waki 🐾 。・゜

คุณไม่ได้ “ขี้เกียจ” หรอก คุณแค่กลัวมากกว่าที่ยอมรับ . คนส่วนใหญ่ (รวมถึงผมด้วย) ชอบบอกตัวเองว่า “ฉันมันขี้เกียจ” เวลาผัดวันประกันพรุ่ง เหมือนมันเป็นคำอธิบายที่ปลอดภัยดี พูดติดตลก ไม่จริงจังและไม่ต้องรับผิดชอบอะไรมากนัก . ก็มันขี้เกียจอะ จะให้ทำไง ถูกไหม? . ไม่ถูกซะทีเดียว ความจริงคือ… คุณอาจจะไม่ได้ขี้เกียจหรอก คุณกำลังโกหกตัวเองอยู่ก็ได้ . เพราะถ้าดูให้ดี ไม่เคยมีใคร “ขี้เกียจ” เวลาทำสิ่งที่อยากทำจริงๆ . คุณไม่เคยขี้เกียจดู Netflix จบหนึ่งซีซันต่อคืน คุณไม่เคยขี้เกียจหากได้ทำงานที่ตัวเองชอบ และคุณไม่เคยขี้เกียจนั่งไถมือถือ 2 ชั่วโมง . ปัญหาจริงไม่ใช่ “ความขี้เกียจ” . คำที่เราพยายามเลี่ยงให้ไกลที่สุดคือ ความกลัว . อันนี้เป็นภาพจากหนังสือ Big Feelings ที่อธิบายเบื้องหลังการผัดวันประกันพรุ่งมีหลายชั้นเหมือนพายกราฟที่ไม่มีชิ้นไหนน่าภูมิใจเลย: . • กลัวว่าจะทำพลาด • ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน • รู้สึกว่าไม่เก่งพอ • พยายามทำหลายอย่างจนล้น • อยากให้มันสมบูรณ์แบบเกินไป . ถ้าฟังดูคุ้นๆ นั่นเพราะคุณเป็นมนุษย์ปกติที่เผชิญเรื่องนี้เหมือนกัน . การไม่เริ่มอะไรบางอย่างง่ายกว่ามาก เพราะถ้าไม่เริ่ม ก็ไม่มีวันล้มเหลว และถ้าไม่มีวันล้มเหลว ก็ไม่มีอะไรมายืนยันว่า “ฉันมันไม่เก่งจริงๆ” . นี่แหละเหตุผลที่คนฉลาดจำนวนมากลงเอยเป็นนักผัดวันประกันพรุ่งระดับโลก เพราะพวกกลัวว่าความพยายามเต็มที่ของตัวเองอาจจะยัง “ไม่ดีพอ” อยู่ดี . แต่...ถ้าไม่เริ่ม คุณก็ล้มเหลวอยู่ดีแค่เป็นการล้มเหลวแบบไม่ต้องออกแรง ซึ่งมันแย่กว่าอีก เพราะไม่มีโอกาสได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ เลย . ติดอยู่ที่เดิมกับชุดความคิดเดิมๆ กับคำพูดว่าเราขี้เกียจ . ความจริงคือไม่ว่าคุณจะกลัวแค่ไหน งานก็ไม่หายไปไหน ความไม่มั่นใจไม่เคยละลายหายไปเอง และความสมบูรณ์แบบก็ไม่เคยเกิดขึ้นก่อนเราลงมือทำ . สิ่งเดียวที่ขยับได้ คือความกล้าที่จะเริ่มจากจุดที่โง่ที่สุด รกที่สุด และไม่มั่นใจที่สุดของตัวเอง . เพราะความคืบหน้าเกิดจากการลงมือแบบไม่ค่อยมั่นใจ ไม่ได้เริ่มจากการนั่งคิดให้ทุกอย่างสมบูรณ์ (ซึ่งไม่มีทาง) . ดังนั้น ครั้งหน้าที่คุณกำลังผัดงานบางอย่างออกไปเรื่อยๆ บอกตัวเองตรงๆ ไปเลยว่า: . “ไม่ใช่ฉันขี้เกียจ ฉันกำลังกลัว แต่ฉันจะทำแม่งเลย แม้จะยังกลัวอยู่ก็ตาม” . นั่นแหละคือพลังที่เปลี่ยนชีวิตได้จริง ไม่ใช่แรงบันดาลใจ ไม่ใช่ตาราง productivity แต่ความกล้าที่จะเริ่มก่อนที่จะพร้อม . และข่าวดีคือ… ไม่มีใครพร้อมจริงหรอก . [#เก่งแบบเป็ด 🦆]

