Sabitlenmiş Tweet
آ
22.5K posts
آ
@aarashkkhh
زندگی من مثل زندگی بقیه است. همهی ما یا در شر مشارکت داریم یا زنده نیستیم!
Katılım Nisan 2011
248 Takip Edilen2.8K Takipçiler
@yavarmehr از روند ایران ده سالی میشد بیاطلاع بودم. یک هفته بعد از سفر کوتاهم به ایران، جنگ شد و تازه فهمیدم چه اتفاقاتی داره میافته.
فارسی
@aarashkkhh کسی که روند تحولات اجتماعی رو عمیقٱ درک نکنه دچار این اشتباهات میشه .
فارسی
پارسال که بعد از قرنی رفته بودم ایران، امیدوار شده بودم که چند صباحِ باقیِ عمرم رو بتونم برگردم تهرون، یه کارِ کوچیک راه بندازم و یه کنجی برای خودم تو لواسون جور کنم؛ بلکم با چند تا شبزندهداری و عرقِ کشمکش، بشه کثافتِ سالهای آوارگی رو شُست و نکبتِ زندگی رو به پایان برد – که خب، امسال اینه وضعِ ایران و ایرانیها.
بله عزیزانم، «امیدهای صبح در بعدازظهر دفن میشود».
فارسی
@aarashkkhh بله آرش جان،من هم با این امیدِ واهی اومدم و چند سالیه امیدهای صبح همون اول صبح دفن شدند:)
فارسی
آ retweetledi
هوش بالا، برخلاف تصور عموم، یک نوع معلولیت پنهان است، نه یک مزیت مطلق!
در جامعه جوری از هوش حرف میزنند که انگار بالاترین موهبت بشری است؛ اما اگر از بالا به قضیه نگاه کنیم، هوشِ زیاد بیشتر شبیه به یک جهش ژنتیکی ناسازگار است. به این دلایل:
۱. توهم کارآمدی و تنبلی مفرط
آدمهای باهوش معمولاً در کودکی و نوجوانی یاد میگیرند که بدون تلاش زیاد، بازدهی بالایی داشته باشند. این سیستم پاداشِ آسان، روان آنها را تنبل میکند. در دنیای واقعی که استمرار و پوستکلفتی برنده را تعیین میکند، این افراد به محض برخورد با اولین صخرهی سخت، به سرعت فرو میپاشند چون ماهیچهی ذهنی "تحمل شکست" در آنها رشد نکرده است.
۲. فلج تحلیلی
باهوشها تار و پود مسائل را میبینند؛ خطرات احتمالی، احتمالات شکست و پیچیدگیهای پنهان. نتیجه؟ در حالی که یک آدم معمولی یا کمهوش با جسارت و بدون فکر اضافه، پروژهای را شروع میکند و جلو میرود، آدم باهوش هنوز دارد ابعاد مختلف شکست احتمالی را تحلیل میکند. هوش زیاد، شجاعت اقدام را ترور میکند.
۳. رنج خودآگاهی و عدم انطباق تکاملی
تکامل انسان برای بقاء و تکثیر برنامهریزی شده است، نه برای فهمیدن اسرار کوانتوم یا تحلیل فلسفی پوچی. آدم خیلی باهوش، مکانیسمهای دفاعی و شادکامیهای سادهی زندگی (مثل لذت بردن از یک دورهمی معمولی یا یک مکالمهی ساده) را به عنوان "سطحی بودن" ریجکت میکند. آنها در تحلیل روابط، انگیزههای پنهان آدمها را کشف میکنند و همین باعث میشود همیشه نوعی بدبینی، انزوا و پارانویا همراهشان باشد.
۴. ناتوانی در برقراری ارتباط
آنها فرض را بر این میگذارند که کدهای ذهنیشان برای همه روشن است. لایههای متعددی از معنا را در یک جملهی ساده میگنجانند و وقتی دیگران متوجه منظورشان نمیشوند، دچار ناامیدی یا خودبرتربینی کاذب میشوند. این ویژگی، آنها را به مدیران یا همکاران به شدت کلافهکنندهای تبدیل میکند.
خلاصه اینکه، اگر هوش را بر اساس تعریف بیولوژیکی آن یعنی «توانایی سازگاری با محیط» بسنجیم، هوشِ بیش از حد، فرد را از محیط و جامعهاش جدا میکند. آدم باهوش واقعی کسی نیست که مغزش مثل ابرکامپیوتر پردازش میکند؛ بلکه کسی است که یاد گرفته چطور از رنجِ بیش از حد فهمیدن، جان به در ببرد!
