SKG 67 retweetledi
SKG 67
11.1K posts

SKG 67
@WWTW7367
Like to take things seriously but a bit of humor occasionally helps a lot.
Thessaloniki, Greece Katılım Kasım 2021
1.4K Takip Edilen691 Takipçiler

Greece, Interview poll:
ND-EPP: 35% (+1)
PASOK - KINAL-S&D: 17% (+2)
KKE-NI: 6% (-2)
EL-ECR: 6% (-1)
PE-NI: 5% (-1)
SYRIZA-LEFT: 4%
MeRA25~LEFT: 4%
FL-PfE: 4%
DPK-RE: 3%
NA~LEFT: 2% (+1)
Niki-NI: 1%
+/- vs. 05-09 March 2026
Fieldwork: 18-22 March 2026
Sample size: 3,167
➤ europeelects.eu/greece

English
SKG 67 retweetledi

This all began with Yugoslavia. I said at the time the dismemberment of the former Yugoslav state and then of Serbia would pave the way for imperialist war after war. And so it did. And would until it was stopped. And so it now is being in Iran. #Yugoslavia #Serbia #Iran
English
SKG 67 retweetledi
SKG 67 retweetledi
SKG 67 retweetledi

🇺🇦 Today marks the 4th anniversary of the "Bucha Massacre".
An event where the AFU carried out a massacre on it's civilians in a false flag operation to blame Russia for warcrimes.
Ukraine accused Russia of r*pe and torture while preventing any independent investigation.
The Russian army had pulled out days before the kiIIings happened. But western media created the narrative to paint Russia as evil while creating support for Ukraine.
It's important to understand that since then, there's been no proof of such massacres anywhere on the front lines. Why would Russia choose Bucha? It makes no sense, just like Russia blowing up its own pipeline.
Over 4yrs and not a single evidence of r*pe, the Russian army operates as one of the most moral military in the world.

English

@Nikosmoraitis @Apraktos_ Δεν είναι νδ το αποκρουστικό αυτό μόρφωμα. Φλωρίδης πασοκ, Άδωνις, Πλεύρης λαος, Ψαριανός ένα είδος αριστεράς (...). Όλοι αυτοί παλιότερα κατεύθυναν τις αποχετεύσεις τους προς τη νδ. Μόλις ο Σαμ και ο Μητς δέχτηκαν κάθε μνημονιακό σύμφυρμα, άρχισαν να γλείφουν εκεί που έφτυναν.
Ελληνικά

Ο Φλωρίδης ειρωνεύεται μία μάνα που έχασε το παιδί της στα Τέμπη, ο Μάνεσης λέει για την αίθουσα της δίκης ότι «είναι πιασμένο το ΟΑΚΑ», ο Άδωνις σε βουλιμικό παροξυσμό ψεύδους, ο Πλεύρης σε χουντικό παραλήρημα, ο Ψαριανός κοροϊδεύει τον ηλικιωμένο Νίκο Κωσταντόπουλο λέγοντας ότι «τελικά ήταν η μόνη εκταφή που έγινε» στα Τέμπη.
Το μεγάλο πρόβλημα για τη χώρα είναι ότι η ΝΔ είναι ένα κόμμα χωρίς αποχετευτικό σύστημα.
Ελληνικά
SKG 67 retweetledi
SKG 67 retweetledi
SKG 67 retweetledi
SKG 67 retweetledi

Δεν έχει υπάρξει στην μεταπολίτευση κυβέρνηση με περισσότερα και μεγαλύτερα σκουπίδια από τα σημερινά της ΝΔ
Η Καρυστινού είναι ένας γονιός που έχασε το παιδί του και ο Φλωρίδης της αποκλείει την πρόσβαση στην δίκη επειδή κάποια στιγμή στο μέλλον να μπορεί γίνει αντιπολίτευση
Protothema.gr@protothema
Ο Φλωρίδης απαντά στην Καρυστιανού: Στις δίκες δεν προβλέπονται ειδικές θέσεις για υποψήφιους αρχηγούς κομμάτων #protothema #Echobox=1774686117" target="_blank" rel="nofollow noopener">protothema.gr/politics/artic…
Ελληνικά
SKG 67 retweetledi
SKG 67 retweetledi
SKG 67 retweetledi
SKG 67 retweetledi
SKG 67 retweetledi
SKG 67 retweetledi

