چریکه‌ تارا

@Hamedgholinasab در ادامه هم یه دور همه‌ی اینایی که میگه رو ترجمه میکنه=)))

@bloodyodee میم sleep, خماری pof pof

سین شین no, سین جیم ok؟

@ketchupology بوتیک عزیزم

@bloodyodee چیه اسم فیلم؟؟

@Neginak_ بوتیک عزیزم

@bloodyodee اسم این فیلمه چیه؟!

@_hejosa_ 🪭

@bloodyodee 🫶

Marjane Satrapi (1969 — 2026)

«آدمی از خواب اطرافیانی که بیدار نمی‌شوند می‌میرد» در “ناگهان” نوشت: «آدمی که خسته‌ست قرص می‌خورد، می‌خوابد» انقلاب که شد سراغش رفتند. پسرک روزنامه‌فروشی که دیپلم هم نداشت و یک‌شبه “نابغه” شد، زندانش کردند و سال‌ها تحقیر! تا که خسته شد، و در ۴۰ سالگی قرص خورد و خوابید! سال‌ها پیش از آن روز، عباس نعلبندیان در جایی نوشته بود: «خورشید زمانی است که مرا، که ما را، ترك گفته است» ده سال پس از شکنجه‌های قرون وسطایی بابت نوشته‌هایش، ده سال پس از توهین مدام و ممنوع‌القلمی، ده سال پس از آن‌که خانه‌ی محقرش را مصادره کردند و مجبور شد دوباره به خانه‌ی پدر کارگرش بازگردد، ده سال پس از آن‌که در برابر چشمان حاضران تن نحیفش را زیر باران مشت و دشنام گرفتند و آثارش را پاره کردند و در خیابان ریختند، درست ده سال پس از آن روز، در اول خرداد ۱۳۶۸، دیگر خسته شد. خسته از اطرافیانی که بیدار نمی‌شدند، خسته از تقدیر شومی که سال‌ها پیش‌تر در جای‌جای آثارش هشدار داده بود، خسته از روزگاری که هیچ تخفیف نمی‌دهد به انسان، به عشق، به زندگی! که در جایی گفته بود معتاد زندگی است. صدایش را بر نواری ثبت کرد، ساعتی پیش از مرگ، که می‌گفت: «برای این‌که کلک تمام این فضاحت‌ها و این بحث‌ها و این‌ها رو بکنم… تنها چیزی که دارم قرصه» خسته‌اش کردند، قرص خورد ‌و خوابید! سال‌ها پیش، آنگاه که در ۱۹ سالگی از سر اتفاق و تنگدستی، تصمیم گرفت نمایشنامه‌ای بنویسد و به مسابقات بفرستد، در جایی از آن آورده بود: «بر ما قصه‌ای غم‌انگیز می‌گذرد» و همان‌جا در فرازی دیگر از “پژوهشی ژرف و سترگ و نو” نوشت: «من این تقدیر شوم را قبول ندارم. من به آن تُف می‌کنم» این داستان ِپر آبِ چشم یکی از پیشروترین نویسندگان نوگرای این خاک است که بی‌آنکه «پایش به سالن تئاتری رسیده باشد» با اولین نمایشنامه‌ای که در ۱۹ سالگی نوشت از طرف هئیت داوران جشن هنر شیراز “نابغه” خوانده شد و نمایشی که نوشت در سراسر اروپا بر صحنه رفت. داستان عباس نعلبندیان که در ۲۰ سالگی نویسنده شد. در ۳۰ سالگی زندانی و محروم از همه چیز. و در ۴۰ سالگی خسته شد از اطرافیانی که بیدار نمی‌شدند، و در چنین روزهایی برای همیشه خوابید! /۱

به یاد یار و دیار آنچنان بگریم زار که از جهان ره و رسم سفر براندازم

من اصلا نمیفهمم ایشون چی میگه!🤯

یک مشت مین گرل دهه هشتادی با وایب high school bullies اینجا ریختن مدام هیکل و قیافه دیگرانو مسخره کنن، عقده ای های تو طویله بزرگ شده.

من چرا دائما انقدر صریح با همه چی مواجهم!؟

بیضایی در معرفی طرب‌نامه نوشت "تقدیم می‌کُنَم به هَمه‌ی مطربان گُمنام و توهینْ‌شُده‌ی قرن‌ها در ایران – که جهانیان را جُز شادی نخواستند و خُود جُز اندوه نَبُردَند"

گاهی که تا عمق چاه پیش می‌روم، به این فکر می‌کنم که آدم‌ها این روزها به چه چیزهایی فکر می‌کنند؟صبح‌ها تا چشم‌شان را باز می‌کنند پیش از همه به یاد چه می‌افتند؟ به چه تِرَک‌هایی گوش می‌دهند؟ چه کتاب‌هایی می‌خوانند؟ کدام فیلم‌ها را تماشا می‌کنند؟ به چه حبل‌المتینی خویش را می‌آویزند؟

هتل عامری‌های کاشان به‌خاطر «حجاب» پلمب شده. حالا بدویید برید سنایی ذوق کنید که آخوند اجازه داده رکابی و شلوارک بپوشید و مسئلهٔ حجاب دیگه حل شده.

@Hamedgholinasab ببین واقعا باحاله مادر قلب اتمی هم مال همون کارگردانه. انگار مثلا این ادامه اونه. یه همچین چیزی

فیلم مهمونی کامی رو میدیدم عجب موزیکایی داره

﴿זְ֭כֹר כִּי־ר֣וּחַ חַיָּ֑י﴾ به یاد آور که زندگی من باد است. زِخُرْ کی رووَخْ خَیایْ —کتاب ایوب ۷: ۷

«کلوزآپ»، حسین سبزیان، عباس کیارستمی، خانواده‌ی آهن‌خواه و محسن مخملباف.

نقش های میرزا بر دیوارهای تخریب شده کلاسهای درس دبیرستان علامه حلی/تهران عکسها رو از صفحه اینستاگرام میرزاحمید برداشتم.

=))))))))))))))))