Cem Davran

Feneryolu Marmaray'ın önündeyim, arkadaşı bekliyorum. 15 dakika falan oldu. Arkadaş dediğin zaten geç gelir ama bu başka bir mevzu. Karşıda duvar dibindeki gölgeye sığınmış bir kitapçı tezgahı var. Tezgahın başındaki adam öyle bir bakıyor ki ileriye, ne geçmişe hasret var gözünde ne gelecekten umut. Sıfır beklenti. Tezgahın hemen yanında ama mesafeli duran tozlanmış bir kırmızı bavul. Akşam kitapların hepsi o bavulun içine girip gidecek, kim bilir nereye ama sabah yine hepsi burada. Tezgahda bir not var: "Kitaplarımız orijinaldir." Ne güzel ama kime diyorsun bunu? Duran yok ki "orijinal mi korsan mı" diye soracak. Marmaray geldi, kapılar açıldı, milyon tane insan döküldü. Hepsi adamın önünden geçti. Bir kişi dönüp bakmadı. Kitap tezgahı değil sanki elektrik panosu. Sadece iki üç kişi yürürken göz ucuyla süzdü, o kadar. Bir de altmışlık biri geldi, durdu, karıştırdı karıştırdı, almadı gitti. En azından durdu, helal olsun, madalya takacağım nerdeyse adama. Gençler hiç bakmıyor ama hiç! Tezgah orada yok onlar için. Kendimin kitap tezgahlarıyla ilişkisini düşünüyorum. Mutlaka her tezgahta durur, karıştırır, alacak birkaç tane bulur ve hemen okumaya başlamak için koşa koşa eve giderdim. Sonra fark ettim, ben de o tezgah gibiyim. Antika oluyorum yavaş yavaş, benim zamanımın izleri siliniyor, ortalığa yayılan yeni hayat da beni içeri almıyor. Not asacağım yakında ben de üstüme: "Orijinaldir." Bunları düşünürken, arkadaşım geldi, tezgaha son bir baktım, arkadaşıma anlatacak oldum, vazgeçtim, karıştık caddenin kalabalığına...