Η κρατική δολοφονία της Noelia Castillo στην Ισπανία μας αφορά περισσότερο απ΄όσο νομίζουμε, αφού κάποιοι προοδευτικοί και ψευτοφιλελεύθεροι κάνουν ήδη κινήσεις για να ψηφιστεί και στην Ελλάδα νόμος που θα νομιμοποιεί την "ευθανασία". Το άρθρο του Brendan O' Neill με τίτλο "Δεν υπάρχει τίποτα ευσπλαχνικό στον θάνατο της Noelia Castillo" από τον Spectator αυτής της εβδομάδας εκθέτει τη φρίκη και την ηθική αθλιότητα πίσω από αυτή την κρατική πρακτική :
«Αυτή την εβδομάδα, στην Ισπανία, ένα θύμα βιασμού δολοφονήθηκε από το κράτος. Μια νεαρή γυναίκα σε πόνο και απόγνωση δεν έλαβε ούτε αγάπη ούτε δικαιοσύνη, αλλά θάνατο. . Η λύση της κυβέρνησης για τα βάσανά της δεν ήταν να την αγκαλιάσει με στοργή, αλλά να της χορηγήσει θανατηφόρα φάρμακα για να πεθάνει. Ακούγεται σαν σκηνή από ένα δυστοπικό μυθιστόρημα, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα υπό το καθεστώς ευθανασίας που έχουν υιοθετήσει πολλά κράτη.
Το όνομά της ήταν Noelia Castillo. Ήταν 25 ετών. Η ζωή της ήταν δύσκολη. Πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας σε ορφανοτροφεία. Είπε ότι είχε υποστεί δύο φορές σεξουαλική κακοποίηση από άνδρες – πρώτα από έναν πρώην φίλο της και στη συνέχεια από τρεις νεαρούς το 2022. Η δεύτερη επίθεση την έριξε σε βαθιά ψυχική οδύνη. Στα τέλη του 2022, προσπάθησε να βάλει τέλος στη ζωή της πηδώντας από τον πέμπτο όροφο ενός κτιρίου. Οι τραυματισμοί της την άφησαν παράλυτη.
Και τώρα είναι νεκρή. Χθες, στη Βαρκελώνη, περιτριγυρισμένη από τους αγαπημένους της που θρηνούσαν, άφησε την τελευταία της πνοή από κάτι που μόνο ως κρατικά εγκεκριμένη δολοφονία μπορεί να περιγραφεί.
Κέρδισε το "δικαίωμα στον θάνατο" βάσει του νόμου περί ευθανασίας της Ισπανίας, που ψηφίστηκε το 2021. Το κράτος ευλόγησε τον θάνατό της με την έγκρισή του το 2024, αλλά σταμάτησε την τελευταία στιγμή μετά από δικαστική προσφυγή του πατέρα της. Υποστήριξε ότι η ψυχική της κατάσταση επηρέαζε την ικανότητά της να αποφασίσει για κάτι τόσο σοβαρό όσο ο θάνατος. Αγωνίστηκε σκληρά για να σώσει την κόρη του. Ωστόσο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου απέρριψε την προσφυγή του και επέμεινε ότι η Ισπανία είχε το δικαίωμα να συνδράμει στην καταστροφή της ζωής της Noelia.
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ένα πιο εφιαλτικό σενάριο. Ένας πατέρας που παλεύει με τους γραφειοκράτες για τη ζωή της κόρης του – ακόμα και ο νους του Κάφκα δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει τέτοιο τρόμο. Ο καθένας θα έπρεπε να νιώθει στοιχειωμένος από την πραγματικά ανίερη εικόνα των δικαστών του ΕΔΔΑ, ντυμένων με τα μαύρα τους ράσα, να απορρίπτουν το αίτημα ενός πατέρα για τη ζωή της κόρης του με μια κίνηση του χεριού τους. Ακούγεται μεσαιωνικό. Είναι μια απόφαση που ντροπιάζει την Ευρώπη.
Η τραγική ζωή και ο θάνατος της Noelia Castillo αποκαλύπτουν την αχρειότητα της κρατικά υποβοηθούμενης ευθανασίας. Το υποτιθέμενο "δώρο" του θανάτου για όσους υποφέρουν είναι στην πραγματικότητα μια γιγάντια προδοσία των αξιών μιας πολιτισμένης κοινωνίας. Η σύγχρονη Ευρώπη μιλά ασταμάτητα για τη σημασία της βοήθειας σε όσους έχουν ψυχικά προβλήματα, όμως σε αυτή τη νεαρή γυναίκα σε οδύνη της δίνεται ο θάνατος. Ζούμε στην εποχή του "MeToo", κι όμως σε αυτή τη γυναίκα που υπέστη σεξουαλική κακοποίηση δεν προσφέραμε αλληλεγγύη αλλά εξόντωση. Υπό το καθεστώς ευθανασίας θυσιάζουμε τα ανθρώπινα καθήκοντά μας στο βωμό του "ελεήμονα θανάτου".
