🦋 Shinōbu ◜蟲柱◞

𖠄𓂅 โคโจ ชิโนบุ เสาหลักแมลง ⠀⠀⠀⠀⠀⠀ "ไม่ใช่ทำได้หรือทำไม่ได้ แต่ต้องทำ" ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀━━━━━━━━ .🦋 ⇙⇙ห้ามนำรูปภาพไปใช้เด็ดขาด รายละเอียดเพิ่มเติม คำชี้แจ้งต่างๆ บทโรลและอื่นๆ อยู่ใต้โพสต์นี้

@TheMizuHashira มองร่างสูงโปร่งที่นั่งลงบนเก้าอี้คนไข้ โคโจหันไปหยิบกระเป๋าแพทย์วางเรียงของที่ต้องใช้ตรวจลงบนโต๊ะพร้อมสมุดจดบันทึก มือเธอยื่นไปด้านหน้า "ขอมือค่ะ" แม้จะข้ามขั้นตอนการงดดื่มสุรา แต่คนอย่างคุณกิยูคงไม่ดื่มแน่นอน "ฉันจะตรวจเลือดก่อนไม่ให้เสียเวลารอผลลัพท์" "อาจจะเจ็บเล็กน้อยนะคะ"

@_InsectPillar "ไม่มี" เขาเอ่ยตอบกลับไปเพียงเท่านั้น ก่อนจะนิ่งงันไปครู่หนึ่งอย่างใช้ความคิด หากจำไม่ผิดเหมือนปีนี้เขาจะยังไม่ได้ตรวจสุขภาพเลยด้วยซ้ำ ในเมื่อมาเยือนแล้ว ถือโอกาสตรวจสุขภาพไปเลยก็คงจะดี "..." กิยูยังเงียบงัน หากแต่ก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ เพื่อรอให้อีกฝ่ายได้เริ่มตรวจสุขภาพ

เพราะขาดการติดต่อจากทุกคนไปเสียเนิ่นนาน โคโจที่เพิ่งจะมีเวลาว่างเว้นจึงออกมานั่งรับลมเย็นหน้าคฤหาสน์ รอยยิ้มแย้มงดงามยังคงประดับใบหน้าทักทายคาคุชิและนักล่าอสูรที่ผ่านตา "นานแล้วที่ไม่ได้ออกมา เรามาสนทนากันเล็กน้อยดีไหมคะ?"

@TheMizuHashira เห็นเขาเก็บกระปุกยาไปแล้วค่อยโล่งใจที่ยังห่วงตนเองอยู่บ้าง "ไม่ได้พบกันเสียนาน คงไม่มีบาดแผลเพิ่มใช่ไหมคะ?" น้ำเสียงเธอขาดช่วงเช่นปกติ ใบหน้ายังคงแต่งแต้มรอยยิ้มให้ใครต่อใครไม่ต้องกังวลกับเธอ "อาระ หรือว่าที่มาเพราะท่านเจ้าบ้านให้มาตรวจสุขภาพประจำปี"

@_InsectPillar เสาหลักวารีจับจ้องใบหน้าของอีกฝ่ายเพียงครู่ ไม่นานก็ปรายมองไปยังกระปุกสีผึ้งที่เจ้าตัววางไว้ให้ มือหยาบเอื้อมหยิบขึ้นมาถือเอาไว้ แม้สีหน้าของเธอจะดูอ่อนล้าอย่างชัดเจน หากแต่เขาก็ไม่คิดเอ่ยถาม เพราะอย่างไรเจ้าตัวก็คงจะหักโหมกับงานที่ล้นมือ "ขอบคุณ" เขาเอ่ยออกไปเพียงเท่านั้น

@TheMizuHashira ใบหน้าอ่อนหล้าที่เผยออกมาชั่วพริบตาปรับเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มเช่นทุกครา "สวัสดีค่ะโทมิโอกะซัง , ฉันสบายดีอยู่แล้ว" ก่อนนัยน์เนตรคู่สวยจะมองสำรวจอีกฝ่าย "เห็นช่วงนี้ออกภารกิจทุกคืน มียาตัวใหม่จะให้คุณพกไว้รักษาอาการพกช้ำ" เธอหยิบห่อยาเล็กๆเป็นกระปุกสีผึ้งผสมกับดอกฟูจิวางไว้ข้างๆ

@_InsectPillar โคโจ . . สีหน้าท่าทีของเจ้าตัวแม้จะดูไร้กังวลสบายใจ หากแต่ก็ยังแฝงไปด้วยอะไรบางอย่างที่ถูกซ่อนเอาไว้ ถึงกระนั้น . . เหล่านักล่าอสูรก็เป็นเช่นนี้เสียแทบทุกคน หวังว่าที่ผ่านมาจะสบายดี "สบายดี?" เสาหลักวารียังคงประหยัดคำ เขาเอ่ยถามออกไปเพราะไม่รู้ว่าควรจะเริ่มเช่นไร

