Victor.W

"ยินดีที่ได้สนทนาด้วย" "เชิญออกไปได้" #PIL_Commu doc : shorturl.asia/N087s ทัก โค โรล เวิ่นได้ค่ะ คาร์นิสัยไม่ค่อยดีนัก แต่ผปค.ไม่กัดฮะ

@PIL_ReefH "ไว้เจอกันนะ" ทั้งคู้ได้เดินออกมาจากสวนที่จัดงานแล้ว และดูเหมือนจะได้พบกันในงานถัดไป นี่ทำให้การไปงานสังคมไม่น่าเบื่ออีกแล้ว.... ว่าจบก็โบกมือลาแล้วตามพ่อบ้านของตนเองไปขึ้นรถม้า

@WellingVic_PIL น่าประหลาด เเม้ไม่ได้มองโดยตรงรอยยิ้มคนข้างตัวมันก็ชัดเจนในสายตา ดูมีความสุขจริงเเม้รีฟจะไม่เข้าใจเลย "ถ้าพอใจผมก็ยินดี" ส่วนตัวเขาไม่ได้สนใจในสายตาใดอาจจะเพราะเขาอยู่ในฐานะที่สามารถลอยตัวจากปัญหาทั้งหมดได้ พ่อเลี้ยงเดี่ยวน่าเบื่อจะมีอะไรให้น่าพูดถึง "งั้นเอาไว้เจอกันนะครับ"

#SpringFest_PIL lโรลปิด เมื่อเข้าสู่ช่วงวสันต์ฤดู เหล่าดอแไม้นานาผลิบานสะพรั่ง แน่นอนว่าผู้คนมากมายล้วนสนใจเทศกาลชมดอกไม้ที่กำลังจัดขึ้น แต่เขาแน่ใจแน่นอนว่าเทศกาลนี้ดอกไม้ที่งามที่สุดสำหรับเหล่าสุภาพบุรุษหรือเหล่าสตรีที่พวกเขาหมายปองแน่นอน น่าเศร้าที่ดยุกคนนี้สนใจเพียงคนๆนึง

@PIL_ReefH “หวังว่าเราจะมีโอกาสได้พบกัน ไม่อย่างนั้นมันคงน่าเบื่อแย่เลย” ถ้าเทียบกับการพูดคุยกับหญิงสาวแล้ว การมีสหายพูดคัยนับว่าเป็นอะไรที่ดีกว่ามาก

@PIL_ReefH พอได้คำตอบรับแล้วมันก็น่าพึงพอใจเสียจนต้องยกรอยยิ้มตาม น่าประหลาดที่มันไม่ใช่รอยยิ้มมากเล่ห์เหมือนคราแรก “แล้วก็เห็นว่าสัปดาห์หน้าจะมีงานเลี้ยงหน้ากาก” เขาพูดเปรยในขณะที่สองขาก็ยังก้าวนำไปตามทาง ไม่ได้สรใจบรรยากาศรอบตัวเลยแม้แต่น้อยว่ามีเหล่าเลดี้และสตรีที่กำลังจ้องมอง+

@PIL_ReefH “...” วิคเตอร์ถอนหายใจทั้งรู้สึกเสียดายที่ไม่อาจหาโอกาสเชิญคนมาทานข้าวเย็นที่บ้านได้ “น่าเสียดายจริง” “งั้นไปส่งผมขึ้นรถม้าก็พอ” เจ้าตัวว่าพลางเดินนำออกไปทางด้านหน้า “แบบนี้แล้วคราวหน้าจะมาทานมื้อค่ำด้วยกันใช่มั้ยครับท่านชาย”

@WellingVic_PIL "นั่น.." เห็นท่าทีของคนที่พูดเป็นต่อยหอยก็ทำเอาสันหลังรู้สึกถึงลมเย็นๆที่พัดเข้ามากับความจริงจังตรงหน้าที่เริ่มขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย "นั่นไม่ได้อยู่ในกำหนดการวันนี้ของผม คงต้อง...ขอเลื่อนนะครับ" เขาพูดออกมาโดยตรง ในเมื่อไม่ได้ปิดปากเขาพูดก็ไม่มีทางหรอก

