Abdullah ansar-عبدالله انصار

آلمان او د اسلامي فعالیتونو ممنوعیت؛ د اغېزناکو غږونو د محدودولو نوې هڅه د برلين پر سړکونو د باران څاڅکي ورو ورو لوېدل. د ښار په منځ کې، د پولیسو موټرې، تور یونیفورمونه، او د جوماتونو مخې ته ولاړ کسان د یوې نوې پرېکړې شاهدان وو؛ داسې پرېکړه چې د اروپا د آزادۍ شعارونه يې د سياسي او فکري اسلام د حضور په محدودولو څرخېدل. د جرمني حکومت د چهارشنبې په ورځ د «انټر اکتیف» په نوم اسلامي ډله ممنوع اعلان کړه او د هغې د شتمنیو د ضبط خبر یې ورکړ. هممهاله امنیتي ځواکونو په برلین، هامبورګ او څو نورو ښارونو کې د اړوندو مرکزونو او کورونو پلټل پیل کړل. د جرمني د کورنیو چارو وزارت په رسمي بیان کې وویل چې دغه ډله د “افراطي اسلامي فکر” په خپرولو تورنه ده او داسې فکر ترویجوي چې د جرمني له اساسي قانون سره ټکر لري. چارواکو ادعا وکړه چې دې ډلې د خلافت د مفکورې تبلیغ کاوه او ځینې شعارونه یې د “یهود ضد” محتوا لرونکي وو. په هامبورګ کې، هغه اسلامي مرکز چې کلونه وړاندې د “حزب التحریر” له نظریاتو سره د نږدېوالي په تور تر فشار لاندې راغلی و، یو ځل بیا د پلټنو تر سیوري لاندې راغی. دا په داسې حال کې ده چې حزب التحریر لا له ۲۰۰۳م کال راهیسې په جرمني کې ممنوع اعلان شوی دی. راپورونه وایي چې د ۲۰۲۴م کال د اپرېل په ۲۷مه، د «انټر اکتیف» له لوري په یوه لاریون کې د “خلافت يوازنۍ حللاره ده” شعارونه پورته شوي وو. د جرمني حکومت دا شعارونه د ټولنیز نظم او امنیت لپاره خطر وګاڼه؛ خو مسلمانان بیا دا یوازې یو فکري او سیاسي دریځ بولي، ځکه دا کوم پوځي ګواښ ندى. د جرمني د کورنیو چارو وزیر الکساندر دوبرینت وویل: “موږ به د هغو کسانو پر وړاندې له ټول قانوني ځواک څخه کار واخلو چې زموږ په ټولنه کې د نفرت، افراط او د ښځو او اقلیتونو د سپکاوي تبلیغ کوي.” خو د اروپا د معاصر تاریخ پاڼې بله کیسه هم بیانوي... همدا اروپا وه چې د بیان آزادي، د فکر حق، او سیاسي تنوع یې د تمدن د ارزښتونو په توګه نړۍ ته معرفي کول. خو کله چې خبره د اسلام، خلافت، یا د فلسطین د ملاتړ تر شعارونو راورسي؛ نو هماغه آزادي ورو ورو په محدودیت بدلېږي، جوماتونه تر څار لاندې راځي، اسلامي مرکزونه تړل کېږي، او د مسلمانانو غږونه “خطر” بلل کېږي. په وروستیو میاشتو کې، په ځانګړي ډول د غزې له جګړې وروسته، په جرمني کې د فلسطین پلوه لاریونونو، اسلامي غونډو، او ځینو دعوتي فعالیتونو پر وړاندې سخت محدودیتونه وضع شوي دي. ګڼ مسلمانان باور لري چې دا اقدامات یوازې امنیتي نه؛ بلکې سیاسي او فکري بڼه هم لري. قرآن کریم د حق او باطل د همدې اوږدې مقابلې په اړه فرمایي: ﴿وَيَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَنْ يُتِمَّ نُورَهُ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ﴾ “الله له دې پرته بله نه مني چې خپل نور يې بشپړ کړى نه وي که څه هم کافران يې بد بولي.” نن په جرمني کې د اسلامي فعالیتونو محدودول، د اروپا د هغه پټ اضطراب نښه څرګندوي چې د مسلمانانو له فکري بیدارۍ، سیاسي هویت، او اغېزناکو غږونو څخه وېره پکې له ورايه احساسېږي. دفترونه تړل کېدای شي... شعارونه منع کېدای شي... خو هغه فکر چې د امت په حافظه، عقیده او احساس کې ژوندی وي، په دې قانون قانون‌ بازۍ او فشارونو نه ختمېږي بلکې لا پسې ټينګېږي.