Κάποιοι θα πουν ότι η υπόθεση της κας Castillo είναι μια εξαίρεση στον κόσμο της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι πλήρως σύμφωνη με τη λογική του θανάτου που στηρίζει τη βιομηχανία της ευθανασίας. Ο νόμος περί υποβοηθούμενης αυτοκτονίας της Ισπανίας είναι τρομακτικά ευρύς. Επιτρέπει τον κρατικά υποβοηθούμενο θάνατο για όσους υποφέρουν από μια "σοβαρή, χρόνια πάθηση που προκαλεί αναπηρία και συνεχή, ανυπόφορο σωματικό ή ψυχικό πόνο χωρίς δυνατότητα ανακούφισης".
Αυτό ξεπερνά κατά πολύ τον όρο "θάνατοι οίκτου" για άτομα στους τελευταίους μήνες της ζωής τους, όπως μας παρουσιάζεται η υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Μια "χρόνια πάθηση" που προκαλεί "ψυχικό πόνο" μπορεί να περιλαμβάνει τα πάντα, από κατάθλιψη έως ανορεξία. Οι υποστηρικτές του αντίστοιχου νομοσχεδίου της Βρετανίας που βρίσκεται στο Κοινοβούλιο θα πουν ότι οι δικές μας εγγυήσεις είναι ανώτερες από εκείνες της Ισπανίας. Για παράδειγμα, ο θάνατος θα χορηγείται μόνο στους πολύ αρρώστους με πρόγνωση έξι μηνών ή λιγότερο.
Το πρόβλημα είναι ότι, όταν με νόμο αποφασίζεις ότι κάποιες ζωές δεν αξίζει να τις ζεις, έτσι ώστε το κράτος να μπορεί να βοηθήσει στον τερματισμό τους, ανοίγεις την πόρτα στο θάνατο ως λύση στην ανθρώπινη αγωνία. Η ιδέα της άχρηστης ζωής, μιας ζωής τόσο απαίσιας που το κράτος μπορεί να βοηθήσει να καταστραφεί, είναι η ουσία της απανθρωποποίησης. Λέει στους ασθενείς ότι ίσως θα ήταν καλύτερα να πεθάνουν και παρακινεί τους πονεμένους να επιδιώξουν την τελική έξοδο που ονειρεύονται. Υποβιβάζει αυτούς που θέλουν να ζήσουν και δελεάζει αυτούς που θέλουν να πεθάνουν. Είναι απανθρωπιά υπό τη μορφή οίκτου.
Το θέμα είναι: δεν έχει σημασία αν ένα κράτος έχει χαλαρό σύστημα ευθανασίας, όπως η Ισπανία ή ο Καναδάς, ή αυστηρό, όπως μπορεί σύντομα να έχει η Βρετανία. Κάθε καθεστώς υποβοηθούμενου θανάτου αντιπροσωπεύει μια ριζική αλλαγή στον ρόλο του κράτους.
Το κράτος δεν είναι πλέον επιφορτισμένο με την προστασία της ζωής των πολιτών – σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να βοηθήσει να καταστραφεί αυτή η ζωή. Οι υγειονομικές υπηρεσίες θα γίνουν μερικές φορές υπηρεσίες θανάτου, προσφέροντας δηλητήριο μαζί με φροντίδα. Οι δικαστές θα αποφασίζουν όχι μόνο για την ενοχή ή την αθωότητα αλλά και για τη ζωή ή τον θάνατο. Η λογική της ευθανασίας είναι να στρέψει την κυβέρνηση από τη διατήρηση της ζωής προς την αξιολόγηση της αξίας της ζωής πριν αποφασίσει αν μπορεί να καταστραφεί νόμιμα.
Αυτό αλλάζει τα πάντα. Ας το θέσουμε έτσι: αν είχατε δει τη Noelia Castillo σε μια γέφυρα, απειλώντας να βάλει τέρμα στην ζωή της, τι θα κάνατε; Υποθέτω ότι θα κάνατε τα πάντα για να τη σώσετε. Λοιπόν, τώρα ζούμε υπό κυβερνήσεις που βλέπουν ένα άτομο σε γέφυρα και σε ορισμένες περιπτώσεις θα το βοηθήσουν να πέσει. Μια κουλτούρα θανάτου πλανάται απειλητικά πάνω από την Ευρώπη.» ( spectator.com/article/theres… ) TX

Ελληνικά

