⠀ ⠀ ⠀ ⠀ ⠀( 𝗢𝗽𝗲𝗻 𝗿𝗼𝗹𝗲 𝗽𝗹𝗮𝘆 ) ⠀ ⠀ ⠀ แสงตะวันค่อย ๆ เริ่มปรากฏขึ้นพ้นขอบฟ้า เป็นประกายอบอุ่นที่บ่งบอกถึงการเริ่มต้นของวันใหม่ — เช้านี้อากาศสดใส ท้องฟ้ามีก้อนเมฆลอยละล่อง และฝูงนกโบยบินไปมาอย่างอิสระ “ อรุณสวัสดิ์ค่ะ , อยากจะไปเดินเล่นด้วยกันมั้ยคะ ? ” ⠀

“ ต้องทำเช่นไร …. ถึงจะสุ่มรูปภาพได้เช่นพวกเจ้าบ้าง..“ เสาหลักหินผา เล็งเห็นพวกเด็กๆกำลังละเล่นสุ่มภาพ..จึงอยากจะมีส่วนร่วมดูบ้าง หากแต่ว่าตนเองทำเช่นนั้นไม่เป็น การเล่นของเด็กสมัยนี้ช่างมีหลากหลายจนคล้อยตามไม่ทัน

@_quiescentsea การมาที่คาดไม่ถึงของอีกฝ่ายทำเอาตกใจไม่น้อย กระนั้นนัยน์นาคู่สวยหรี่ลงเช่นจันทร์เสี้ยว "อาระ .. โดนบังคับให้มาตรวจสุขภาพสินะคะ" หากไม่โดนอสูรทำร้ายจนบาดเจ็บขั้นสลบไม่มีทางที่คนอย่างคุณโทมิโอกะจะมาปรากฏตัวง่ายๆ ชิโนบุหันหน้ามองไปด้านนอกรับลมเย็น "คงต้องเตรียมเข็มยักษ์เท่าแขน"

@_InsectPillar เท้าของเสาหลักวารีหยุดลงที่ตรงหน้าคฤหาสน์ผีเสื้อพอดิบพอดีกับที่เสาหลักแมลงเดินออกมาทิ้งตัวลงที่ชานเรือน “……” กิยูมองหน้าหญิงสาว ก่อนผงกศีรษะให้อีกฝ่ายเล็กน้อยแทนคำทักทาย —เพิ่งได้รับจดหมายที่บอกให้มาตรวจร่างกายภายหลังภารกิจ แต่ก็ไม่คิดจะได้เจอเจ้าบ้านอย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้

@_Tanjirou น้ำเสียงอ่อนโยนแสนคุ้นเคยทำเอาเสาหลักแมลงผลิยิ้มเล็กน้อย หันไปมองเด็กหนุ่มที่ดูเหมือนจะสูงขึ้นเล็กน้อย มัดกล้ามเนื้อเองก็ดูแข็งแกร่งขึ้น "ไม่ได้พบกันนาน เธอดูเติบโตขึ้นมาก" พยักหน้าตอบรับแช่มช้า ล้วงมือไปในฮาโอริหยิบห่อผ้าออกมา "มีขนมจากในเมือง เอาไปแบ่งกันทานสิจ๊ะ"

@_InsectPillar นับว่ากลับมาได้จังหวะพอดีเลยก็ว่าได้ ทันทีที่เข้ามาในคฤหาสน์จึงได้พบหน้าเสาหลักแมลงที่ห่างหายกันไประยะหนึ่ง “คุณชิโนบุ ไม่ได้พบกันนานเลยนะครับ!” เขาค่อมศีรษะทักทายหญิงสาวก่อนจะขออนุญาตหย่อนตัวลงนั่งด้านข้าง “เพิ่งกลับมาถึงเหรอครับ?”