د حزب‌التحریر ـ ولایه افغانستان د مطبوعاتي دفتر د ۱۴۴۷ هـ.ق نېکمرغه لوی اختر د مبارکۍ پیغام اللهُ أَكْبَرُ، اللهُ أَكْبَرُ، اللهُ أَكْبَرُ، لا إِلٰهَ إِلَّا اللهُ، وَاللهُ أَكْبَرُ، اللهُ أَكْبَرُ وَللهِ الحَمْدُ د حزب‌التحریر ـ ولایه افغانستان مطبوعاتي دفتر د نېکمرغه لوی اختر د رارسېدو په مناسبت، د اسلام سرلوړي امت، د راشده خلافت د تأسیس مخلصو دعوتګرانو، مخلصو مجاهدینو او د اسلام د لارې مبارزینو ته د زړه له کومې مبارکي او نېکې هیلې وړاندې کوي. دا مبارکې ورځې د ذوالحجې د مبارکې لسیزې یاد تازه کوي؛ هغه ورځې چې الله سبحانه وتعالی پرې قسم یاد کړی او د دنیا تر ټولو غوره ورځې یې ګرځولې دي. لوی اختر یوازې د خوښۍ جشن نه دی، بلکې د خالق پر وړاندې د ابراهیمي مطلقې تسلیمۍ ستر سمبول دی. همدا د ذوالحجې په مبارکو شپو کې د منیٰ په وادي کې د عقبې لومړی او دویم بیعت وشو؛ هغه بیعت چې اسلام یې د دعوت له مرحلې د دولت مرحلې ته انتقال کړ او د رسول‌الله ﷺ تر رهبرۍ لاندې یې د واحد امت سیاسي بنسټ کېښود. اې عزیزه امته! له بده مرغه یو ځل بیا داسې لوی اختر ته هرکلی وایو، چې یو بل کال مو هم له امام او سپر (خلیفه) پرته تېر کړ. د خلافت نشتوالی د دې لامل شوی چې دښمنان زموږ واحد پیکر د استعماري پولو او مفکورو پر مټ ټوټه ټوټه کړي او امت د یو بل پر وړاندې ودروي. نن د افغانستان او پاکستان ترمنځ کړکېچ د ملتپالنې پر ناوړې او متعفنې مفکورې ولاړ دی؛ داسې شخړه او جګړه چې نه د الله سبحانه‌وتعالی د کلمې د لوړوالي، بلکې د مستکبرینو د رضایت او د لاسپوڅو واکمنانو د بقا لپاره ده. همدا ملتپاله تفرقه هغه زهر دي چې د امت تپانده زړه، غزه، یې په محاصره او اور کې سوځولې ده او د اسلامي خاورو واکمنان یوازې د شهیدانو شمېرلو ته ناست دي. له سودان څخه، چې د استعماري سیالیو په اور کې سوځي، تر ایران او لبنان پورې چې د وحشیانه بریدونو او ګواښونو هدف دي، ټول دا حقیقت څرګندوي چې د واحد سیاسي قیادت (خلافت) پرته موږ د «لئیمانو پر دسترخوان یتیمان» شوي یو. اې د امت زامنو، ویښ شئ! زموږ حقیقي اختر هغه ورځ نه ده چې نوې جامې واغوندو، بلکې هغه ورځ ده چې د الله سبحانه‌وتعالی شریعت پر ځمکه حاکم شي او د ډیورنډ او سایکس ـ پیکو په څېر مصنوعي پولې ونړېږي. د حج مناسک او لوی اختر باید زموږ وجدانونه ولړزوي چې څنګه میلیونونه مسلمانان په عبادت کې سره یو دي، خو په سیاست او جغرافیه کې وېشل شوي دي! حقیقت دا دی چې تر هغه وخته چې د نبوت پر منهج راشده خلافت قائم نه شي، همدا موږ به قرباني کېږو او زموږ خوښۍ به له وینو سره ګډې وي. راځئ عهد وکړو چې د اسلام نصرت به کوو او تر هغه صادق سهار او د نبوي زېري تر تحقق پورې به له هڅو او مبارزې لاس نه اخلو. حقیقي خوښي هغه وخت ده چې امت یو ځل بیا په واحد جسد بدل شي. ﴿وَيَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ بِنَصْرِ اللَّهِ﴾ اختر مو مبارک او د عزت د بیا راګرځولو په لاره کې مو ګامونه استوار (پیاوړي) شه! د حزب‌التحریر ـ ولایه افغانستان مطبوعاتي دفتر

