姫子

⠀ แม้จะได้รู้จักเพื่อนร่วมทางที่มีจุดประสงค์เดียวกัน ได้เห็นการสิ้นสุดของการเดินทางที่สมบูรณ์พร้อมกับพวกเขา นั่นก็เป็นเพียงความบังเอิญ ไม่มีใครสามารถสัมผัสประสบการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างการเดินทางแทนคนอื่นได้ สิ่งที่พึ่งพาได้ คือสองตาและเท้าของเธอ

อีกแค่หนึ่งก้าวเท่านั้น ทุกอย่างใกล้สัมฤทธิ์ผลพร้อมกับทุกคนและที่ขาดไปไม่ได้… เพื่อนๆคนสำคัญของฉันทั้งสองจากรถไฟสายพิเศษ การผจญภัยมากมายที่เคยพบเจอร่วมกันมา สุดท้ายแล้วมันจะสมบูรณ์ได้ก็ต่อเมื่อมีพวกเธอสองคนนี่ล่ะนะ ว่าอย่างนั้นมั้ย ตันเหิง ซานเยว่ โอ๊ะ ฉันไม่ลืมเธอหรอกนะเมม!

⠀ —— เสียงกระซิบในห้วงทะเลลึก แด่มัจฉาที่หลบซ่อนอยู่ใต้ผิวน้ำ กาลเวลาล่วงเลยไปเกือบห้าสิบปีแล้วนับตั้งแต่ที่เกลียวคลื่นได้กลืนกินเธอ ฝีเท้าของกาลเวลารวดเร็วกว่ากระแสไหลวนของมหาสมุทรเสมอ หลังจากที่เธอหายตัวไป ฉันก็เริ่มหลงใหลในการแช่น้ำ ฉันเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าเหตุใดผู้คนถึงชอบท่องไปในก้นทะเลนัก คลื่นที่ซัดสาดผิวกายสามารถชะล้างความกังวลและความเหนื่อยล้าได้อย่างดี แต่ที่น่าเสียดายคือ ข้างหูของฉันกลับขาดเสียงอันไพเราะไป เป็นความผิดของเธอนั่นแหละค่ะที่ชอบมาฮัมเพลงข้าง ๆ ฉันตลอดเวลา ทำให้ฉันจดจำคลื่นความถี่ที่แสนวิเศษและฝังค้างไว้ในโสตประสาทราวกับแผ่นเสียงตกร่อง ทำให้ฉันมิอาจชื่นชมเสียงของศิลปินท่านอื่นได้อีก เธอทำให้ครึ่งเทพที่ครอบครองจินตนิยม ยากจะเชยชมความงดงามของเสียงดนตรีได้ ไม่รู้เลยว่าความผิดใหญ่หลวงเช่นนี้… เธอจะกลับมาชดใช้ให้ฉันเมื่อไหร่ ระยะนี้เวลาที่ฉันอยู่ในสระอาบน้ำ จมูกของฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นเฉพาะอันคุ้นเคยอีกแล้ว คงเพราะความคิดถึงของเธอมาเยือนที่แห่งนี้อย่างเงียบ ๆ ใช่หรือไม่? ฮึ… ช่างเป็นคุณปลาที่น่าหงุดหงิดใจเสียจริงนะคะ ถ้าคิดถึงกันถึงเพียงนั้น เหตุใดจึงไม่ยอมออกมาจากสายธารที่นิ่งงันอันรกร้างแล้วมาเผชิญหน้ากับฉันโดยตรงให้สิ้นเรื่องเสียเลยล่ะ? ⠀

ก็ต้องเป็นแก้วที่ตั้งใจชงขึ้นเพื่อต้อนรับสมาชิกคนสำคัญในครอบครัวขบวนรถไฟอยู่แล้วสิจ๊ะ ( ◠‿◠ )

ผู้บุกเบิก ♪

มีคำกล่าวว่าหนทางของการบุกเบิกล้วนผูกติดกับโชคชะตาอันไม่แน่นอน ท่ามกลางจักรวาลที่มีความเป็นไปได้นับอนันต์ เรื่องราวมากมายก็ต่างเป็นส่วนประกอบให้เราสามารถเห็นเครือข่ายของทางเลือกอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ดังนั้นทุกการตัดสินใจ จึงต้องมุ่งหน้าต่อไปโดยไม่กลับมาเสียใจภายหลัง "เพื่อถังขยะ"

ผู้ครองสิทธิ์ถักทอชะตา ชี้นำครรลอง พิพากษาและลงทัณฑ์ บัดนี้เงาหัตถ์แห่งตนหวนย้อนพันธนา ถักร้อยกายากลายเป็นเส้นด้ายแห่งพันธะ คำพยากรณ์ที่เฝ้ารอด้วยศรัทธาแปรปรวนเป็นโซ่ตรวนหนักหน่วงผูกถ่วงข้อเท้าให้ยอมศิโรราบแก่วัฏจักรดาราเหนือกรงขังที่มิอาจหยั่งถึง ราวหุ่นกระเบื้องไร้เสียงดำรงใต้ไม้เชิด ทว่ายังคงเชื่อมั่นมาเสมอ สักวันเส้นด้ายจะขาดผึง สิ้นซึ่งการเต้นรำใต้ฟ้าเงื้อมมือผู้บงการ แสงเรืองรองมิใช่ม่านประกาศเกียรติ สุริยันนฤมิตอาบหล้าขลับสะท้อนคมศัสตรา ข้ารับใช้ไร้เศียรผู้จงภักดิ์ โปรดเฝ้าเป็นประจักษ์พยานและกลายเป็นเพชฌฆาตสดับเสียงลมหายใจแห่งความหวังสุดท้ายที่ก่อเป็นบันไดแสนวิจิตรา ก้าวสู่ยุคนิรมิตใหม่ที่วาดฝัน แด่ผู้ถักทอทองคำ มนุษย์ผู้ขลาดเขลา ⠀

