Bats Wim

Mijn antwoord aan de brief van @jdceulaer in @demorgen (in eerste comment) Beste meneer De Ceulaer, Dank voor uw brief. Ik lees ze graag, uw brieven. Ze doen me vaak glimlachen in overeenstemming, maken me soms kwaad om zoveel onzin of vervullen me met leedvermaak als de geadresseerde er genadeloos door wordt gesleurd. Dat is wat gemeen. Van u om het te schrijven. Van mij om daar plezier in te vinden. Maar zijn we dat niet allemaal op tijd en stond? Doorgaans is een brief van u krijgen geen garantie voor een fijne dag. Eerder het tegendeel. Maar deze brief? Uw brief doet me glimlachen in overeenstemming en maakt me tegelijk vreselijk boos. Omdat u gelijk hebt. Hoe hebben we het in godsnaam kunnen doen? Zo experimenteren met onze kinderen? Ik word nogal vaak verweten dat ik een nostalgisch beeld heb van onderwijs omdat ik het graag heb over de leerkrachten die aan mijn oren trokken als ik Turks praatte op de speelplaats. Daar zit geen nostalgie in. Dat deed pijn. Het duurde jaren voor ik besefte dat die leerkrachten even goed niet aan mijn oren hadden kunnen trekken. Het had hem of haar volledig koud kunnen laten welke taal dat vreemd wicht, voorbestemd voor snit en naad en 8 kinderen, sprak. Maar het liet hen niet koud. Zoals het die leerkracht niet koud liet dat het PMS me inderdaad naar ‘snit en naad’ wilde sturen ondanks een goed -ik ga eerlijk zijn- heel goed rapport. Hij was degene die mijn vader overtuigde om over te stappen naar Latijn. Er kan heel veel liefde zitten in iemand die aan uw oor trekt en heel veel onverschilligheid in iemand die u knuffelt. We moeten meer eisen van onze kinderen. De invulboeken waar u naar verwijst, zijn ook voor mij het symbool van de uitverkoop van het onderwijs. Ze hadden mijn kansen als nieuwkomer gedecimeerd om te studeren. En dan gaat het niet om mij. Maar om de vele tienduizenden ‘als mij’ die er vandaag zijn. Eén trek aan hun oor, is 50.000 invulboeken waard. Dat zijn er pakweg 5.000 voor uw standaard Vlaming. Want ook die lijdt er onder. Ik ga u iets verklappen. Toen ik voor het eerst mijn kabinet binnenstapte met plannen om een boekenverbranding te organiseren, kreeg ik het meest cynische tegenargument te horen. “Minister, invulboeken zijn inderdaad een probleem. Maar u gaat op die manier wel het goedgekeurd businessplan van uitgeverijen in één klap vernietigen. Misschien moet u daar een meerjarenplan van maken. Geef ze tijd”. Daar krijg ik de Koerdische colère van. Een boekverbranding is sindsdien niet goed genoeg. Ik wil veel van die ondingen in het museum als een aanslag op onze jeugd. Om nooit te vergeten. Mag ik u bij deze hiervoor eens uitnodigen? U gaat uw ogen niet geloven. U schrijft ook dat mijn beleid Tim Surma, dé autoriteit in kennisrijk onderwijs, in een wespennest heeft gebracht. Dat zou me moeten frustreren. En dat doet het ook. U heeft gelijk. De man verdiende beter dan het schouwspel waar ik mee voor verantwoordelijk ben. Dat spijt me. Ik kan u een verhaal vertellen over besluitvorming en tegenkanting, maar dat verandert er niks aan. Het is mijn verantwoordelijkheid. Ik hoop dat ik het goed kan maken door mijn vertrouwen in hem te herbevestigen en mijn excuses aan te bieden. Tot slot moeten we het over Trofim Lysenko hebben. Het antwoord op uw vraag: nee, ik kende de man niet. Of ik ben hem vergeten. Maar nu ik hem ontdekt heb, ga ik mijn uiterste best doen om hem te laten inschrijven in de minimumdoelen. U mag dat inmenging noemen. Daar ben ik eigenlijk voor verkozen. Tot snel voor een verdiepende studie over invulboeken, En dan hebben we het meteen over uw fotokeuze Zuhal Demir

@DoornaertMia Christianofoob? U kent me wel beter. Ik vind dat de kerk zich niet voor de kar van extreem-rechts moet laten spannen. knack.be/nieuws/belgie/…

@DoornaertMia Ik denk niet dat er veel diepgelovige katholieken bij de liberalen rondlopen