نبض: که په حج کې یو امت یو، نو ولې په سیاست کې وېشل شوي یو؟ ډاکټر الیاس مایار هر کال له دوو میلیونو څخه ډېر مسلمانان، له بېلابېلو نژادونو، ژبو، رنګونو او سیمو څخه، هر څه شاته پرېږدي او په یوه ځای کې راټولېږي. لباس یې یو وي، شعار یې یو وي، قبله یې یوه وي، رب، پیغمبر او کتاب یې یو وي او موخه یې هم یوه وي. په عرفات کې هېڅوک له بل څخه نه پوښتي چې عرب دی که عجم، ترک دی که افغان، تور دی که سپین؛ ځکه ټول ځان د یوه امت برخه ګڼي. حج یوازې فردي عبادت نه دی؛ بلکې د اسلامي امت د یووالي ژوندی او ستر انځور دی. کله چې میلیونونه مسلمانان په نظم، انضباط او ګډ هدف حرکت کوي، نړۍ د امت یو ستر ځواک ویني؛ داسې امت چې که له مصنوعي پولو، قوم‌پالنې او سیاسي تفرقې راووځي، کولای شي د نړۍ له سترو قدرتونو څخه شي. نن اسلامي امت نږدې دوه میلیارده نفوس لري؛ د نړۍ تر ټولو ځوان بشري ځواک لري؛ د نړۍ پر مهمو اقتصادي او سمندري لارو، له هرمز او باب‌المندب څخه نیولې تر سوېز، بسفر او مالاکا پورې، برلاسی دی؛ او د نفتو، ګازو، طبیعي سرچینو او زراعتي ځمکو سترې زېرمې د اسلامي خاورو په زړه کې پرتې دي. که دا امت متحد شي، کولای شي د نړۍ له سترو اقتصادي، نظامي او سیاسي قدرتونو څخه یو جوړ کړي. نو ستونزه د امکاناتو نشتوالی نه دی؛ ستونزه سیاسي تفرقه، د واحد قیادت او د خلافت د نظام نشتوالی دی. نن اسلامي امت له پنځوسو څخه پر ډېرو دولتونو وېشل شوی دی؛ هغه پولې چې استعمار رسم کړې، هغه پوځونه چې د امت د دفاع پر ځای د بېلابېلو جبري نظامونو او آن د استعمارګرو د ګټو ساتنه کوي او هغه حکومتونه چې محدودو ملي ګټو ته د امت پر مصالحو ترجیح ورکوي. له همدې امله، هماغه امت چې په حج کې د یوه وجود په څېر ښکاري، په سیاسي ډګر کې کمزوری، وېشل شوی او د کفري استعماري قدرتونو تر نفوذ لاندې ساتل شوی دی. حج هر کال دا حقیقت ثابتوي چې د مسلمانانو یووالی نه خیال دی او نه ناشونی؛ بلکې یو عملي او ممکن حقیقت دی. هغه مفکوره چې میلیونونه انسانان د «لبیک اللهم لبیک!» تر یوه شعار لاندې راټولولای شي، کولای شي هغوی تر یوه سیاسي نظام لاندې هم متحد کړي؛ ځکه اسلام یوازې د فردي عبادتونو دین نه دی، بلکې د ژوند، سیاست، اقتصاد او حکومت بشپړ نظام هم دی. خو دا یووالی له قربانۍ پرته نه ترلاسه کېږي. د لوی اختر او د حج مناسک د حضرت ابراهیم، د هغه د مېرمنې هاجرې او حضرت اسماعیل علیهم‌السلام د سترو فداکاریو یاد تازه کوي؛ هغه مهال چې ابراهیم علیه‌السلام د الله سبحانه‌وتعالی د رضا لپاره خپل تر ټولو ګران زوی د قربانۍ لپاره تیار کړ. امت هم د عزت او یووالي د بېرته ترلاسه کولو لپاره همداسې قربانیو ته اړتیا لري. هېڅ امت له قربانۍ پرته له ذلت څخه عزت ته نه رسېږي. لکه څنګه چې حاجي د الله د اطاعت او د ابراهیمي مناسکو د ادا کولو لپاره خپل راحت، مال او کورنۍ پرېږدي، امت هم باید د تحمیلي پولو د ماتولو، د تفرقې د ختمولو او د خپل سیاسي یووالي د بېرته راګرځولو لپاره قرباني ورکړي. ځکه مصنوعي پولې او تحمیل شوي نظامونه به پخپله له منځه ولاړ نه شي. اسلامي امت هر څه لري: مفکوره، طریقه، نفوس، جغرافیه، شتمني، زراعت، سرچینې، ځوانان او تاریخ. یوازې یو څه کم لري: سیاسي اراده او د یووالي لپاره د قربانۍ آمادګي. او هغه ورځ چې دا امت، لکه څنګه چې په حج کې له روحي او عبادي پلوه یو کېږي، له فکري، سیاسي او جغرافیایي پلوه هم د راشده خلافت د یوه واحد قیادت او دولت تر سیوري لاندې سره راټول شي، نړۍ به یو ځل بیا د داسې امت د راڅرګندېدو شاهده وي چې نه یوازې ځان له کمزورۍ او وابستګۍ ژغوري، بلکې د هدایت، عدالت او عزت رڼا به بېرته بشریت ته ولېږدوي.‌

صادقانه وایم له ما هېره وه، خو دې شهید را په یاد کړه. ویل یې چې څو روسیه او چین جزیه رانه کړي، آرام به نه شي. ما چې د جزیې نوم واورېد، ټکان مې وخوړ، بیخي رانه هېره وه. اوس خو د اقتصادي اړیکو دور دی، رسمیت دی، سفارت دی او راشه درشې دي. په بهرني سیاست کې څوک د اسلام او دعوت نوم هم نه اخلئ، نه چاته محارب مطرح دی او نه غیر محارب، نو د جزیې مفهوم به ولې نه هیریږي.