ᅠᅠ re this tweet ,i’ll send one song for you ♪ ˖ ࣪⊹ p.s. spotify link . ᅠᅠ

เงียบสงบจังเลยนะ ทว่าในขณะเดียวกันก็รับรู้ได้ถึงความมีชีวิตชีวาจากรอบกาย ทุกคนล้วนต่างก้าวเดินไปตามเส้นทางที่ไม่รู้จบ ถักทอความฝันและความหวังด้วยความมุ่งมั่นของตัวเอง ก่อเกิดเป็นประสบการณ์และความทรงจำมากมายที่เมื่อตกตะกอนเป็นอดีตไปแล้วก็จะยังมีน้ำหนักในชีวิตเสมอ มันล้วนเจิดจรัส ระยิบระยับ ราวดับทะเลดวงดาวบนฟากฟ้ายามค่ำคืน ยามหวนกลับไปมองก็จะพบแค่ความงดงามเสมอ ฉันหลงรักโลกใบนี้อย่างสุดหัวใจเลยล่ะนะ เพราะมันชวนฝัน แล้วก็มีแต่เรื่องราวโรแมนติกมากมายเลยไงล่ะ … ♪

ไวโอลิน อาจดูเป็นเพียงบรรเลงภัณฑ์สามัญแต่แท้จริงคือคมดาบในคราบของเสียงเพลง เมื่อท่วงทำนองเริ่มบรรเลง ความไพเราะกลับกลายเป็นกับดัก ไม่มีผู้ใดตระหนักถึงช่วงเวลาสุดท้ายก่อนถูกปลิดชีพลง เสียงที่น่าหลงใหลกล่อมศัตรูให้เผลอไผลและพรากชีวัน ดำดิ่งสู่ห้วงนิทราอันสงบ ทั้งอ่อนหวานและอันตราย

⠀ ⠀ ⠀มัสยาแหวกว่ายเวียนวน ณ ก้นบึ้งแห่งอนธการ เสาะแสวงแสงสว่างในสมุทรมืดมิด เกลียวคลื่นแห่งความระทม กระแสแห่งคำลวง คำสาปส่งและสามานย์ชะตา ซัดสาดมนายตนะจนกลวงเปล่า ธงดาบที่แสนเย็นยะเยือก จงร่ายเริงระบำเพื่อความทะเยอะทะยานอันร้อนรุ่ม สูญเสียตัวตนและแหลกสลายไปในท้ายที่สุด ⠀

มัจฉาหลงฝูงปรากฏพร้อมท่วงทำนองเดียวดายจากห้วงทะเลลึกที่หลั่งไหลสู่โสตประสาท กายาดำดิ่งสู่ก้นบึ้งอันมืดมิดใช้แบกรับมหาสมุทรที่ท่วมท้น ยามเมื่อเผชิญกับแสงสว่างจึงกระเสือกกระสนรนเข้าหาโดยสัญชาตญาณ นักบรรเลงผู้ชาญศึกจึงรู้แจ้งในบันดลว่าควรหันเหคมศาสตราชำระโลหิตนี้ไปทิศทางใด

ᅠ ᅠ หากคำกล่าวที่ว่า ‘ ถอนหายใจบ่อย ๆ แล้วจะอายุสั้น ’ เป็นความจริง , มอร์เทฟีในตอนนี้คงยังอยู่ได้อีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ลูกกวาดที่มักจะพกติดตัวดันหมดเกลี้ยง ตอนนี้เลยได้แต่นั่งพักสมอง หายใจเข้าออกช้า ๆ ไปก่อน การเคลื่อนไหวมากเกินไปทำให้เสียพลังงานจริง ๆ ᅠ ᅠ

💐

ฉันเอง ฉันมาอีกแล้ว เฮ้อ ความสวยบางทีก็เป็นโทษจริง ๆ ยัยเปี๊ยกนี่ใค—— ห๊ะ ไม่ได้เหรอ?

@twilarizon กลิ่นหอมลอยคละคลุ้งไปทั่วขบวนต่างจากสีของเครื่องดื่มที่ดูเข้มผิดปกติ กาแฟคั่วโมเลกุลเดี่ยวที่ใช้กรรมวิธีใหม่ราวกับการทดลองวิทยาศาสตร์ถูกเสิร์ฟตรงหน้าคาฟก้า ฮิเมโกะนั่งลงตรงข้าม เท้าคางและผายมือราวกับนำเสนอฝีมือตนหรือบางทีอาจจะเป็นเจตนาอื่นซึ่งถูกเก็บงำผ่านรอยยิ้ม “เชิญตามสบาย”

@twilarizon แม้จะไม่สบอารมณ์อยู่บ้างแต่การที่สตรีนักล่าตอบรับคำเชิญชวนนั้นกลับสร้างความพึงพอใจแก่หล่อน เจ้าตัวปล่อยให้แขกนั่งรอ เสียงฮึมฮัมที่ดูอารมณ์ดีของอีกฝ่ายดังเป็นพื้นหลังขณะที่หันกลับมาเตรียมชงกาแฟสูตรพิเศษที่ยังไม่เคยมีใครบนขบวนรถไฟได้ลิ้มลอง เรียกว่าเป็นหนูทดลองคนแรกก็ไม่ผิดนัก >

ᅠᅠ หัวเราะออกมาแผ่วเบาอย่างชอบใจ ก่อนถอนลมหายใจเบาบาง สายตายังจ้องมองผู้หญิง ‘ คนนั้น ’ ไม่วางตา ฮึ ᅠᅠ

คราวหน้าอย่าให้ไฟน่อนสอน