Yexen

نقش پژاک،‌ کوموله و سایر گروههای مسلح کرد در فاجعه ۱۸ دی محرز است و در مناطق بسیاری از کشور من جمله تهران، کرج، مشهد و مناطق شمالی و ... حتی استانهایی مثل استان یزد، این‌گروهها در حمله به مردم معترض به شرایط اقتصادی و نیروهای امنیتی نقش داشته اند. سازمان مجاهدین خلق نیز نقش فعال داشته و رسما به فعالیت خود اعتراف کرده است. ارام‌شدن ظاهری استانهای مرزی با این هدف انجام شد که اولا این امکان فراهم شود که این نیروها در کل کشور پخش شده و در به خشونت کشاندن تظاهرات و کشته گیری حداکثری از مردم و ایجاد رعب در نیروهای امنیتی (مثل سر بریدن پلیس راهور در تهران) ایفای نقش کنند. ثانیا اگر استانهای مرزی همزمان درگیر فاز مسلحانه میشد در افکار عمومی طبقه متوسط شهری شهرهایی چون تهران و مشهد شائبه تجزیه کشور تقویت و خیابانها بسرعت خلوت میشد (امری که در روز شنبه برغم دعوت پهلوی کاملا شاهدش بودیم، که ناشی از ترس مردم از شدت غیرعادی خشونتها در شبهای پنجشنبه و جمعه بود) پس بهترین کار پخش کردن کل استعداد نیروی تجزیه طلب در کل کشور بوده است. تهران ابدا نباید از تبانی نیروهای تجزیه طلب با اسراییل جهت کشته گیری و اشوب فراگیر در کشور به آسانی عبور کند و باید به گروههای تجزیه طلب درسی تاریخی دهد.

بر اساس نظریه‌های جین شارپ، شکاف در میان مخالفان یکی از عواملی است که می‌تواند به تداوم حکومت‌های اقتدارگرا کمک کند، چرا که توانایی آن‌ها را برای قطع منابع قدرت رژیم تضعیف می‌کند. او در عین حال معتقد است که وحدت ایدئولوژیک در بین مخالفان نه ممکن است و نه ضروری. آنچه از نظر او‌تعیین‌کننده است، رسیدن مخالفان به نوعی «اتحاد استراتژیک» برای مقابله با استبداد است.