د افغانستان حکام باید پوه شي چې په درنو مالیاتو او بهرنیومرستو ته تمې لرلو سره فقر له منځه نه ځي. د ژغورنې لار د پانګوال نظام داقتصادي سیاستونو پرېښودل او د اسلام اقتصادي نظام ته ورګرځېدل دي؛ ځکه چې د اسلام اقتصادي نظام پر عدالت او د شتمنۍ پر سم او صحیح وېش ولاړ دی او فقر یوه استثنايي پدیده ګڼي چې باید ریښې یې وایستل شي.

مجرم، زندان او تعليم! د مجرم اصلاح د کورنۍ، ښوونځي او په ټوله کې د عامه افکارو د سمون غوښتنه کوي. حکومت باید یوازې پر پولیسو او زندانونو تکیه ونه کړي، بلکې تعلیمي بنسټونو ته جدي پاملرنه وکړي، څو د خلکو شخصیتونه د اسلامي ارزښتونو پر بنسټ وروزل شي. سمه روزنه او تعلیم نه یوازې د کار او مسلک مهارتونه رامنځته کوي، بلکې انسان له جرمي لارو او وسوسو هم ساتي. همداراز، دولت باید د کارموندنې شفافې لارې برابرې کړي، څو هغه اقتصادي عوامل له منځه ولاړ شي چې خلک جرم ته هڅوي. په دې صورت کې به سزا یوازې د ټولنې د ساتنې لپاره د وروستي مخنیوي وسیله پاتې شي. واکمنان باید درک کړي چې یوازې د ځینو احکامو لکه مجازاتو پلي کول، پرته له دې چې بشپړ اسلامي نظام او خلافت راشده پر منهج نبوت قائم شي، نه شي کولای ټولنه او افراد په ریښتینې توګه اصلاح کړي.

سخن هفته: رابطه فقر و جرایم جنایی در افغانستان یوسف ارسلان در این روزها دیده می‌شود که افغانستان با گسترش فقر و جرایم جنایی روبروست. گزارش‌های توسعه‌ای نشان می‌دهد که نرخ فقر در این کشور در حدود ۴۸ درصد تثبیت شده و بیکاری بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ دو برابر گشته است. این وضعیت، به‌ویژه با وجود جمعیت انبوه جوانان که تا سال ۲۰۳۰ حدود ۱.۷ میلیون نفر دیگر به متقاضیان کار افزوده خواهد شد، زمینه‌ساز جدی برای بی‌ثباتی و گسترش جرایم جنایی است. جرم در حقیقت محصول «بی‌هویتی» و گسست پیوند فرد با نظام و قوانین حاکم بر آن است؛ به طوری که فرد دیگر خود را جزیی از کلِ جامعه یا متعهد به قواعد آن نمی‌بیند. در این میان، مواردی چون فقر، این بی‌هویتی نهفته را در مقام عمل ظاهر می‌کند. اگرچه فقر به تنهایی یگانه علت جرایم نیست، اما مطالعات نشان می‌دهد که "محرک‌های" ناشی از فقر، مانند استرس‌های خانوادگی، ناکامی در نظام آموزشی و نبود اشتغال پایدار، تمایل به جرم را به شدت افزایش می‌دهند. در افغانستان، فقر و نبود فرصت‌های اقتصادی باعث شده است که بازارهای غیرقانونی همچون قاچاق انسان، مواد مخدر و حتی جرایم خرد مادی دوباره رونق گیرد و به "ابزاری برای بقا" تبدیل شوند. در دیدگاه سرمایه‌داری، فقر صرفاً به عنوان "کمبود منابع مادی" دیده می‌شود و راه حل آن در بازارهای آزاد جستجو می‌گردد که خود اغلب به نابرابری بیشتر دامن می‌زند. اما از منظر اسلامی، فقر یک عارضه اجتماعی و حالت استثنایی است که باید از طریق استقرار نظام عادلانه اقتصادی و مسئولیت‌پذیری جمعی رفع شود. در شریعت، هدف از تنظیم مشکلات اقتصادی، توزیع عادلانه ثروت برای رفع ضرورت‌های مردم و رسیدن به آرامش و اطمینان در جامعه است. بسیاری از حکومت‌ها به اشتباه تنها راه حل مقابله با جرم را تشدید مجازات می‌بینند. در حالی که در بینش اسلامی، مجازات‌ها (حدود و تعزیرات) دارای دو وجه هستند: "زواجر" و "جوابر". جنبه "زواجر" برای زجر دادن و بازداشتن جامعه از ارتکاب جرم است؛ چنان‌که قرآن می‌فرماید در قصاص برای شما "حیات" است، یعنی حیات برای کل مجموعه از طریق عبرت‌گیری. اما اصلاح واقعی شخصیت مجرم صرفاً با مجازات فیزیکی محقق نمی‌شود. اصلاح مجرم نیازمند تغییر در نهادهای مهمی مثل خانواده، مکتب و در کل افکارعامه است. حکومت باید به جای تمرکز صرف بر پولیس و زندان، بر نهادهای تعلیمی تمرکز کند تا شخصیت افراد را بر اساس ارزش‌های اسلامی پرورش دهند. آموزش صحیح نه تنها مهارت‌های شغلی ایجاد می‌کند، بلکه به عنوان سدی در برابر وسوسه‌های مجرمانه عمل می‌کند. دولت باید با ایجار پروسه‌های شفاف شغل‌یابی، زمینه‌های مادی جرم را از بین ببرد تا مجازات تنها به عنوان آخرین ابزار بازدارنده برای حفظ کیان جامعه باقی بماند. در نهایت، حاکمیت باید بداند که اجرای بخشی از احکام (مانند مجازات) بدون استقرار کامل نظام اسلامی (خلافت راشده به منهج نبوت)، نمی‌تواند به اصلاح جامعه و فرد منجر شود.

