E. Haktan Altın

Cumhuriyet tarihi açısından kara bir gün. Mahkemeler eliyle ana muhalefet partisinin yönetimi, hukuk geleneğimizde örneği olmayan bir biçimde değiştirilmek isteniyor. Dün paylaştığı video ile Kılıçdaroğlu’nun bu karardan haberdar olduğu ve bu kararın çıkması için uğraştığı da tescillenmiş oldu. @kilicdarogluk artık asla kurtulamayacağı bir şaibeyle hatırlanacak.

Modern ekolojik felaketin kökeni ise tam da buradadır. Plastik gibi biyobozunur olmayan sentetik materyallerin kitlesel üretimi, bu "kutsal döngü" sistemini bloke etmiştir. Sermaye birikimi, doğanın sindiremeyeceği bir maddeyi sisteme zorla enjekte ederek mekanizmayı tıkamıştır. Dolayısıyla "Sürdürülebilirlik" ve "Yeşil Kapitalizm" kavramları oksimorondan ötesi değildir. Leroux'ya göre olması gereken doğrusal üretim modelinin yıkılarak, ekonominin doğanın döngüsellik yasasına koşulsuz boyun eğecek şekilde yeniden inşa edilmesidir.

Modern ekoloji aktivizminden bir asır önce, 1840'larda ekoloji krizinin kökenini çevre kirliliğinden ziyade doğanın döngüsüne yapılan endüstriyel bir müdahale olduğu teşhisini yapan ilk kişi Pierre Leroux'ydu. Leroux, doğadaki besin zincirini analiz ederken aklına bir soru gelir: "Etobur otoburu, otobur otu yer. Peki toprak neyi yer?" Cevap evrenseldir: Toprak, karıncadan insana kadar tüm canlıların kalıntılarını ve atıklarını yiyerek yaşamı yeniden üretir. Leroux'ya göre evrendeki bu kusursuz organik geri dönüşüm, sıfır atık ve yaşam birliği sistemine, "döngü" adını verir. Doğadaki hiçbir atık anlamsız değildir, her son yeni bir yaşamın biyolojik yakıtı olarak sisteme geri döner.

Pierre Leroux, Avrupamerkezci kibri sık sık eleştirmiştir. Avrupalı Cizvit misyonerlerin Çin'e gidip insanlara nasıl "İncil ahlakını" öğretmeye kalktıklarını anlatır: Hristiyanlığın o "altın ahlak kurallarını" Çinlilere büyük bir aydınlanma gibi anlatmaya kalktılar. Oysaki bu kurallar Hristiyanlıktan yüzyıllar önce Konfüçyüs tarafından zaten yazılmıştı. Avrupa'nın kibri, başkasının bin yıllık felsefesini ona "yeni bir ahlak" gibi sunacak kadar narsistik ve kördü.

Büyük Türk İhtilâlinin Başlangıcıdır.

Cumhuriyetin aydınlanma mirasını yaşatan, bilimi ve eğitimi Anadolu'nun dört bir yanına taşıyan Prof. Dr. Türkan Saylan'ı saygıyla anıyoruz.

Lynch’ten sonra noir ihtiyacını gidermenin yollarını ararken soluğu Mike Figgis’te aldım. Leaving Las Vegas (1995), sinematografik açıdan yüksek kontrast ve neonun bolca kullanıldığı bir film. İzlediğim en melankolik ve tesir edici yapımlardan biriydi. Sıfırı tüketmiş bir alkolik ile seks işçisinin; geleceksizliğin barizliğine rağmen birbirine sıkı sıkıya tutunmasının hikayesi. Roger Ebert’in tabiriyle bu bağ, acıya karşı son bir sığınak. Filmin çekiminin öyküsü de filmin kendisi kadar trajik.

❝Men bu yerde yaşalmadım, Yaşlığıma toyalmadım, Vatanıma asret oldım, Ey, güzel Qırım.❞ Kırım'da olan katliamın aynısı Kafkasya'da da biz Terekemelere yapıldı. Büyük dedelerimizin yaşadıklarını unutmayacağız, unutturmayacağız.

