𓄂☫𓆃
1.6K posts



Iran made a poor choice. Now they pay.

نسخه رنگی شده سلف دانشکده نفت آبادان - دهه ۵۰


هنوز سه ماه از جنگی نگذشته است که در آن رئیسجمهور آمریکا ایران را به نابودی نیروگاهها، پلها و زیرساختهای حیاتی تهدید کرد. هنوز ویرانههای نظامی و اقتصادی برجای ماندهاند، هنوز سازوکار قابل اتکایی برای جلوگیری از تکرار حمله وجود ندارد و هنوز حتی توافق موقت موجود به یک معاهده حقوقی الزامآور تبدیل نشده است. در چنین شرایطی، سخن گفتن از سرمایهگذاری شرکتهای آمریکایی، بازطراحی تصویر آمریکا در نظام آموزشی ایران و تبدیل توان موشکی ایران به «چتر حمایتی» کشورهای عربی، نه آیندهنگری استراتژیک، بلکه پرش از روی واقعیت است. مسئله اصلی مخالفت با صلح نیست. اتفاقاً ایران بیش از هر زمان دیگری به صلح، بازسازی، توسعه و خروج از چرخه جنگ نیاز دارد. اما صلح را نمیتوان بر انکار واقعیت جنگ بنا کرد. گذار واقعی باید از توقف تهدید، تضمین عدم تعرض، رفع مرحلهای و برگشتناپذیر تحریمها، جبران خسارت، سازوکار راستیآزمایی و ایجاد هزینه برای نقض توافق آغاز شود. سپس میتوان به همکاری اقتصادی متنوع، ترتیبات امنیت منطقهای و مبادلات انسانی رسید. صلح پایدار با خوشبینی ساخته نمیشود. با تضمین، توازن، حافظه، عدالت و نهاد ساخته میشود. نمیتوان بر فراز شهرهای آسیبدیده پلی از واژگان زیبا کشید و انتظار داشت جامعهای زخمی بدون پرسش از آن عبور کند. پلی که پایههایش در زمین سخت واقعیت، حقوق و قدرت فرو نرفته باشد، پل نیست. پرتگاهی است که با نظریههای خوشآهنگ تزئین شده است.

نمیدونم چطور توضیح بدم ولی این عکس بوی جوراب میده!

شاه میاد با لشکرش، لینزی گرام دوروبرش



The original poster. My alternative design