د یخنۍ شپې وې... واوره ورو ورو پر خټينو کورونو ورېده، د یوه کوچني کور له چت څخه د لوګي نری دود پورته کېده. په دې کور کې «عبدالصمد» اوسېده؛ یو پلار، یو پخوانی ښوونکی، چې اوس یې د لاسونو رګونه د کار او غریبۍ له امله ښکاره شوي وو. د هغه تر څنګ یې کوچنۍ لور «مریم» ناسته وه، چې له دوو ورځو راهیسې یې یوازې وچه ډوډۍ خوړله. مریم په کمزوري غږ وویل: «پلاره... سبا به ډوډۍ وي؟» عبدالصمد ځواب ور نه کړ. یوازې یې سترګې ښکته کړې. ځکه هغه پوهېده چې په کور کې نور اوړه نشته، د پور غوښتلو دروازه هم نور نشي ټکولى؛ ځکه هغوی هم پوه شوي وو چې د دوى لاس خالي دی. سبا سهار، عبدالصمد ښار ته ولاړ. د ښار په څنډه کې سلګونه کسان د کار لپاره ولاړ وو. هر یو یې بیلچه یا کڅوړه په لاس کې نیولې وه، خو کار نه و. یوه زاړه سړي په ژړغوني غږ وویل: «دلته اوس انسان د یوې ورځې مزدورۍ لپاره خپل عزت خرڅوي.» عبدالصمد تر ماښامه بېکاره بېرته راستون شو. په لاره کې یې د یوه روغتون مخې ته خلک ولیدل. یو ځوان له ډاکټر سره بحث کاوه: «زما پښتورګی واخلئ... یوازې دومره پیسې راکړئ چې زما مور ژوندۍ پاتې شي.» عبدالصمد حیران شو. ده پخوا یوازې په تاریخ کې لوستي وو چې کله خلافت سقوط شو او د استعمار اقتصادي نظامونه پر مسلمانانو وتپل شول، نو فقر داسې حد ته ورسېد چې انسان به خپل بدن، عزت او حتی اولاد خرڅاوه. اوس يې دغه صحنه په خپلو سترګو لېده... د شپه په پخېدو وه د مریم تبه شوه. مور یې په وارخطایۍ وویل: «که دوا پرې ونه کړو، ماشومه به مو له لاسه ووځي.» عبدالصمد چوپ پاتې شو. بیا ورو ورو پاڅېد، د کور له کونجه یې د خپلې لور کوچنی څادر راواخیست او په اوښلنو سترګو یې وویل: «شاید... مجبور شو مریم د بل چا کور ته ورکړو...» مور یې په چیغه وژړل. «ته خپله لور خرڅوې؟!» عبدالصمد هم وژړل. «زه لور نه خرڅوم... زه د دې زمانې ظلم ته تسلیمېږم.» هغه شپه یوازې د عبدالصمد د کور غم نه و؛ بلکې د ټول امت یو درد و. هغه امت چې خاوره یې له سرو زرو، تېلو، اوبو او ځوان ځواک څخه ډکه ده، خو خلک یې د ډوډۍ لپاره خپل عزت پلوري. تاریخ شاهد دی: کله چې په اسلامي خلافت کې قحطي راغله، لکه د حضرت عمر بن الخطاب رضی الله عنه په وخت کې، بیت‌المال به د خلکو کورونو ته خواړه رسول. حاکم به ویل: «که د فرات پر غاړه یو سپی هم وږی پاتې شي، عمر به پرې پوښتل کېږي.» خو نن انسانان وږي دي، ماشومان خرڅېږي، او واکمنان یوازې د ارقامو، قراردادونو او ظاهري پروژو خبرې کوي. اصلي ستونزه د افغانستان د غرونو، سیندونو او معدنونو کمښت نه دی؛ ستونزه دا ده چې شتمني د څو کسانو په لاس کې بنده شوې او د اقتصادي نظام بنسټ پر عدالت نه، بلکې پر بازار او انحصار ولاړ دی. مریم هغه شپه ویده شوه، خو د هغې د لوږې پوښتنه لا هم د ښار په کوڅو کې ګرځي: ولې په دومره شتمنه خاوره کې انسان د ډوډۍ لپاره خپل اولاد خرڅوي؟ او تاریخ لا هم هماغه ځواب تکراروي: هر نظام چې انسان د شتمنۍ قرباني کړي، بالاخره به انسانان د لوږې، ذلت او ناامېدۍ کندې ته وغورځوي.