@PIL_ReefH เขายักคิ้วตามคำพูดของอีกฝ่ายพลางกอดอก "ไปสิ เดี๋ยวผมจะเรียกรถม้า แล้วคุณก็ไปดื่มชาที่ร้านผมวันนี้ด้วยเลยแล้วกัน" เขาจัดการเสร็จสรรพพลางเรียกให้พ่อบ้านประจำตัวไปเรียกรถม้า "อยู่ทานมื้อค่ำด้วยสิ" นี่ไม่ใช่คำขอ.. เขายิ้มและมองตอบราวกับไม่ได้จะถามความเห็น

@WellingVic_PIL "คุณนี่นะ" เขาส่ายหน้าเบาหัวเราะฮืมในคอ มองภาพรวมเเบบนั้นก็สมเเล้ว "ผมไม่ใช่เลดี้คุณสามารถขอตัวและให้ผมเดินกลับด้วยตัวเองได้" "่หรืออยากให้ผมไปส่งคุณที่ร้านมั้ยครับท่านดยุค"

@PIL_ReefH “ถ้าหากไม่ติดใจอะไร ให้ผมเดินวนอีกสักรอบแล้วจะไปส่งคุณที่เตนท์” ระหว่างนีเก็ขออย่าให้มีสุภาพสตรีคนใดสังเกตุก็พอ

@PIL_ReefH เขายืนคิดอยู่ครู่ก็ออกเท้าเดิน “ความจริงผมไม่มีความรู้เรื่องดอกไม้มากขนาดนั้น แต่ดอกไม้ดอกเล็กๆที่เกาะกันเป็นกลุ่ม มันทำให้ผมนึกถึงเหล่าเลดี้ที่กองรวมกัน” เขาหัวเราะ “เมื่อครู่พ่อบ้านของผมบอกว่าอีกสักประเดี๋ยวผมต้องกลับไปเช็คงานที่ร้าน พอเข้าฤดูใบไม้ผลิร้านผ้าก็วุ่นวาย”+

@PIL_ReefH "อืม...ไม่ใช่อย่างที่คิดหรอก แค่ดอกทานตะวันแม้เจิดจ้ารับแสง กลับอายุสั้นไม่ยืนยาว" วิคเตอร์คิดในอีกมุมหนึ่งของมันเสียอย่างนั้น ราวกับตนเป็นพวกหาความสดใสไมไ่ด้ "แต่ผมจะลองเก็บไปคิดดู คุณว่าเหล่าเลดี้จะชอบมากรึเปล่าล่ะ"

@WellingVic_PIL "เเน่นอนว่าเพราะมันสวยเเละโดดเด่นเพียงมองก็รู้สึกถึงความเป็นเอกลักษณ์ของดวงอาทิตย์ที่อบอุ่นเเละสดใส" เห็นท่าทีไม่ขยับเขยื้อนเเม้จะเเปลกใจเเต่ก็ยืนอยู่กับอีกฝาสย "ผมเพียงเเค่เสนอหากคุณไม่ชอบก็ไม่ต้องกังวลที่จะปฏิเสธ" มองท่าทีถอนหายใจเเบบนั้นเเล้วก็เเอบหวั่นหน่อยๆ

@PIL_ReefH เขาหยุดชะงักเท้าไมไ่ด้เดินต่อไปอย่างที่อีกฝ่ายอยากให้ทำ ทั้งยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน "ทำไมถึงชอบล่ะ?" เป็นไม่กี่ครั้งนักที่เขาถามถึงเรื่องความชอบของคนอื่น เพราะส่วนใหญ่มักไม่มีคนให้คุยด้วย แต่ไม่ทันไรคนรับใช้ก็เดินมาข้างๆพร้อมกระซิบบางอย่างทำให้ถอนใจ

@WellingVic_PIL เขาหัวเราะฮืมคล้ายถอนหายใจในทีคลี่ยิ้มออกมาจางๆ ที่เหมือนคนตรงหน้าจะไม่รู้ในความหมาย "อืม..ครับ" ในตอนเเรกก็ชวนให้ฉุดคิดก่อนที่จะหัวเราะตอบคล้ายเต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย เขาละสายตาจากด้านล่างขึ้นมาก็ดันศอกให้อีกคนาับรู้ว่าควรจะเดินต่อได้เเล้ว