* ค่าตอบแทน (แบบทดแทน) มุราตะเมี๊ยว 🎉 ระยะเวลา 2 วัน 19/09-21/09 - ไม่สามารถพูดภาษาของมนุษย์ได้ แต่จะใส่ความคิดในใจ ไว้ล่างโพสต์เสมอ - นิสัยในความคิดในใจเหมือนเดิมทุกอย่าง - ห้าม จกพุงบีบพุงบีบแก้ม “ !! ม๊าว ม๊าวว ” ( ทำไมฉันนุ่มฟู !? )

' ภารกิจ . . ' เสาหลักวารีหยัดกายลุกขึ้น ก่อนจะเดินออกจากเรือนของนายเหนือหัวไปโดยไม่ได้กล่าวอะไรทั้งสิ้น เหนือศีรษะปรากฏร่างของอีกาเฒ่าที่บินอยู่ ที่ขาของอีกาปรากฏจดหมายตอบกลับจากผู้เป็นอาจารย์ จดหมายที่แสดงถึงความเป็นห่วง อีกทั้งยังคอยกำชับให้เขาพัฒนาฝึกตนต่อไป +

@askmearcmin “อรุณสวัสดิ์เช่นกัน สำหรับเธอโปรดอย่าลืมพกร่มด้วยนะจ๊ะ หากป่วยขึ้นมา.. จะได้ทานยาขมนะ”

@_InsectPillar อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณชิโนบุ ขอให้เป็นวันที่ดี อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยเช่นกัันนะคะ

"อรุณสวัสดิ์นะคะ วันนี้อากาศฝนตั้งท่าจะตกอีกแล้ว อย่าลืมเตรียมเสื้อกันฝนหรือร่มด้วย" เพราะเป็นห่วงทุกคน ถึงได้กระชับย้ำไว้ ดูเหมือนต้องเตรียมหยูกยาเผื่อไว้ สำหรับคนป่วยฉุกเฉิน โดยเฉพาะเหล่าคาคุชิที่ทำงานหนัก นักล่าอสูรที่ได้รับบาดเจ็บจากภารกิจ โปรดดูแลตัวเองด้วยนะทุกคน

⠀ ⠀ ทำความสะอาดสุสาน เตรียมของไหว้ โอฮางิ ดอกฮิกันบานะ ดอกคิคุ ลมเย็นต้นฤดูพัดใบไม้พลิ้วไหว ราวกับกำลังปรับตัวเข้าสู่ความสงบ อีกไม่กี่วันข้างหน้าก็จะถึงวัน โอฮิแกน (วันไหว้บรรพบุรุษ) หากเป็นเหมือนทุกปีที่ผ่านมา เธอคงจะเป็นเพียงผู้เฝ้ามองเสียส่วนใหญ่ แค่ทำตามคำสั่ง.. ⠀

ยามบุปผาแย้มบานในเงามืดมิด ดวงเนตรสีหม่นไร้ซึ่งเงาจิตวิญญาณ ดุจหินผาอันเย็นเยือก ไร้คำกล่าว ไร้ซึ่งรอยยิ้ม และปรารถนา เส้นทางที่ทอดยาวไกลออกมากลับมีเพียงแค่คำว่า ควรทำ ไม่ทำ เป็นเช่นนี้มานานนัก กระทั่ง 「เพราะได้พบ」 ดวงใจที่เคยเงียบงันจึงได้เปล่งเสียงก้องอีกครั้ง · ʚɞ · 𓂃

หากฉันเว้นว่างจากภารกิจคงได้พูดคุยถามไถ่พวกเธอทุกคน น่าเสียดายนะคะที่ฉันต้องเตรียมตัวทำวิจัยอีกครั้ง อาระ .. ไว้มีโอกาสจะแบ่งคาสเทลล่าให้นะ

“อิ-โนะ-สุ-เกะ” รังสีบางอย่างแผ่กระจายโดยรอบ ร่างเล็กรุจก้าวไปยืนประจันหน้าเด็กหนุ่มสวมหน้ากาก “วันนี้ไม่เข้ามาหาฉันหรอคะ? หนีความผิดอะไรอยู่หรือเปล่าเอ่ย?”

@InosukeAniki “อาระ อาระ” น้ำเสียงหวานเมื่อเห็นใบหน้ากากที่คุ้นเคยกำลังเผยพิรุธ “อิโนะสุเกะคุง ทำไมถึงเหงื่อท่วมตัวละจ๊ะ?” เสาหลักแมลงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้พร้อมรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา นัยน์ตาอเมทิสกวาดมองรอบๆหาสิ่งที่ผิดปกติจากเดิม “แอบทำอะไรไม่ดีตอนฉันไม่อยู่หรือเปล่าน้า”

@_InsectPillar "......." ซ่อนความผิดไว้ใต้หลังคาไม่ให้ใครรู้

"ช่วงระหว่างที่ฉันเก็บตัวทดลองปรุงยา คงไม่มีใครทำอะไรเสียหาย หรืออิโนะสุเกะพังข้าวของอีกใช่ไหม" "เดี๋ยวนี้เขาเป็นเด็กดีมากๆนี่ .. เนอะ?"