g.🪐

Ben herkesle iletisim kurma becerisine cok sukur sahibim ama kiminle iletisim kuracagima ben karar veriyorum.

Camı kapattığı andaki yüz ifadesi kesinlikle sinematik bir sahne.

Çocuklarımızı merhametle yetiştirmek yerine, merhameti zayıflattınız. Sokak hayvanlarına yönelen şiddeti görmezden geldiniz, doğayı tahrip ettiniz, öfkeyi büyüttünüz. Köpeklerden sonra sırada kediler var diyor, milli eğitim bakanı. Merhametten uzaklaştırmak mı Milli Eğitimin konusu? Köpekler, kediler… Sıra kimdeydi? #YusufTekinİstifa

O kadar doğru bi pankart asmıştı ki evninin penceresine . Çocuklarla hayvanları öldüren kişiler aynı kişiler tek farkları yok .

Kopekler kediler degildi suclu olan…

😭😭😿

Sadece boyle insanlarla yasamak istiyorum🥲

Sokak köpekleriyle fotoğraf paylaşırken konum belirtmeyin. Tabelalar,sokak isimleri,yer işaretleri görünmesin. Çünkü hayvan düşmanları bu paylaşımlardan yer tespiti yapıp şikayet oluşturuyor. Lütfen bu konuda daha dikkatli olalım.

Prof. Dr. Muhammed Keskin: "Eğer bir çocuk evcil hayvan beslenen evde büyürse alerji riski azalıyor. Evcil hayvan sahipleri daha az hipertansiyon ve kalp hastası oluyor. Evcil hayvan sahiplerinin hafıza fonksiyonları artıyor, alzheimer riski azalıyor."

Site Yönetimi Kaybetti! Mahkeme Kararı; "Sahipsiz hayvanlar bulundukları alanın bir parçasıdır Ortak alanlar sadece insanlar için değil, orada doğal olarak yaşayan hayvanlar için de yaşam alanıdır🙏 Hukuk Yanımızda⚖️ #muglabarosu ⚖️❤️ #SokakHayvanlarıSahipsizDeğil

🥹🥹

Just a dog taking a moment to smell the roses

Aayyy bazi tweetlerin altina bakinca midem bulaniyor. Ne kadar cok hayvan dusmani var bu dunyada… Onlara hayvan dusmani demek de dogru degil, dunyayi kendinin sanan bencil varliklar. Acin da biraz belgesel izleyin cahiller dunya sizinle baslamadi bu lanet olasi hayata…

Valiliklerin belediyelere verdiği talimat doğrultusunda sokak köpekleri toplanıyor. Çoğu barınak kapasitesi yeterli olmadığı için korkunç yöntemlerle itlaf ediliyor. Yıllardır mahallelerde yaşayan mahallelinin tanıdığı sakin zararsız köpekler de buna dahil. Korkunç bir katliam var. Yapmayın etmeyin diyenlere, gidin köpekleri barınaktan sahiplenin deniyor. Bir izleyicimiz mahallenin köpekleri toplanınca gidip bu köpekleri barınaktan sahiplenmek istemiş, işte başına gelenler: Evimizin çevresinde yaşayan, 2’si kısır, 1’i anne olmak üzere 3 yetişkin ve 4 yavru köpek vardı. Hepsi son derece zararsız, korkak ve sevecen hayvanlardı. Mahalle esnafı ve çevredeki pek çok kişi gibi biz de düzenli olarak mama ve su veriyorduk. Ancak bölgemizden gelen şikayetler üzerine bu köpekler belediye ekipleri tarafından toplandı. Normal şartlarda evimizde bir köpeğimiz olduğu ve 7 aylık hamile olduğum için ikinci bir köpek sahiplenmek için uygun bir zaman değildi. Ancak bu hayvanların durumuna kayıtsız kalamadık çok alışmıştık onlara. Birini kendi evimize ikinci köpek olarak birinini de  anneme köydeki evimizin bahçemize ikinci köpek olarak sahiplenmek istedik. Yavruların başkaları tarafından da sahiplenilme şansı biraz  daha yüksek olabileceği için yetişkin köpeklerden iki tanesine yuva olalım dedik. Zaten kısır olmayan köpekleri de vermek istemediler. Köpekler Cuma günü toplandı, Pazar günü ziyaret günüymüş pazar ziyaret edebildik. Parvo ve distemper gibi ciddi hastalıkların bulaşmasından endişe ettiğimizi hem bu köpekleri hem de evimizdeki ve bahçedeki  köpeklerimizi korumak istediğimiz için bir an önce barınaktan çıkartmak istememize rağmen, sahiplendirme günlerinin yalnızca Çarşamba ve Perşembe olması sebebiyle bu mümkün olmadı. Çarşamba sahiplenme için gittiğimizde Ankara Valiliği’nin aldığı bir karar doğrultusunda, apartman dairesinde yaşayan kişilerin yalnızca tek bir köpek sahiplenmesine izin verildiği belirtildi. Benim üzerime kayıtlı bir köpek olduğu için benim sahiplenmeme izin verilmedi, aslında iki köpek çıkartmak istiyorduk ama eşimin üzerine tek bir köpek sahiplenebildik. Ayrıca, apartmanda köpek beslenmesine izin verildiğine dair apartman yöneticisinden imzalı ve kaşeli bir belge talep edildi. Diğer köpeğin annemin köydeki bahçesinde kalacağını söyledik, annemin üzerine sahiplenmeye çalıştık ama onun da ikameti apartmanda olduğu için onun apartman yöneticisinden de belge istendi.  O belgeyi sağlayamadık. Köydeki bahçeli evin tapusu vs kabul edilmedi. Sonuç olarak iki köpek kurtarmaya çalıştık ama bir tane kurtarabildik. Tüm bu süreçler, sokak hayvanlarına yuva olmak isteyen kişiler için ciddi bir engel teşkil ediyor. Eğer amaç hayvanların sokağa geri bırakılmasını önlemekse, zaten sahiplendirme sırasında hayvanlara takılan çip sahiplenen kişinin üzerine veriliyor ve sokağa terk edilmesi durumunda ciddi para cezası  var. Bu noktada şu soruyu sormadan edemiyoruz: Aynı belgeler ve kısıtlamalar, petshoplardan ücret karşılığı hayvan satın alan kişiler için de geçerli midir? Onlara da üzerinizde kayıtlı başka köpek var mı diye soruluyor mu, onların apartman yöneticisinden de kaşeli apartmanda köpek beslenebilir belgesi isteniyor mu? Belediyeler bir yandan sokak hayvanlarını toplarken, diğer yandan barınaktan sahiplenmeyi bu kadar zorlaştırdığında, bu hayvanların geleceği bizi korkutuyor. Personel ilgili ve kibardı ama valilik kararı sebebiyle ellerinden pek bir şey gelmiyor.  Kafeslerde tıklım tıkış beton üzerinde bulaşıcı hastalıklar arasında hayvanlar yaşamaya çalışıyor. Bu yapılanların vebalinin çok büyük olduğunu, köpeklerin bu acımasızlığı hak etmediğini düşünüyorum.