د امت خبر الواقیه ټلویزیون: درې‌ګونېټولګه «اسلامي دولت؛ څنګه تاسیس شو، څنګه ړنګ شو او څنګه به بیا تاسیس کېږي؟» د حزب التحریر مرکزي مطبوعاتي دفتر د ۱۴۴۷ هـ ق کال د ذوالحجې مبارکې میاشتې د لومړۍ لسیزې (۲۰۲۶م) په درشل کې اعلان کړی،چې پهالواقیه شبکه کې یې یو تحلیلي او درې‌ګونیمستند تولید او خپور کړی دی. په دې رسنیزه ټولګه کې د تاریخي لیدلوري پر بنسټ هڅه شوې، چې په دریو بېلابېلو محورونو؛ «څنګه تاسیس شو»، «څنګه ړنګ شو» او «څنګه به بیا تاسیس شي» کې د لومړي اسلامي حکومت د جوړېدو بهیر، د هغه د سقوط لاملونه او په پای کې په معاصره نړۍ کې د دغهسیاسي نظام د بیا تاسیسنقشه‌ روښانه کړي. لومړی محور؛ څنګه تاسیس شو: دا برخه د اسلام په لومړیو وختونو کې د تثقیف پر موډل او د کتلې‌جوړونې پر بهیر تمرکز کوي، چې په مکه کې د پیل نقطه ګڼل شوې او په دارالارقم (رضی‌الله عنه) کې د تثقیف (فکري روزنې او تربیې) لهلارې کتله ‌جوړونه (تکتل) پیل شو. وروسته یې د فکري او سیاسي مبارزې له لارې پهتفاعل سره دوام وکړ او په پای کې د اسلامي دولت د تاسیس لپاره له هغو قبایلو څخه د نصرت غوښتنې ته ورسېد، چې ځواک او نفوذ یې درلود. دویم محور؛ څنګه ړنګ شو: دا برخه په ۱۹۲۴م کال د مارچ په درېیمه نېټه د خلافت د رسمي سقوط فکري او سیاسي اړخونه څېړي او د فرهنګي یرغل اغېزې او د غربي قوانینو پر ځای‌ناستي‌کېدو نیوکې کوي. درېیم محور؛ څنګه به تاسیس شي: دا برخه د یوېعملي تشریحپه وړاندې کولو سره، د اسلامي ټولنې د بیا رغونې او د خلافت د بیا تاسیس لپاره عملي ګامونه داسې انځوروي، چې د همغې کتلې‌جوړونې د موډل او نبوي طریقې پر بنسټ، د نننۍ نړۍ په واقعیتونو کې طرحه شوي وي.

دا د تیرې روژې میاشتې کیسه ده! یو ګاونډی مې له بازاره را روان و. زه د حال اخیستو لپاره ورته ودرېدم. په یوه منه پلاستیک کې یې اوړه اخیستي و. له ستړي مه شي وروسته مې ترې پوښتنه وکړه، چې دا څه دي؟ ویل یې د بوجۍ اوړو اخیستو وس مې نه درلود، یو من (۷ کیلو) مې واخیستل. حیران په دې شوم چې له فقره خلک اوړه د کیلو په حساب اخلي. او خپه ځکه شوم، چې ولې له خپل ګاونډي خبر نه یم. متأسفانه چې نن زموږ ډیری خلک له شدید فقر سره مخ دي او د دې فقر اصلي لامل د پانګې (پیسو+شتمنۍ) نابربر ویش دی. دلته پانګه د کپیټلیزم په اساس ویشل کیږي او دا کار په ټولنه کې یوه محدوده طبقه ورځ تر بلې پیسه داره کوي او نور ورځ تر بلې فقیر کیږي. د اسلام اقتصادي نظام له صحنې ایستل شوی. د دې پر ځای چې د اسلام اقتصادي نظام پلی شي، یوازې دومره هڅه شوې، چې د کپیټلیزم معاملاتو ته اسلامي رنګ او پوښ ورکړي شي او د دې اصلي لامل دا دی، چې د اسلام اقتصادي نظام په ملي دولتونو کې پلي کیدی نه شي او یوازې په خلافت کې د پلي کېدو ظرفیت لري او خلافت شته نه.

