Antoni H.

Różnica między Stanami a Jogurtem jest taka że jak jogurt odstawisz na 200 lat to rozwinie kulturę

Czy gruntowna reforma uczelni, która w krótkim czasie katapultuje ją do światowej ekstraklasy, jest w ogóle możliwa? Przykład szwajcarskiego EPFL (École Polytechnique Fédérale de Lausanne) pokazuje, że tak. Umożliwiają to odważne decyzje strukturalne, a nie bazowanie na tradycji. 1. EPFL nie zawsze była gigantem. Powstała w 1853 r. jako skromna szkoła zawodowa. Przełom nastąpił w 1969 roku, gdy Konfederacja Szwajcarska upaństwowiła ją. To był świetny ruch, bo uczelnia nie tylko zyskała federalne finansowanie, ale także „zresetowała” swój wiek. Dzięki temu EPFL do 2019 roku występowała w rankingach jako „Młody Uniwersytet”. Podczas gdy Oxford czy Heidelberg promują się przez wielowiekową tradycję, EPFL postawiło na zwinność, nowoczesną infrastrukturę i brak biurokracji. 2. Ta strategia zadziałała. EPFL przez lata dominowała w zestawieniu THE Young University Rankings, co pozwoliło jej przyciągać wielu naukowców, którzy chcieli budować przyszłość, a nie tylko celebrować przeszłość. Dominacja EPFL w rankingu THE Young University Rankings w latach 2015–2017 scementowała globalną markę „Modelu Lozańskiego”, udowadniając, że dzięki odważnym reformom strukturalnym europejska uczelnia może skutecznie wygrywać wyścig o talent z najdynamiczniejszymi potęgami z Azji, tzn. wyprzedzająć POSTECH w 2015 roku. 3. Rankingi to tylko objaw. Przyczyną sukcesu jest Model Aebischera (wdrażany w latach 2000–2016). Patrick Aebischer zrozumiał, że europejski system „katedr” (gdzie młody naukowiec jest asystentem profesora do 40-tki) to cieżar dla innowacji. EPFL zdemontowała ten system, wprowadzając rozwiązania wzorowane na amerykańskim Tenure-Track: - Natychmiastowa Niezależność: Młody badacz przychodzacy do EPFL i od pierwszego dnia jest Principal Investigator (PI). Ma własny budżet, laboratorium i doktorantów. - Zasada "Up or Out": Masz 6-7 lat na udowodnienie swojej wybitności (granty ERC, publikacje). Jeśli odniesiesz sukces – zostajesz na stałe. Jeśli nie – odchodzisz. To stworzyło interoperacyjność z rynkiem amerykańskim. Najlepsi naukowcy świata mogli przenieść się do Lozanny bez przerywania dynamiki swojej kariery. 4. Dlaczego polskie uczelnie techniczne, mimo ogromnego talentu naszych badaczy, zostają w tyle? Spójrzmy na liczby. To nie brak inteligencji, to brak dźwigni badawczej związanej z niedostateczną liczbą doktorantów. Dzięki blisko siedmiokrotnie większej liczbie doktorantów przypadających na jednego profesora (około 7) oraz znacznie wyższej intensywności studiów doktoranckich, EPFL posiada miażdżącą przewagę strukturalną nad czołowymi polskimi uczelniami technicznymi. Na naszych uczelniach ten stosunek liczby doktorantów na profesora jest bliski 1. Nawet najwybitniejszy polski profesor jest „przegłosowany” przez laboratorium EPFL, które ma 7-krotnie więcej „rąk do pracy” w badaniach. EPFL pokazało, że uniwersytet można zaprojektować jak startup – zorientowany na wzrost, przyciąganie talentów i usuwanie barier biurokratycznych. Jeśli chcemy mieć w Polsce uczelnie w Top 100, nie możemy tylko „dosypywać pieniędzy”. Musimy przemyśleć strukturę kariery naukowej i postawić na pełną niezależność młodych badaczy. To jest też coś co jest myślą przewodnią dla nas w Instytucie Badawczym IDEAS.

Niby wyprzedziliśmy Szwajcarię jeżeli chodzi o PKB wchodząc do top 20, to jednak nadal nie mamy żadnej uczelni w top 20 rankingu Times Higher Education. Szwajcaria ma aż 3! Nasze uczelnie raczej daleko w stawce, bo nasze najlepsze uczelnie poza pierwszą 500...

It always takes going to Central Europe to realise, with some degree of regret, that neither Britain nor Ireland are really European countries, but their own Atlantic sub-civilisation

❌ Zaczyna się robić naprawdę mrocznie i ciekawie. Komisja Europejska wskazała już konkretne podmioty, które - poza samymi bankami - będą zarabiać na obsłudze programu SAFE. 1️⃣ Mowa między innymi o Banque de France TELSAT, czyli systemie aukcyjnym wykorzystywanym do emisji obligacji UE. To instytucja publiczna, należąca do państwa francuskiego. 2️⃣ Dalej mamy Eurex Repo - platformę wykorzystywaną do obsługi rynkowej unijnego długu. Za nią stoi pośrednio Deutsche Börse AG, w której akcjonariacie znajdują się między innymi tacy giganci jak: BlackRock i Fidelity. Te nazwy mówią same za siebie. To globalne grupy kapitałowe, obecne praktycznie wszędzie tam, gdzie krążą największe pieniądze. 3️⃣ Jest też Eurex Clearing AG, odpowiedzialny za rozliczanie operacji. Spółka ta jest w 100% zależna od Eurex Frankfurt AG, a ta należy do Deutsche Börse Group, kontrolowanej przez Deutsche Börse AG. Znów więc na końcu tego łańcucha pojawiają się ci sami wielcy gracze światowych finansów. 4️⃣ W tym modelu uczestniczy również Deutsche Bundesbank. Komentarz narzuca się sam, ale to pozostawiam już Polakom. Do tego dochodzą oczywiście banki obsługujące samą emisję długu UE, z którego finansowany będzie SAFE. I tu warto powiedzieć jasno: to nie państwa członkowskie będą pożyczać bezpośrednio od tych banków. To Komisja Europejska będzie emitować dług przy ich udziale, a następnie pożyczać pieniądze państwom. Które banki konkretnie będą obsługiwać poszczególne emisje, jeszcze nie wiadomo. Wiadomo jednak, że Komisja... opublikowała już listę ok. 37 podmiotów, spośród których będzie je wybierać. I teraz rzecz najważniejsza! Spośród tych około 37 banków: ❌ 10 pochodzi z Niemiec, ❌ 7 z Francji, ❌ 4 z Hiszpanii. Polskich banków na tej liście nie ma. I właśnie o to idzie ta gra. Nie o żadną romantyczną „solidarność europejską”, lecz o kontrolę nad przepływem gigantycznych pieniędzy w tym całym mechanizmie przez dekady. Polska zarabiać nie będzie. Czas się obudzić.

O żesz huju karmazynowy, co ono znowu wymyślili xdddd