Bugün bize sorulması gereken soru şudur: Bu ülkeye ne oldu da, çözüm üretmek yerine yok etme refleksi bu kadar hızla meşrulaştırıldı? Ne oldu da, rehabilitasyon yerine tasfiye dili öne çıktı? Ne oldu da, yıllarca görevini tam yapmayan idareler, eksik kısırlaştırma politikaları, denetimsizlik, terk edilmiş hayvanlar, üretim çiftlikleri, kaçak satış ağları, çipsiz sahiplenmeler ve sahipsiz bırakmalar konuşulmadan, faturanın tamamı hayvanların varlığına kesildi? Çünkü sorun hayvanların kendisi değildir; sorun yönetimsizliktir. Sorun plansızlıktır. Sorun yerel yönetimlerin yıllarca yeterli kısırlaştırma yapmamasıdır. Sorun kayıt sisteminin tam işletilmemesidir. Sorun hayvan üretimi ve satışı üzerindeki denetim zaafıdır. Sorun, bir canlıyı önce metaya dönüştürüp sonra sokağa bırakan zihniyettir. Devlet bu zinciri kırmadan, yalnızca sokaktaki hayvanı hedefe koyarsa, çözdüğünü sandığı şeyi daha büyük bir vicdan ve hukuk krizine dönüştürür. Bugün barınaklardan gelen görüntüler toplum vicdanını yaralıyorsa, bunun sebebi yalnızca fiziksel kötü şartlar değildir; aynı zamanda canlıyı “sorun nesnesi” olarak gören yönetim anlayışıdır. Aç bırakılan, üst üste yığılan, hastalık içinde terk edilen, birbirini yemeye zorlanan ya da fiilen ölüm koridoruna çevrilmiş alanlarda tutulan hayvanların görüntüleri karşısında hangi vicdan susabilir? Böyle bir uygulama ne güvenlik üretir ne hukuk üretir ne de toplumsal huzur sağlar. Bu, ancak beddua toplar; kamu yönetimini de ahlaki meşruiyet krizine sürükler. Kanun çıkarılırken yüksek sesle söylenen itirazlar bugün daha net anlaşılmaktadır. “Yanlış yapıyorsunuz” denildi. “Bu düzenleme uygulamada itlafa, işkenceye ve görünmez ölümlere yol açar” denildi. “Sahiplendirme ve rehabilitasyon dili altında tasfiye mekanizması kurulursa bunun sonu ağır olur” denildi. Bugün yaşanan tartışmalar, o itirazların boşuna olmadığını göstermektedir. Çünkü hukuk yalnızca metin değildir; hukukun ruhu vardır. O ruhun adı da adalet, ölçülülük ve vicdandır.

😪😪😪😪😪😪

I really hope this happens when that day comes ❤️