
Vek
1K posts
















Διαβάζοντας την αρχαία ελληνική γραμματεία είμαι εύκολα κατανοητό το γεγονός ότι εκείνα τα χρόνια δεν θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για ένα ενιαίο δόγμα. Οι λατρείες είχαν πολλούς αποδέκτες, διαφορετικής φύσεως αρκετές φορές, τα τελετουργικά "ανακατεύονταν" μεταξύ τους και το "δια ταύτα" ένας απόλυτος χαμός (αν και η λέξη δεν είναι δόκιμη)! Διαβάζουμε λοιπόν για χθόνιους αλλά και Ολύμπιους θεούς που δυστυχώς η ονοματοδοσία μπερδεύει ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Διαβάζω για παράδειγμα ότι τον Δίας τον συναντάμε και στους χθόνιους αλλά φυσικά και στους Ολύμπιους. Και επιπλέγω να ασχοληθούμε με τον Δία γιατί αυτός αποτελεί την το μέσον της μετάβασης από την παλαιά τάξη (χθόνια) στη νέα τάξη (Ολύμπια). Ας τα πάρουμε από την αρχή. Σύμφωνα με τις επίσημε θέσεις αυτής της απαράδεκτης για μένα Ινδοευρωπαϊκής θεωρίας, το όνομα Δίας δεν αποτελεί απλώς ένα ελληνικό όνομα , αλλά η εξέλιξη μιας (δήθεν) πανάρχαιας ινδοευρωπαϊκής θεότητας. Για να μην αναλωθώ στην ετυμολογία (αν και έχω ξεκινήσει ένα νήμα γι΄αυτό, το οποίο είνα ευκαιρία στο τέλος αυτού να το ολοκληρώσω) καταλήγουμε να παίρνουμε ένα "Dyeus" που προέρχεται από τη ρίζα "dyeu-" που σημαίνει λάμπω ή περιφραστικά "φωτεινός ουρανός της ημέρας". Προσθέτοντας δίπλα και ένα "πατέρας" παίρνουμε έναν "Πατέρα Ουρανό", ο οποίος στην αρχική του μορφή, δεν ήταν απαραίτητα ο "βασιλιάς με τον κεραυνό" που ξέρουμε από τον Όλυμπο. Ήταν η προσωποποίηση του "φωτεινού ουρανού της ημέρας" ο οποίος όμως "βλέπει τα πάντα". Αυτή λοιπόν η θεότητα είχε και ένα ταίρι τη Μητέρα Γη, αποτελώντας έτσι το αρχέγονο ζευγάρι της δημιουργίας. Στην Ελλάδα, στην μετάβαση στη νέα τάξη ο Δίας απορρόφησε και τα χαρακτηριστικά μιας άλλης θεότητας, τους θεού της καταιγίδας (κεραυνός), παίρνοντας έτσι πλέον τη θέση του ηγεμόνα που "επιβάλλει", όπως είπαμε, τη δικαιοσύνη! Ποιος όμως είναι τελικά αυτός ο δικός μας Δίας; Καθώς οι πρώτες γραπτές αναφορές μας έρχονται από τις πινακίδες της Γραμμικής Β΄, είναι εύλογο να αρχίσουμε την αναζήτησή μας από εκεί. Το εκεί σημαίνει για μένα Κρήτη και Μινωικό πολιτισμό και όχι Μυκηναϊκό και θα εξηγήσω το γιατί στην πορεία. Η κυρίαρχη επιστημονική άποψη είναι ότι οι λεγόμενοι "Μινωίτες" δεν ανήκουν στα ινδοευρωπαϊκά φύλα. Ενώ οι Μυκηναίοι (που τους διαδέχθηκαν) ήταν αποδεδειγμένα (έτσι λένε) ινδοευρωπαϊκό φύλο και μιλούσαν μια πρώιμη μορφή της Ελληνικής, οι Μινωίτες θεωρούνται "προ-ινδοευρωπαϊκός πληθυσμός". Εφ΄όσον δεν έχει ακόμη αποκρυπτογραφηθεί η Γραμμκή Α, θεωρείται ότι η γλώσσα τους ανήκει σε μια "απομονωμένη" γλώσσα μιας άγνωστης μεσογειακής ομάδας. Ισχύει; Οι Μινωίτες απομονωμένοι; Δεν θα αναφέρω κάποιους μελετητές που προσπάθησαν να τη συνδέσουν με τα Λουβικά ή κάποιες άλλες θεωρίες που θέλουν την ινδοευρωπαϊκή εξάπλωση να έχει ξεκινήσει πολύ νωρίτερα με τη γεωργία, κάτι που θα μπορούσε να συμπεριλάβει και τους Μινωίτες...