flanki miałyby przyjąć na siebie pierwsze uderzenie i największe straty. Rosja pozostaje zagrożeniem i będzie testowała NATO, ale nie oznacza to, że przygotowuje się do realizacji każdego z opisanych scenariuszy. Trzeba budować zdolności obronne, ale nie można zastępować analizy tworzeniem kolejnych wizji wojny, które dobrze brzmią w dokumentach strategicznych, ale nie muszą odpowiadać rzeczywistym możliwościom i intencjom Kremla. Na ten moment jedyny realny scenariusz to ataki hybrydowe. To one przynoszą ogromną skuteczność Rosji, a są realizowane w całej Europie. Kreml nie musi otwierać drugiego frontu. Ponadto, co kluczowe, francuska doktryna jest ważna, ale trzeba pamiętać o decyzjach politycznych. Na ten moment kluczowe jest rozmieszczanie żołnierzy na wschodniej flance.

No i... wojny technologiczne dotarły do Polski - Chiny strzelają w Europejską zbrojeniówkę. W dniu dzisiejszym 🇨🇳 Ministerstwo Handlu dopisało do "czarnej listy" kontroli eksportu 14 podmiotów z Europy, w tym: Vigo Photonics i Politechnikę Wrocławską. Lista to retorsje za 21 pakiet sankcyjny nałożony na Rosję, w którym - jak w kilku poprzednich - nalozylismy sankcje na chińskie firmy, które dostarczają Rosji komponenty zbrojeniowe. A jest na co, 87% komponentów dual-use importowanych przez Rosję pochodzi właśnie z Chin. Bez tego przemysłowego zaplecza Rosja nie mogłaby przeć naprzód. Chińczycy odpowiadają Europie oko za oko, 14 firm za 14 firm. Choć tym razem bardziej dotkliwie: strzały wprost w europejskich dostawców sektora zbrojeniowego, oprócz Vigo również 🇩🇪 Rheinmetall, 🇨🇿 Tatra Trucks, firmy z 🇫🇷 🇮🇹 🇳🇱 🇧🇬 🇱🇹. Dotąd retorsje były lżejsze, np. w banki. Teraz wprost europejski łańcuch dostaw dual use i zbrojeniowy. Czemu tak ostro? Po pierwsze, jak pisze od jakiegoś czasu, Europa i Chiny idą na zderzenie czołowe, które pewnie rozstrzygnie się tej jesieni. Chińczycy daja wyraźny znak, że są w stanie uderzać dotkliwie i w najwrażliwsze łańcuchy dostaw. A przy okazji to sygnal, by Europa nie wsadzała nosa w ich wojskowe relacje z Rosją. Sama "czarna lista" jest o tyle dotkliwa, że nie tylko zamyka import dual-use z Chin (lista kilkuset krytycznych komponentów), ale i działa eksterytorialnie - nawet firmy trzecie nie mogą im sprzedawać produktów tworzonych z chińskich komponentów dual-use. Oczywiście diabeł tkwi w szczegółach, czyli egzekucji. Kto pracował nad zabezpieczaniem łańcucha dostaw, ten niech czuje się bezpiecznie. Kto nie pracuje - czas najwyższy, bo moim zdaniem to początek wojny.

Może nie jest to zdjęcie do katalogu, ale jego wartością jest autentyczność i aktualność. Nasz bojowy medyk przemieszcza się w strefie śmierci, używając maskującego poncho @HelikonTex . Czemu w ciągu dnia? Bo mamy mniejsze różnice sygnatury cieplnej, co zmusza przeciwnika do wizualnej analizy obrazu. Nikt też w strefie nie porusza się bez strzelby, dlatego na zdjęciu mamy etatową strzelbę ukraińskiej armii LATEK w systemie bullpup. Jakie drony zbijamy jaką amunicją i na jakim pułapie, to historia na inny post. Nasi ludzie aktualnie w tej materii zdobywają wiedzę i doświadczenie jakiego nikt w Polsce nie ma. Doświadczenie, jakiego systemowo jeszcze nie zagospodarowano. 🚗 Pilny remont floty pomagam.pl/3bby8k 🔨aukcje allegro.pl/charytatywni/f… 💉 wesprzyj pracę w okopach: pomagam.pl/b4t636 🏠zbuduj z nami centrum szkolenia: pomagam.pl/w66d6r ☕️buycoffee.to/wmiedzyczasie 🏦PL 22 1020 4900 0000 8302 3555 3747

🤷🤦🤦🤦

Iran’s Foreign Minister Abbas Araghchi: The position of the Islamic Republic of Iran is now far higher and stronger than in the past, and we emerged from this war with strength, and going forward we will get through this stage with even greater strength. What is important is that the Islamic Republic of Iran is now recognized as a symbol of a strong, steadfast, and resilient country, and this is a path we will continue on in the future as well.

Huti zaatakowali obiekty naftowe Saudi Aramco w Dżazanie (Jazzan) wieloma pociskami balistycznymi. Na nagraniach widać pożary. Wkrótce potem podobno wystrzelono drugą falę jemeńskich pocisków balistycznych, których celem miały być między innymi Janbu (rurociąg Wschód-Zachód), Dżazan (obiekty Saudi Aramco) i Chamis Muszajt (baza lotnicza Króla Chalida) w Arabii Saudyjskiej.