فارسی
به گمانم زنها طرز تفکرشون نسبت به زندگی با مردها خیلی متفاوته. زنها به دلیل پریود، دائم در سیکلِ بازتولیدِ زندگی و در نتیجه تطبیقِ بیشتری با طبیعت هستن؛ به همین دلیل، برای نفسِ زندگی ــ به هر شکلی که ماهُو هست ــ ارزش بیشتری قائلن؛ برخلاف مردها که اگر بچه بخوان، بیشتر برای ادامهی نسل و ماندگاریِ خاندان میخوان و عمدتاً نسبت به کیفیاتِ زندگی غر میزنن.
ضمناً زنها تا حدی برای فرزندآوری محدودیتِ زمانی هم دارن. زنهای بالای سی سال ابداً در مورد رابطه و کیفیاتش شوخی ندارن و دستِ بالا رو کسی داره که بدونن بهشون بچه میده.
فارسی
@aarashkkhh من فکر می کنم یکی از دلایل سختتر بودنش برای زنها اینه که اکثریت زنها هنوز بیشتر از مردها تمایل به بچهدار شدن دارن حتی زنهایی که تو اوج جوانی به شدت بچه نمیخوان در میانسالگی تمایل پیدا می کنن. یکی از آشناهای ما دقیقا همین اتفاق براش افتاد و تو ۴۶ سالگی باردار شد.
فارسی
وسطای وازکتومی، وقتی یه طرف رو قطع کرده بود و میرفت سراغ طرف بعدی، برای شکستن سکوت گفت: «حالا چند تا بچه داری؟» آخه اینجا پیشفرض اینه که هربار سکس کردی، زنِ کاتولیکت یه بچه گذاشته رو دستت. حالا هم خسته از بچهداری اومدی این جریان رو برای همیشه جمعش کنی. وقتی گفتم بچه ندارم، هول شد. گفت: «میخوای اون طرف رو نبرم؟» گفتم: «ببر بره.»
بعد یادم افتاد یه وقت تلفنی گرفتم و یه مبلغ ۶۰۰–۷۰۰ دلاری دادم و الان اینجام و کسی هم نگفت خرت به چند منه.
حالا اگه یه زن میخواست لولههاش رو ببنده، سقط جنین کنه یا هر چیزی که مربوط به تن و آلت تناسلیشه رو دستکاری کنه، باید از بین صد تا فیلتر و مفتش اعظم عبور کنه. اولین خان از خونه و والدین شروع میشه و به خودش میاد میبینه انگار کل جامعه و قانون و سنت و دولت و دادگاه و کادر پزشکی صاحب واژنش هستن الا خودش – خودش فقط مسئول سرویس و نگهداری واژنه.
این زندگی رو حتماً برای زنها، در هر جامعهای، سختتر میکنه؛ همین هم باعث میشه خیلیها برای تاب آوردنِ وضعیت، به جریان سلطه تن بِدَن یا خودشون بخشی از جریان سلطه بشن – حتی در حد ننهبزرگی که به نوههای دختریش امر و نهی میکنه.
بههرحال، مردها از این جهت کلاً به تخم جامعه هستن و من اینو دوست دارم. برای کسی که ترس غاییاش از دست دادن آزادیه، این اتفاق مبارکیه. پس ببر بره، خانم دکتر. ببر بره.
فارسی
@mustachioedDad تقریبا عملش سرپاییه. ۱۰ دقیقه. بعدش یکی دو روز نباید کار سنگین کرد. برای چند هفته هم یه درد خفیف داره که هی کمتر میشه و از بین میره.
فارسی
@aarashkkhh نسل ۵۷ مقصر و نسل جدید قربانی است. جامعه ایران هم مجموعهای از هردو نسل است که سعی میکنند با هم بسازند و بسوزند! جامعه ایران پیچیدگیهای خاص خودش رو داره!
فارسی
به گمانم در فقرهی ایران، ابزار چانهزنی وجود نداره یا بسیار بسیار حداقلیه. وقتی یک طرف تمام امکانات مالی و ژئوپولتیکِ سرزمینی رو داره و از کمکهای متحدین بینالمللی هم بهره میبره، باید دیوانه باشه که طرف دیگه رو آدم حساب کنه–که نمیکنه؛ تا جاییکه حکومت ترجیح میده جامعهی موردنظرش رو وارد و مهندسی کنه (مثل عراقیها و افغانیها)، ولی با معترضین حرف هم نزنه.
ابزار چانهزنی وقتی به وجود میاد که تا حدی توازن قوا و نیاز به دیگری وجود داشته باشه. مثلاً در اروپای قرنهای گذشته، خاندانهای سلطنتی به طبقهی کشاورز نیاز داشتن و کشاورزا به تجار. این یه توازن ایجاد کرد که گروهها بر سر منافع با هم چانهزنی کنن.