@PIL_ReefH "ทานตะวันหรอ...." วิคเตอร์คิดถึงพวกรสนิยมต่างในงานผ้า ถ้าหากว่าเป็นลายดอกสีสันสดใสมันอาจจะดูมากไปสำหรับทานตะวัน แต่ถ้าหากทอออกมาให้เป้นลายด้วยดิ้นเงินบนผ้าก็คงทำให้ดึงดูดไม่น้อย "คุณชอบหรอ?" เขาถามเพิ่ม ดวงตาก้มมองลงไปตามพื้นน้ำที่สะท้อนคนทั้งสอง ตอนนี้เริ่มจะใจเย็นลงบ้างแล้ว

@WellingVic_PIL เขามองภาพในลำธารก็เผลอยกยิ้มหัวเราะเบากับความคิดในหัวที่ไม่มีใครรู้

@PIL_ReefH เดิมที่วิคเตอร์เป็นพวกนิสัยขี้พาล อะไรพาให้หงุดหงิดหน่อยก็เผลอโยงไปใส่คนอื่นโดยไม่ได้ตั้งตัว “ถ้าคุณไปด้วยผมอาจจะตอบรับก็ได้นะ” เขาพูดเสียงเบา แค่ไม่อยากไปเผชิญปัญหาคนเดียวเท่านั้นแหละ เขาเดินขึ้นไปบนสะพานเล็กๆตรงหน้าก็มองลงไปยังภาพสะท้อนน้ำของตนด้านล่าง

@WellingVic_PIL "ไม่ต้องถามผมก็รู้ว่าคุณไม่ไปหรอก" ในใจมีข้อคำถามเล็กน้อยตอนที่เลดี้ถามเขา...ไหงเขากลับถูกพาลใส่ได้กัน รีฟไม่ได้พูดเช่นเคย สายตามองไปยังรอบนอก บรรยากาศที่หอมกลิ่นไอเเดดภาพของดอกไม้ละลานตาชวนให้อารมณ์ดีเเบบนี้กลับมีคนขี้หงุดหงิดอยู่หนึ่งคน "เลิกคิดมากเถอะครับ" เขาไหวไหล่เบา

@PIL_ReefH “...” ความจริงหากอีกฝ่ายไม่ตอบรับคำเชิญ ตนก็คงไม่โผล่เข้ามางานนี้เป็นแน่ แล้วเจาก็คิดไปขมวดคิ้วไปตามคำพูดนั้น “คุณคิดว่าผมควรจะไปงานเลี้ยงของเลดี้คนนั้นมั้ยล่ะครับ” เขาถามความเห็นจากเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้น

@WellingVic_PIL เขาลูบเเขนตัวเองป่อยๆเดี๋ยวก็ดึง เดี๋ยวก็จูง เเต่เมื่อนึกถึงสภาพจิตใจที่ทำให้เป็นอย่างนั้นก็พอเข้าใจถึงการกระทำ "ผมกลับมีความเห็นต่างจากคุณนะครับ แต่วันนี้คุณมาเพื่อผ่อนคลายนี่ครับวิคเตอร์" เขาก้าวตามไปไม่ห่างนัก แม้จะไม่ได้มองหน้าเเค่เขารู้สึกว่า หน้าผากของวิคต้องยับบู่มากแน่

@PIL_ReefH (แย่ว่ะ)

@WellingVic_PIL (วิคในสายตา)

(ล่าสุดจะกลายร่างแล้วหรอ)

@PIL_ReefH ก็การเป็นดยุกชีวิตไม่ง้ายขนาดที่เดินในสวนแล้วจะไม่มีใครหมายตาไง! เขาคิดอยู่ในใจแต่ก็ไม่ได้พูดไปเช่นกัน พลันกระแอมไอสองสามทีก็จัดปกสูทของตัวเองให้เรียบร้อย “บางทีผมอาจจะไม่เหมาะกับงานสังคมเท่าไหร่นัก” เขาลูบผมตัวเองให้เรียบร้อยทั้งยังเดินนำไปทางฝั่งสะพานรอบนอกและยอมปล่อยมือแล้ว

@WellingVic_PIL "ใจเย็นก่อนคุณเวลลิงตัน" นี่ชวนเขาออกมาหาเรื่องจริงๆหรือยังไง เเละจะว่ายังไงคนตรงหน้าก็หยาบคายจริงๆนี่.... รีฟเม้มปากไม่ได้พูดสิ่งที่คิดตรงๆ "คุณชวนผมออกมาเพื่อเดินเที่ยวชมสวนไม่ใช่หรอ" เขายกหลังมือเคาะอกอีกคนเบาทีหนึ่ง 'เพราะงั้นก็ใจเย็นได้เเล้ว!'