แอบปิ๊งเด็กค่ายใหม่ดาวิกา ปริญญาโทสายวิทย์แต่เดบิ๊วพระเมะในแคลร์เบลแสดงดีเลย หุ่นก็ดีไปเวย์นางแบบก็ได้ สวยอะ

ฟังมาจากพอดคาสต์ตอนนี้ค่ะ เขาบอกว่าตอนนี้(บางแห่งใน) UK และ Canada มีการจ่ายยาเป็น nature walk หรือการให้ออกไปเดินท่ามกลางธรรมชาติเพื่อใช้เป็นการบำบัดเสริม (supplemental therapy) ในคนที่มีภาวะซึมเศร้า, วิตกกังวล ในบางการศึกษาพบว่าการออกไปเดินท่ามกลางธรรมชาติยังเป็นประโยชน์กับเด็กที่มี ADHD ด้วย

แค่เบ้าหน้าบพสวยทุกคนก็สะใจละ หน้าสวยไม่ซ้ำกันสักคน

ครั้งหนึ่งเราเคยคิดไปว่าสิ่งที่เราชอบจะคงอยู่ตลอดไป แต่ความจริงไม่ใช่เลย พอเวลาเปลี่ยนไป หลายปัจจัยเข้ามากำหนดให้เราไม่สามารถทำหรือเป็นแบบนั้นได้อีก เพราะงั้นวันนี้มีความสุขกับอะไรอยู่ก็ขอให้เต็มที่และเก็บเกี่ยวความสุขนั้นไว้ให้ได้มากที่สุด เพราะสุดท้ายมันจะจากเราไปในสักวัน

ไปซื้อของที่เซเว่น มีพี่ผู้ชายคนข้างหน้าเรายืนจ่ายตังอยู่ พอถึงคิวเรากำลังจะวางของเห็นกาเเฟพี่เขายังตั้งอยู่แต่พี่เขาเดินออกไปแล้ว เราด้วยความเป็นห่วงเลยตะโกนเรียกอย่างดังว่า คุณลูกค้าคะลืมของคะ พนักงานอึ้ง เพื่อนกูอึ้ง ลูกค้าวิ่งกลับมาเอากาแฟ สักพักมองหน้ากันแล้วขำ

พอรู้ว่าใกล้อสอบ จู่ๆก็อยากเก็บห้อง อยากทำความสะอาดบ้าน อยากกลับไปอ่านฟิคที่ค้างไว้ อยากลุกขึ้นไปออกกำลังกาย ดูหนังเรื่องที่ดองไว้ตั้งแต่ปีมะโว้ อยากทำทุกอย่างเลยยกเว้นอ่านหนังสือสอบ งง

เพื่อนส่งมาให้ตอนแรกนึกว่าส่งมาเพราะอาโป พออ่านโพสต์ เอ้าคณบดีคณะกุหนิ525255225525 ก็ว่าทำไมหน้าคุ้นจัง56565555555555

เพื่อนส่งมาให้ตอนแรกนึกว่าส่งมาเพราะอาโป พออ่านโพสต์ เอ้าคณบดีคณะกุหนิ525255225525 ก็ว่าทำไมหน้าคุ้นจัง56565555555555

เพื่อนส่งมาให้ตอนแรกนึกว่าส่งมาเพราะอาโป พออ่านโพสต์ เอ้าคณบดีคณะกุหนิ525255225525 ก็ว่าทำไมหน้าคุ้นจัง56565555555555