به همین دلیلِ عدمِ توازن، اعتقاد دارم ج.ا. اصلاً نمیتونه اپوزیسیون مؤثر هم داشته باشه. این میشه که گفتمان و عملِ اپوزیسیون، در حد شومنها و سلبریتیها، فقط شامل یکسری ژستها و حرفهای بیسروتهست، و نه پراگماتیک.
جامعه هم این رو فهمیده و فقط تلاش میکنه گلیمش رو از آب بیرون بکشه–چهبسا با کار کردن برای سیستمی که معترضش هم هست.
کنجکاو کمحوصله@colbinab
آیا مردم قربانی این وضعیت هستند یا مقصر؟اگر بخواهم صریح و بدون تعارف بگویم، دوقطبی «قربانی یا مقصر» یک مغالطه است. من فکر میکنم در شرایط امروز ایران، مردم همزمان هم قربانی هستند و هم به بازتولید این شرایط کمک میکنند؛ اما سهم این دو یکسان نیست. سهم عمده با «قربانی» بودن است نمیتوان از فرودستان یا طبقه متوسطی که هر روز زیر چرخدندههای تورم، کاهش ارزش پول ملی و انسداد سیاسی خرد میشود، انتظار داشت که مانند یک مصلح اجتماعیِ بیدغدغه رفتار کند. وقتی ساختار کلان اقتصادی و سیاسی یک جامعه پیشبینیپذیری را از بین میبرد، بقا جای توسعه را میگیرد. وقتی آینده روشن نیست، آدمها به ناچار فردگرا، کوتاهمدتنگر و مصلحتاندیش میشوند. اینکه کسی برای حفظ ارزش داراییاش به سمت بازار دلار یا طلا میدود، یک واکنش غریزی به ناکارآمدی ساختار است، نه لزوماً نشانه طمع یا تقصیر او. در نتیجه، ساختار است که رفتار اخلاقی یا ضداخلاقی جامعه را مهندسی میکند. اما «عامل بودن» جامعه را هم نمیتوان انکار کرد.با وجود تمام فشارهای ساختاری، جامعه یک مفعول بیاراده نیست. به قول معروف: «حکومتها در خلاء متولد نمیشوند و در خلاء هم نمیمانند.» فرهنگ استبدادی، عدم تحمل دیگری، و میل به «زرنگی فردی» به جای «منفعت جمعی»، لایههای عمیقی است که در زیست روزمره ما (از رانندگی در خیابان تا روابط کاری و خانوادگی) جریان دارد. کوتاهی جامعه در اینجاست که گاهی به نظر میرسد همبستگی اجتماعی در لایههای عمیق فرهنگی ضعیف شده است. وقتی هر فرد تلاش میکند گلیم خودش را از آب بکشد و حاضر نیست برای منفعت عمومی هزینهای (حتی کوچک) بپردازد، جامعه عملاً توانایی چانهزنی خود را در برابر ساختار قدرت از دست میدهد. نتیجه، تطبیقیافتگی منفعلانه یا سازگاری برای بقاست. نکته کلیدی دیگر این است که جامعه ایران یک کلِ یکپارچه نیست. نسلی که امروز در خیابان، دانشگاه یا فضای مجازی بیشترین هزینه را برای تغییر میدهد (نسلهای جوانتر)، کمترین سهم را در پیدایش این ساختار داشته. بنابراین، مقصر خواندن کل ملت، بیانصافی در حق نسلی است که وارث یک بحران ناخواسته شده. خلاصه اینکه، مردم ایران در یک چندضلعیِ فرساینده قرار گرفتهاند: ساختار ناکارآمد، رفتارهای بقامحور و فردگرایانه را به مردم تحمیل میکند و این رفتارهای فردگرایانه، مانع از شکلگیری یک حرکت جمعی و منسجم برای اصلاح ساختار میشود. مردم قربانی ساختاری هستند که خودشان (کم یا زیاد، در گذشته یا حال) به دلیل ضعف در کار تشکیلاتی، تفرقه و گاهی ترجیح منافع کوتاهمدت، ابزار چانهزنی با آن را تولید نکردهاند. ساختار قدرت دقیقا روی همین فردگرایی و عدم انسجام جامعه حساب ویژه باز کرده است.
فارسی
@aarashkkhh به نظرم "ابزار چانهزنی با ساختار" اصلا تولید نشده و برای ساخته شدنش هم بسیار دیره چون تمام منافذ و روزنههای گفتگو با ساختار قدرت از بین رفته!