@oraclepriest19 Ağzınıza sağlık.

@altinhaktane mekan insanların karakterini ve kimliğini yazar. bu bir sahne. özellikle böyle tasarlandı. kapitalizm için... bir şeyi birkaç kişinin arzulaması yetmiyor çünkü. herkese satmaları lazım.

Geleneksel bağların koptuğu modern toplumlarda yalnız kalan birey, "mutluluğa nasıl ulaşacağını" bilemediği için çözümü sürekli başkalarının arzularını taklit etmekte bulur. Ve bunun sonucunda herkesin herkesle acımasızca rekabet ettiği, "o yapıyorsa/alıyorsa ben de yapmalıyım" krizinin yaşandığı bir topluma dönüşülmüş olunuyor. Kutsanan o "bireycilik", özünde en büyük taklitçiliktir. (görsel: golconda, rené magritte, 1953.)

Balıkesir Kaynak Halkevi Dergisi, 1937. Görsel hiyerarşisi ve orantısal kesinliği ile en nitelikli bulduğum tasarımlardan biri. Art Deco tipografinin yanında dekoratif bordür olarak sık sık kullanılan lotus motifleri. Kapakta gördüğünüz tunç madalyondaki yüz ise artık fani Mustafa Kemal değil, Cumhuriyet'imizin kurucusu, ebedi lideri Halaskargazi Mustafa Kemal Atatürk.

@fatihdedee Kesinlikle hocam.

@altinhaktane O dönemlerde mobilya ve mimaride de fazlaca benimsediğimiz bir akım

Zonguldak Karaelmas Halkevi Dergisi, 1938. Herhalde fark etmişsinizdir, özellikle erken Cumhuriyet tasarımlarında Art Deco'ya çok sık başvuruluyordu. Burada tipografik açıdan buna sadık kalınırken iliustrasyonda Art Deco sentezi tercih edilmiş.

@kemalistzade @009Alico Evet, bununla alakalı da yazıcam.

@altinhaktane @009Alico sadece tasarımlarda değil, özellikle dönemin sanat anlayışında art decoya bir teveccüh var. özellikle mimaride çokça rastlanıyor

@xhizenn Eline sağlık.

@altinhaktane böyle daha iyi oldu

Çanakkale Halkevi Anafarta Dergisi, 1937. Bugün devasa bütçelerle yönetilen yayınevlerinin ortaya koyamadığı estetik vizyonu, 1937 Çanakkale’sinde bir halkevi dergisi bize tek bir kapakla öğretiyor.

@Enees1283 Özellikle logo çok başarılı.

@altinhaktane benim fav bu, gemini ile renklendirdim

Konya Halkevi Kültür Dergisi, 1943. Vahit Armağan tarafından tasarlanan bu kapak gerçekten çok hoşuma gitti. Çerçevede geleneksel Türk tezhip sanatı kullanılırken tipografi ve tasarımda Art Deco kullanılmış.

Post-Kemalizm, tezlerinin siyasi gelişmeler ışığında birer birer çökmesiyle yaklaşık 10 yıl önce fikren ölmüştü. Ama sanırım son “süreç” ile birlikte ikinci dalga post-Kemalistler, adeta zombi gibi yeniden aramıza karıştı. Bu isimler, sanki hâlâ 1990’larda yaşıyormuş gibi, ülkedeki otoriterleşmeye dair tek satır yorum yapmadan, tarihi referanslarla süsledikleri yazılar kaleme alıyorlar. Ana muhalefet partisinin cumhurbaşkanı adayı hapse atılmış. Neredeyse her hafta CHP'li belediyelere ayrı bir operasyon yapılıyor. YRP’sinden DEM’ine müdahale edilmeyen muhalif belediye kalmamış. Ama yine de 1990’lardan esen rüzgarla HBK yazısında hepimize soruyor: Acaba CHP devletten mi, milletten mi yana parti olacakmış? Hmmm, acaba hangisini seçecek?

Bu paraya Paris Komünü'ye teleport olup bizzat tecrübe etmek isterim.