@PIL_ReefH ยังไม่ทันจะเอ่ยปากอะไรคนข้างตัวก็พลันจัดการเสียจนเสร็จสรรพดันตนออกไปห่างไกลเลดี้ผู้นั้นเสียจนเริ่มงงตาม “คุณไม่ได้ตั้งใจจะไปคุยกับเธอเพื่อตกลงไปงานเลี้ยงทีหลังหรอกใช่มั้ย“ ”หรือจะพูดว่าผมมันหยาบคายที่ทำแบบนั้นดี“ สองเท้าหยุดชะงัดพลันกอดอกมอง

@WellingVic_PIL "ต้องขอโทษด้วยนะครับ ผมขอตัวก่อน" เขาค้อมหัวลงอย่างสุภาพในขณะที่ดันตัวคนเจ้าอารมณ์ให้ออกมาไกลขึ้นเรื่อยๆ

@PIL_ReefH วิคเตอร์ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจก็รีบจับตัวคนข้างกายให้เดินไป ทิ้งสาวเจ้าเอาไว้ด้านหลังกับความเงียบที่ได้เผลอหักหน้าเธอไปแล้ว “...” “ล..แล้วท่านชายข้างๆล่ะคะ!” เธอไม่ลดละความพยายาม นั่นทำให้เขาหันหลังไปเขม่นใบหน้าใส่เพราะลืมตัวในทันที

@WellingVic_PIL ท่าทีตอบรับของคนข้างตัวทำเอาเขาเบิกตามองไม่ต่างจากหญิงสาวที่ได้รับคำตอบ เขาจะไม่ได้มีส่วนในการสนทนานี่เเต่คำพูดแบบนั้นก็ไม่รุนเเรงกับเลดี้ไปหน่อยหรืออย่างไร "..." รีฟแปะๆมือที่ยังจับเเขนตนเองเบาให้รับรู้ว่าคำพูดนั้นออกจะรุนเเรงเกินไป

@PIL_ReefH ว่าเลดี้คนนี้คือใคร มาจากตระกูลไหน... “ผมจำไม่ได้ว่ารู้จักเลดี้ หรือตระกูลของเลดี้นะครับ” เขาตอบไปอย่างขวานผ่าซากต่อหน้าทั้งสองคน พลันทำเอาหญิงสาวคนนั้นหน้าเสียถอดสีไปตามกัน

@PIL_ReefH หญิงสาวที่เอ่ยทักทายเพียงทำให้วิคเตอร์มีสีหน้าที่ดูเคร่งขรึมขึ้นอย่างน่าประหลาด จากที่เคยผ่อนสบายก็ดูเกร็งๆไม่เป็นมิตรอย่างทีแรก “ดิฉันเห็นคุณในงานสังคมไม่บ่อยนักแต่ไม่ทราบว่าพอจะมีเวลาไปร่วมงานเลี้ยงที่บ้านของเราสักครั้งได้มั้ยคะ” “...” วิคเตอร์นิ่งเงียบ ในขณะที่สมองกำลังคิด+

@PIL_ReefH เขาไมไ่ด้พูดอะไรต่อแต่จับแขนของคนข้างตัวไว้พลางหมุนร่างให้หันกลับไปทางที่เดินมาเพื่อเลี่ยงการพบปะ "เมื่อครู่ท่านชายว่าอะไรนะครับ" เพราะมีตัวแปรอื่นเข้ามาทำให้เขาไขว้เขว แต่ไม่ทันไร "ท่านดยุกเวลลิงตันใช่มั้ยคะ?" เสียงหนึ่งดังขึ้นใกล้ๆคนทั้งสอง

@WellingVic_PIL "งั้นคุณคงต้องเตรียมวันว่างให้เยอะหน่อยเเล้วล่ะครับถ้าอยากจะชวนกันเยอะขนาดนี้" เขาตอบคำประชดด้วยยิ้มที่อารมณ์ดี ส่วนเรื่องเลดี้เขาไม่ได้สังเกตุเลยเเฮะ...เมื่อกำลังมองไปทางที่อีกคนพูดก็หยุดเท้าตามสังเกตุถึงคนข้างตัวก็รอดูท่าที "?"