Cansel Tan@canseItan
Hakkında verilen mahkumiyet kararı sebebiyle fiilen sürgünde bulunan ve İran'a dönemeyen Mohsen Namjoo (Muhsin Namcu), savaşa dair açıklamalarda bulundu.
Namjoo konuşmasında Pehlevi yanlılarını sert bir dille eleştirirken, dış müdahaleyi "akrep zehrinin panzehiri, yılan zehri içmek değildir!" diyerek reddetti.
Açıklamasından bazı kısımları buraya bırakalım;
...Bu, zamanımızın 'şahseverlerinin' devasız derdi. Eğer savaşı eleştiriyorsan, kesinlikle Ocak ayı
katliamlarını (protestoda öldürülenleri) onaylıyorsun demektir!
Eğer bizim 'şehzade' liderimizi
beğenmiyorsan, şüphesiz molla rejiminin ajansın! Eğer bugünlerde yerle bir olmuş Tahran
fotoğraflarını görüp kahroluyorsan, o halde İslamcı diktatörün kalıcılığını istiyorsun!
Bu siyah-beyaz bakış açınızı bu kez aşağılamayacağım. Aksine, gücüm yettiğince sizi anlamaya
çalışacağım. Sahi, sizin zihniniz nasıl çalışıyor? Bir insan, daha bir yıl önce İsfahan’dan Toronto’ya
gelmişken, Çehel Sütun Sarayı’nın yıkılma ihtimalini gördüğünde nasıl olur da kılı bile kıpırdamaz
ve 'Bir kültürel eser eksiliversin, ne olur?' diyebilir? Bir faşistin, başka bir faşisti devirmesi
bahanesiyle halkınızın, akrabalarınızın, dostlarınızın, anılarınızın, vatanınızın ve o vatanın içindeki
her şeyin aşağılanıp yok edilmesi gururunuza dokunmuyor mu?
Nasıl olur da hem Ocak ayında öldürülen İranlıları kendinizden sayıp sahiplenirken, Minab’da can
verenleri görmezden gelirsiniz?
Nasıl olur da sokağa çağrı yapıp sonra sorumluluk almayan
birine biat edersiniz?
Ey Şahseverler, meşrutiyetçiler, saltanatçılar... Her kimseniz; Vancouver’da elini Nazi selamı gibi
kaldıranlar, Kanada’da adam vuranlar, Los Angeles’ta yoldan geçene saldıranlar... Sizi tüm
varlığımla anlamak istiyorum, bana yardım edin. Zihninizde ne dönüyor ki Trump’ınızın, İsrail’in
kışkırtmasıyla bir bataklığa saplandığını ve çıkışı olmadığını görmüyorsunuz?
Vurulan o yerler vatanındır, toprağındır, İran’ındır! Aşık olduğun sokaktır, mezun olduğun
üniversitedir, atalarının onurunu koruyan mevzilerdir! Altyapılar, ormanlar, yollar, tesisler,
rafineriler... O füze rampasının başındaki gence, o fidan gibi delikanlıya bakıp 'Ölürse ölsün,
cehenneme kadar yolu var' diyebilen zihninizde ne dönüyor?
Şu basit, apaydınlık gerçeği nasıl anlamazsınız: O genç delikanlı, ne yaparsa yapsın, kimden emir
alırsa alsın; kalbi İran için sizinkinden daha hızlı atıyor!