Θεωρίες! Για να μη πολυλογώ, αυτή τη στιγμή οι Μινωίτες θεωρούνται το υπόστρωμα πάνω στο οποίο "πάτησε" ο ινδοευρωπαϊκός μυκηναϊκός πολιτισμός για να αναπτυχθεί, διατηρώντας όμως τη δική τους ξεχωριστή "μη ινδοευρωπαϊκή ταυτότητα". Πάμε λοιπόν να δούμε τι υπήρχε στην Μινωική Κρήτη, τι ακριβώς συνάντησαν οι Μυκηναίοι, τι κράτησαν και τι πήραν και πώς όλα αυτά στο τέλος συνδέονται στη μη ινδοευρωπαϊκή προέλευση του δικούς μας Δία... Όταν μιλάμε για τη Μινωική Κρήτη, η "Γη" είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής. Η θρησκευτική της δομή δεν θυμίζει σε τίποτα το μοντέλο του "Πατέρα Ουρανού". Υπάρχει "Ουρανός" αλλά όχι με την έννοια που τον μάθαμε. Οι Μινωίτες ήταν ένας λαός με βαθιά χθόνια λατρεία. Είναι γνωστό ότι μιλάμε για μια "θρησκεία" που περιστρεφόταν γύρω: - από τη Μεγάλη Θεά (τη Θεά των Όφεων, την Πότνια Θηρών) συχνά συνδεδεμένη με τη γη, τα ζώα και τη βλάστηση. ------------------- Εδώ ένα μικρό παράθεμα γιατί θα το χρειαστούμε για τη συνέχεια... Στη Μινωική Κρήτη συναντάμε τον "Ιερό Γάμο" του "Ουρανού" και της "Γης". Όμως εδώ δεν αφορά έναν απόμακρο "Θεό Ουρανό" με την κλασική έννοια του Δία, αλλά την ένωση της θεάς με έναν νεαρό ανδρικό θεό (τον "Νέο Θεό" τον οποίο θα τον συναντήσουμε ως "Κρηταγενή Δία") ο οποίος θεωρείται γιός ή πάρεδρός της). Στο πλαίσιο αυτό, ο "Ουρανός" δεν είναι μια αυτόνομη οντότητα, αλλά αντιπροσωπεύει τα στοιχεία που έρχονται από "πάνω" για να γονιμοποιήσουν τη γη, δηλαδή - Η βροχή που είναι ο ζωοδότης παράγοντας που κάνει τη γη να καρπίσει - Ο ήλιος που βοηθά στη βλάστηση (γι΄αυτό βλέπουμε ηλιακά σύμβολα σε δαχτυλίδια και σφραγίδες) - Ο ταύρος, ο οποίος στη μινωική κοσμοθεωρία συχνά συμβολίζει τη δύναμη του ουρανού (βροντή) και της γονιμότητας που "εισχωρεί" στη γη. Μιλάμε δηλαδή για μια συμβολική ένωση των δυνάμεων της φύσης που εξασφαλίζει την επιβίωση του κόσμου, με τη χθόνια θεά να παραμένει πάντα η κυρίαρχη μορφή. -------------------- - τον "Θνήσκων Θεό" (και όχι Πατέρα). Μια αντρική θεότητα που συνήθως εμφανίζεται ως ένας νεαρός θεός (ο Νέος Κούρος), ο οποίος θεωρείται κατώτερος της θεάς, γιός ή σύντροφός της και συνδέεται με τον κύκλο της φύσης (γεννιέται και πεθαίνει). Αυτό, όπως αντιλαμβάνεστε, απέχει έτη φωτός από τον "αθάνατο, κυρίαρχο Δία" των Ινδοευρωπαίων. - τον λεγόμενο "Κρηταγενή Δία" για τον οποίο η άποψη που επικρατεί είναι ότι, όταν έφτασαν στην Κρήτη οι Έλληνες (Ινδοευρωπαίοι μην το ξεχνάμε) "πάντρεψαν" τον δικό τους Δία με τις τοπικές παραδόσεις και έτσι προέκυψε ο παράδοξος για τους υπόλοιπους Έλληνες Κρηταγενής Δίας ο οποίος (προσέξτε) πεθαίνει και ανασταίνεται κάθε χρόνο και μάλιστα έχει και τάφο στο Γιούχτα! Εχουμε δηλαδή ένα καθαρά μινωικό στοιχείο που "επιβλήθηκε" στο όνομα του ινδοευρωπαϊκού θεού. Έχουμε μια "μητριαρχική ή γυναικοκεντρική" εξουσία (θα εξηγήσουμε πώς αποδεικνύεται αυτό) σε "κόντρα" με μια ινδοευρωπαϊκή η οποία είναι καθαρά "πατριαρχική". Η συνέχεια αύριο. Καλημέρα σε όλους!

















An aging population with no immigrants is how a civilization dies.