عمر بن عبدالعزیز له خلافت پرته بل کمال نه درلود! یو وخت د افریقا د بیت المال مسؤل، یحیی بن سعید، د زکات مال راټول کړ. هغه غوښتل چې دا مال پر فقیرانو ووېشي، خو هر څومره پلټنه یې چې وکړه، داسې څوک یې ونه موندل چې زکات ته محتاج وي. نو هغه د خلافت مرکز ته لیک واستاوه او له عمر بن عبدالعزیز څخه یې وپوښتل: «موږ زکات راټول کړی، خو داسې فقیر نه پیدا کېږي چې مال ورکړو، څه وکړو؟ عمر بن عبدالعزیز ورته ځواب ورکړ: غلامان پرې آزاد کړه. بیا هم مال پاتې شو. عمر بن عبدالعزیز ته یې ولیکل چې لا هم مال شته. هغه ورته وویل: هغو ځوانانو ته یې ورکړه چې د نکاح توان نه لري، ترڅو واده وکړي. ځینې روایتونه زیاتوي چې بیا هم مال پاتې شو، نو امر یې وکړ، چې د خلکو قرضونه پرې ادا کړه او که بیا هم مال پاتې شو، د لارو او عامه ګټو په کارونو کې یې ولګوه.» د مال ډېرښت د عمر بن عبدالعزیز کمال نه و. دا د خلافت کمال چې د اسلام اقتصادي نظام یې ټکی په ټکي پلی کاوه او د خلکو ترمنځ یې پانګه په عدالت سره ویشله. هغه یوازې ۲ کاله او ۵ میاشتې خلافت وکړ، خو د خلافت تر چتر لاندې یې د اسلام د اقتصادي نظام کمال تاریخ او بشر ته پرېښود. خو نن ورځ حکامو خلافت ته شا اړولې، د اسلام اقتصادي نظام یې معطل کړی او فکر کوي له عمر بن عبدالعزیز دوی ښه پوهیږي!

مطبوعاتي اعلامیه په افغانستان کې پراخ او جوړښتي فقر؛ د اسلامي اقتصادي نظام په پلي کولو کې د ناکامۍ او د جمهوریت د اقتصادي فکر د دوام پایله وروستي راپورونه، په ځانګړې توګه له غور ولایت څخه د بي بي سي بوږنوونکی راپور، په کابل کې د یوه انجینر ځان سوځونه او د بدن د غړو (پښتورګو) د پلورلو پرله پسې خبرونه، له داسې یوې انساني غمیزې پرده پورته کوي چې د هر مسلمان زړه دردوي. په ځینو ښارونو کې د کار موندلو لپاره د خلکو اوږده کتارونه، لوږه او بېوزلي په یو تریخ حقیقت بدل شوي؛ تر دې چې ځینې کسان د بې وسۍ او پورونو له امله اړ شوي چې خپلې کوچنۍ لوڼې وپلوري، ترڅو د کورنۍ نور غړي له مړینې وژغوري. د ملګرو ملتونو د پراختیایي پروګرام (UNDP) راپور ښيي چې په افغانستان کې له هرو څلورو کسانو څخه درې یې د خپلو لومړنیو اړتیاوو د پوره کولو توان نه لري او د هېواد تر لس سلنې زیات نفوس د قحطۍ په درشل کې دی. د حزب‌التحریر ـ ولایه افغانستان مطبوعاتي دفتر ټینګار کوي چې د دې بحران ریښه یوازې په وچکالۍ یا د بهرنیو مرستو په بندېدو کې نه ده؛ بلکې اصلي علت په ناسمو اقتصادي جوړښتونو، د جمهوریت نظام د اقتصادي فکر په دوام او د پانګوالۍ (کپیټلېزم) پر اصولو ولاړو پالیسیو کې نغښتی دی. اوسني چارواکي شته بېوزلي د تېرو شلو کلونو د «کاذب اقتصاد» د پاشل کېدو پایله بولي؛ خو دا توجیه د ثروت د ناعادلانه وېش تریخ حقیقت نه شي پټولی. افغانستان د طبیعي سرچینو له نظره بېوزله هېواد نه دی. دا خاوره پراخ معدنونه، کرنیزې ځمکې، پریمانه اوبه، ستراتیژیک جغرافیايي موقعیت، ځوان انساني ځواک او د تولید ستر ظرفیتونه لري. اصلي ستونزه د سرچینو کمښت نه، بلکې د داسې یو نظام نشتوالی دی چې دا سرچينې د عدالت، روڼتیا او شرعي مسؤلیت پر بنسټ اداره کړي. نن ورځ اقتصادي سرچینې، اداري بستونه او کاري فرصتونه تر ډېره د محدودو کړیو او حاکمانو د نږدې کسانو په انحصار کې دي. د کانونو استخراج بې له روڼتیا او سالمې سیالۍ، شتمني د ځانګړو ډلو په لاس کې متمرکزه کړې ده. دا کټ مټ د پانګوالۍ نظام منطق دی چې د خلکو د اساسي اړتیاوو د پوره کولو پر ځای، یوازې پر ظاهري اقتصادي وده او «بازار» تمرکز کوي؛ هغه بازار چې شتمني د یوه محدود اقليت یا لږه‌کي په لاس کې غونډوي او اکثریت ولس په ناوړه اقتصادي وضعیت کې ساتي. زموږ پر اسلام ولاړ استدلال روښانه دی: ۱. په اسلام کې بېوزلي د خوړو، جامو او سرپناه په څېر د لومړنیو اړتیاوو په پوره کولو کې د فرد ناتواني ده؛ او د دې اړتیاوو په پوره کولو کې د نظام پاتې راتلل، د هغو د اقتصادي پالیسیو د ماتې په معنی ده. ۲. اقتصادي ستونزه د سرچینو کمښت نه، بلکې د ثروت ناعادلانه وېش دی. یو بریالی اقتصاد د تولید په کچه یا د دولت د عوایدو په لوړوالي نه ارزول کېږي؛ بلکې د ثروت په سم وېش او د هر فرد د اساسي اړتیاوو په پوره کولو کې د هغه په حقیقي بریا اندازه کېږي. اسلام دولت مکلف کوي چې د رعیت هر فرد ته د شتمنۍ رسېدل تضمین کړي؛ په داسې حال کې چې د افغانستان اوسنی دولت هم د تولیدي اقتصاد په رامنځته کولو او هم په عادلانه وېش کې ناکام دی. ۳. په اسلامي نظام کې که یو څوک د کار توان نه لري او یا ورته د کار زمینه برابره نه وي، د هغه د اړتیاوو پوره کول لومړی د هغه د نږدې خپلوانو او بیا د بیت‌المال مسؤلیت دی. دا چې یو پلار د خپل ماشوم د درملنې یا د ډوډۍ لپاره د خپل اولاد پلورلو ته اړ کېږي، دا په دولتي او ټولنیزه کچه د مسؤلیت منلو د له منځه تلو نښه ده. ۴. د سرو زرو، تېلو او ګازو ستر کانونه «عام ملکیت» دي او عواید یې باید د ولس د هوساینې لپاره ولګول شي؛ نه دا چې د خصوصي شرکتونو، محاربو دولتونو یا ځانګړو ځواکمنو کړیو په واک کې ورکړل شي. اوسنۍ تګلاره په حقیقت کې د امت د شتمنیو له یوه تنظیم شوي چور چپاو پرته بل څه نه ده. د افغانستان حاکمان باید پوه شي چې په مصلحت پالونکو کړنلارو، پر غریبو خلکو د درنو مالیاتو په لګولو او د استعماري دولتونو پروژو او مرستو ته په تمه کېدو سره، د فقیرانو او یتیمانو خېټې نه مړېږي. د ژغورنې یوازنۍ لاره د جمهوریت له اقتصادي پاتې شونو او د پانګوالۍ له سیاستونو سره بشپړ پرېکون او د راشده خلافت تر سیوري لاندې د اسلام اقتصادي نظام ته راګرځېدل دي؛ هغه نظام چې پر عدالت او انساني کرامت ولاړ دی، ثروت په سمه توګه وېشي او فقر یا بېوزلي نه یو طبیعي امر، بلکې یو استثنايي حالت ګڼي چې باید له بېخه وایستل شي. ﴿وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكًا﴾ [طه: ۱۲۴] «او هر څوک چې زما له ذکر (شرعي حل‌لارو) څخه مخ واړوي، نو له شک پرته چې ژوند به یې تنګ او ستونزمن وي.» د حزب‌التحریر - ولایه افغانستان مطبوعاتي دفتر جمعه ۰۵ ذوالحجه، ۱۴۴۷هـ ۲۲/۰۵/۲۰۲۶م ګڼه: ح.ت.افغ ۱۱/۱۴۴۷

