پایان کامیونیتی گیم فارسی:
به نظر میآید باید کم کم با هر آن چه به مرور در ۱۰ سال گذشته ساخته شده خداحافظی کنیم.
دیگر نه خبری از فعالیت رسانههای ایرانی است و نه در فضای توییتر بحثهای گیمی وجود دارد.
استریمهای گیمی و ویدیوهای یوتوب گیمی هم به مرور در حال فراموشی هستند.
مخاطبهایی که عموما به اینترنت دسترسی ندارند نیز بخشی از پازل فراموش شدهی این خداحافظی بزرگ به شمار میآیند.
یوتوب، توییچ، بازینامه، ویجیاتو، بازیسنتر ؛ بازیهای ترسناک آریا یا استریمهای دوتا دوی نریمان و امیر فانتوم؛ حتی استریمهای گیمهای شوتر سام صابری و امیر ایزد. ویدیوهای داستان کامپیوترکا یا واکتروهای نیما فرشین. محتوای رتروی کانال طاها یا محتواهای فیچر کسری کریمیطار. استریمهای RP کوروش نیچوکو یا ویدیوهای ماینکرفت تیمسار همه و همه به مرور قرار است فراموش شوند. مخاطبها و محتواسازهای دیگری که نام نبردم هم به مثالهای فوق اضافه کنید.
حتی دیگر خبری از کلکلهای توییتری برای این بازی و آن بازی هم نداریم.
تلخ ترین بخش ماجرا جایی است که زمانی این کامیونیتی به واسطهی قطعی اینترنت از دنیای گیم دور شده، که سونی و مایکروسافت در حال زمینه سازی برای کنسولهای نسل بعدیشان هستند. نینتندو خبر از ریمیک مهمترین عنوان فرنچایز زلدا یعنی اوکارینا داده و در انتهای سال میلادی نیز قرار است GTA 6 عرضه شود.
به عنوان یکی از آخرین بازماندگان کامیونیتی گیم باید اعتراف کنم حس خوبی نیست. نکتهی تلخ ماجرا صرفا از بین رفتن شغل محتواسازی یا خبرنگاری نیست؛ بسیاری از افراد به عنوان مکملین این حوزه مثل ادیتورها و تامنیل آرتیستها هم به فراموشی سپرده شدهاند.
در ناامیدترین و درمانده ترین شرایط ممکن مینویسم: دلم برای تک تک شما تنگ میشود حتی آنهایی که دوستم نداشتید. هیچ وقت تصورش را نمیکردم یک حکومت میتواند به واسطهی قطعی اینترنت تفریح، کار و تمام دلخوشی یک کامیونیتی بزرگ را این گونه نابود کند.
حتی نمیدانم اینها را برای چه کسی نوشتم وقتی اکثریت بچهها اینترنت ندارند.
تمام