Historia kołem się toczy

Jeśli Saudowie chcą mieć atom to muszą przystąpić do Abraham Accords, które są wielkim sukcesem. Oni oraz inne kraje w regionie jeszcze nie przystąpiły do tego dealu bo bali się Iranu ale Iran nie jest już tak mocny i slabie z dnia na dzień. ….chyba Imperator zapomniał o Palestynie a po weekendzie do Złocistego przyjeździe jego Bibi Srebrzysty aby wspólnie knuć.

Szwecja uznała wydobycie minerałów krytycznych i pierwiastków ziem rzadkich za kwestię bezpieczeństwa narodowego, co ma ułatwić i przyspieszyć proces uzyskiwania pozwoleń na wydobycie bogatych depozytów w Kirunie celem zmniejszenia zależności od surowców chińskich. Oprócz produkcji 90% europejskiego żelaza, z którego w samej Kirunie wydobywana jest ⅓, w regionie stwierdzono obecność 2,2 mln ton tlenków metali ziem rzadkich.

Jeśli mają pojedynczy wolny cel "Pancyry" dadzą sobie radę...

🇺🇸🇷🇺Historyczne spotkanie Rubio i Ławrowa na Filipinach trwało zaledwie 37 minut. Ławrow znówgadał o „duchu Anchorage”, jednak Amerykanie oświadczyli, że nie są gotowi na rozmowę o Pieczyngach ( historycznych obsesji Putina o walkach dawnej Rusi z koczowniczymi plemionami Połowców i Pieczyngów). Marco Rubio krótko określił negocjacje jako „nieudane”.„Negocjacje wtedy, w Anchorage zakończyły się fiaskiem. Strony muszą szukać nowych pomysłów na uregulowanie konfliktu. Myślicie, że rozwiązaliśmy wojnę w 30 minut naszej rozmowy w Azji? To tak nie działa”. Rosyjska propaganda nazywała negocjacje Ławrowa i Rubio głównym wydarzeniem szczytu, jednak dla rosyjskiego ministra wszystko skończyło się kolejną kompromitacją.

Państwa ASEAN są coraz bardziej sfrustrowane przedłużającą się wojną w Zatoce Perskiej.  „Wojna w Iranie tylko potwierdziła szersze obawy wielu przywódców Azji Południowo-Wschodniej dotyczące globalnego przywództwa USA” – powiedział jeden z rozmówców Politico, dyplomata z kraju ASEAN. „Nikt w ASEAN nie chciał się obudzić w obliczu kolejnego poważnego konfliktu w Zatoce Perskiej, ale tak się stało – i w ciągu kilku tygodni zmagaliśmy się z wyższymi cenami energii, zakłóceniami w transporcie morskim i wznowiliśmy debaty na temat tego, jak bardzo jesteśmy narażeni na ewentualny wstrząs w Cieśninie Ormuz”. "Jednak w miarę jak wojna potęguje przekonanie, że Waszyngton nie jest już wiarygodnym partnerem, rządy krajów azjatyckich dokonują ponownej oceny swojej zależności od USA i biorą pod uwagę potencjalne alternatywy. Pekin jest gotowy wypełnić tę próżnię. Wojna z Iranem i jej skutki „podsycają wewnętrzną dyskusję, którą bardzo trudno stłumić: Wybierzmy Chiny, ponieważ chociaż ich wyższe szczeble (władzy - przyp. M.S) składają się z aroganckich ludzi, którzy nas nie szanują, są bardziej niezawodni, bardziej przewidywalni, mają więcej prawdziwych pieniędzy, władzy i nie wymagają od nas nierozsądnych rzeczy, takich jak kapryśna i nadmiernie rozpieszczona Ameryka” – powiedział Politico inny dyplomata z kraju ASEAN". Źródło: Politico NatSec Daily

Somewhere in Ukraine this thing will come to life, and it looks really cheerful.

Szybszy niż oczekiwano postęp niepokoi niektórych izraelskich urzędników. Pomaga to wyjaśnić, dlaczego Iran wciąż jest odporny pomimo kampanii powietrznej, która w szczytowym momencie wojny obejmowała ponad 20 000 ataków i która jest kontynuowana wzdłuż irańskiego wybrzeża.

Zdjęcia satelitarne pokazują, że Iran szybko się odbudowuje. Szybka odbudowa Teheranu po zniszczeniach wyrządzonych przez kampanię powietrzną USA i Izraela budzi obawy co do jej skuteczności wsj.com/world/middle-e…

A może jednak zrobiła niechcianą przysługę swoim partnerom i sojusznikom, którzy mogą mieć teraz wiekszą motywację do dążenia do względnej „cyfrowej suwerenności”?

The full-scale US airbridge to the Middle East has returned as the Iran war re-escalates. Seen here, dozens of USAF transport flights hopped from key bases in Europe to the Middle East today.