Suriye Arşivi@suriyearshivi
Daima kendimize sorarız:
25 Mayıs 2012'de Satırları ve bıçaklarıyla evlerine giren o vahşileri gördüklerinde, yatakların altına saklanmaya çalışan el-Hula'nın çocukları o son anlarında ne kadar büyük bir dehşet hissetmişti? Kalplerini saran o korkunun büyüklüğü ne kadardı?
O gün, çocukların parçalanmış bedenleri çok küçüktü ama onlara sarılan beyaz kefenler çok büyüktü.
O karanlık akşam, Esed rejimi ve komşu köylerden gelen ona sadık mezhepçi Şebbiha milisleri, el-Hula'da kapıları kırarak evlere sızdı. Bu bir savaş değildi; bu, pusuya yatmış bir nefretin, uyuyan çocukların üzerine satırlarla çökmesiydi. Evlere giren milisler bebek, çocuk, kadın veya yaşlı ayrımı yapmadı. İnsanları odalarında kıstırdılar. Kaçmaya, yatakların altına saklanmaya çalışan çocukları saçlarından tutup çıkardılar ve gözlerini kırpmadan tüfek süngüleriyle, satırlarla, bıçaklarla kestiler.
Birçok aile o gece o duvarların arasında tamamen yok edildi.
Sabah olduğunda Hula'nın cami avlusunda yan yana dizilen o küçük cesetler, sadece bir kentin değil, insanlığın da öldüğünün ilanıydı. Kafaları patlatılmış, yüzleri bıçaklarla yarılmış halde kefenlerinde uyuyan o çocukların cansız bedenleri, vahşeti belgelemeye gelen yabancı gözlemcileri bile ağlatmıştı. Ancak dünya, bu kan donduran manzarayı sadece izlemekle yetindi.
Bu katliam, Esed rejiminin özgürlük isteyen halka verdiği en kanlı mesajdı: "Eğer susmazsanız, çocuklarınızı doğrarız."
Yüzleri parçalanmış halde kefenlerinde uyuyan o çocukların bakışlarını unutmak mümkün mü? Biz unutmadık, affetmedik ve o gün o çocukların boğazına inen hiçbir satırı hafızamızdan silmedik.
#SuriyeArşivi #SuriyeDevrimHafızası