فارسی
@aarashkkhh چقدر جالب و خوب اون بحث ازادی بدن رو توضیح دادی.. ممنون
فارسی
امروز سرِ کار بودم؛ مثل روزهای گذشته. فردا هم سرِ کار خواهم بود. بهسانِ یک سوژهی رامشده؛ شورشی علیه این نظمِ روزمره در کار نیست. اگر هم سرِ کار نمیرفتم، اخراج میشدم. پس آپاراتوس برنده است. او مرا یا «رامشده» میخواست یا «حذفشده».
البته این جریانِ کرختِ روزمرگی در حالی است که بزرگترین کشتارِ عصرِ حاضر همین چند ماه پیش رخ داد؛ اینترنت قطع است و ماشینِ اعدام و سرکوب بهشدت فعال. اما نظمِ مدرن میگوید: «اتفاقی است که افتاده، رها کن، به کارت برس و برای پیشرفت بجنگ. زندگی جریان دارد و آن فاجعه بخشی ضروری از تاریخ بوده است؛ پیشرفتِ کشورها مرهونِ همین فجایع بوده است.»
نظمِ مدرن این حرفها را میزند چون مرا به نفعِ خودش مفید میخواهد؛ پس با دعوتِ من به امرِ روزمره و تأکید بر واژهی «پیشرفت»، بر فجایع سرپوش میگذارد.
اما آنچه فاجعه است، استمرارِ همین وضعیتِ تهی است؛ همین که «به هر حال زندگی ادامه دارد». تو گویی فاجعه نه شکافِ آن کشتار در امرِ روزمره، که خودِ این امرِ روزمرهی ناشکافتنی است.
حقیقت این است که اغلبِ ما، مادامی که حداقل مایحتاجمان تأمین باشد، به فاجعهی امرِ روزمره دامن میزنیم و اسارتِ امن را به ابهامِ رهایی ترجیح میدهیم. اما من از خودم میپرسم: آیا نباید حداقل فرمِ این زندگی، در ادامهی آن کشتار، «زخمی» باقی بماند؟
آ@aarashkkhh
۱) والتر بنیامین در تزهایی در بارهی تاریخ فلسفه، در تشریح یک تابلوی نقاشی از پل کله اشاره به فرشتهی تاریخ میکند که با دهانی باز و بالهای گشوده رو به گذشته (که ما آنرا زنجیرهایی از رخدادها میبینیم ولی او آنرا یک فاجعهی واحد میبیند) و پشت به آینده دارد...
فارسی
@aarashkkhh آرش جان این کشف علمیت بیش از ۴۰هزار بار دیده شده، زکات علم رو دادی
فارسی
امروز متوجه شدم که شیر طیِ سی ثانیه در مایکروویو گرم میشود و قهوهساز، بیستوچهار ثانیه از فشردنِ دکمه تا اولین قطرهی قهوه طول میدهد. پس با احتسابِ فاصلهی دو دستگاه، اگر در حوالیِ ثانیهی دهمِ مایکروویو دکمهی قهوهساز را بزنم، لیوان بهموقع زیر دستگاه میرسد. محاسباتم درست بود: بیست ثانیه «ذخیره» شد.
اما ناگهان خندهای هیستریک سر دادم؛ خندهی عقل علیه عقل. دیدم توانِ این «زائدهی آگاهیِ مغز» را بهکار گرفتهام تا بُرشی از زمان را به نفعِ هیچِ بزرگِ زندگی پس بگیرم: افزودنِ بیست ثانیه بر هیچ.
فارسی
@Eli_Beli_Red شاید روشهای دیگه هم باشه، نمیدونم. ولی این روش قطعی و همیشگیه - با در صد خطای خیلی خیلی کم.
فارسی
@aarashkkhh وازكتومي آقايون مگه موقتي نيس؟ من فكر ميكردم ميشه كه هميشگي نباشه
فارسی
@aarashkkhh یک زمانی در ایران خواستم این کار رو انجام بدم ، دکتر اول گفت که خانمت هم باید بیاد تا با او هم صحبت کنم . بعد هم که فهمید فقط یک بچه داریم شروع کرد به نصیحت کردن . من هم بیخیال شدم . ولی بعداً خودم کنترل کردم و دیگر بچه دار نشدم .
فارسی
@william_tu51541 بحث پول مهمه، ولی ریشههای طبیعی و تمدنی هم بیتاثیر نیست.
فارسی
@aarashkkhh اگه فرض کنیم اقتصاد به رشد جمعیت احتیاج داره، عقیم شدن مرد ها به مراتب بی خطر تر از زن هاست، بحث پوله
فارسی
@aarashkkhh کلا وقتی فکر آدم جای دیگه س همه جی مجازه آقا،ببر بره..
فارسی