د چین طرف ونیسو که د امریکا؟ موږ په داسې زمانه کې ژوند کوو چې د اسلامي خاورو ډېری حاکمان او ان د امت ځینې کسان سیاسي هوښیاري په دې کې ویني، چې پوه شي چې راتلونکی نړیوال نظم به د چین په لاس کې وي که د امریکا، څو ځان د غالب ځواک په صف کې ودروي؛ په داسې حال کې چې د دغه امت رسالت هېڅکله د هغو نړیوالو کاروانونو پیروي نه وه، چې کفري مفکورې لېږدوي. الله سبحانه وتعالی دا امت د دې لپاره نه دی غوره کړی، چې یوازې ننداره‌چي پاتې شي یا د نړیوالو قدرتونو په پروژو کې ذوب شي؛ بلکې دا یې د دې لپاره مامور کړی چې اسلام د نړۍ د یو غوره او حاکم قطب په توګه اقامه کړي. کله چې الله سبحانه وتعالی رسول الله ﷺ مبعوث کړ، هغه ته یې امر ونه کړ چې د روم او فارس په شخړه کې د قوي ځواک ملاتړ وکړي؛ بلکې هغه یې مامور کړ چې د اسلام کاروان په حرکت راولي او اسلام پر ټولو باطلو نظامونو غالب کړي. دغه رسالت یوازې د قدرت د ترلاسه کولو او د هغه د بقا لپاره نه و، بلکې د بشر د هدایت او په نړیواله کچه د طاغوت د سلطې ماتولو لپاره رسالت و.

د حق بیان؛ تر ټولو ستر جهاد

ارزانه پالیسي: کوم رهبران چې په عطرو، خبرو، خوړو او تحفو اخیستل کېدی شي؛ د هغې په وړاندې د زور پالیسي کارول داسې دي، لکه یو ځواکمن نارینه چې یې د یوې تسلیم شوې ښځې په وړاندې کاروي. مطلب په انځور کې یو نارینه د بل نارینه په وړاندې نه ښکاري.