ฝา

บังเอิญเจอคนที่ทำงานด้วยกันบนรถไฟ ยืนอยู่ข้างกันเลยแบบงงๆ ซึ่งปกติทั้งเราและเค้าก็ไม่ขึ้นรถไฟสายนี้ อยากรู้ว่าทำไมจักรวาลชอบส่งอะไรแบบนี้มา ทำไมชอบให้เจอคนบนรถไฟ55555

ตั้งแต่​มาอยู่อังกฤษ​กินผัดกะเพรา​มากกว่าคนไทยทั้งประเทศ​รวมกัน​ เวลาได้กินมันเหมือนได้อยู่บ้านจริงๆนะ​ เมนูไหนก็ไม่เท่า

แกล้งถามเพื่อนเล่นๆว่าที่ทำงานมีใครไม่โว้กมั้ย แต่เพื่อนตอบจริงจังว่า คนร้อยพ่อพันแม่ จะเอาตรรกะของเราไปใช้กับเค้าไม่ได้ (ชีบ่นเรื่องงานน้อยสุดๆ 99%ชีไม่เอากลับมาเลยจริงๆ) ชุ้นจำและนำไปใช้🥲✌🏽

เมื่อคืนก่อนนอนอยู่ๆ ก้อนก็พูดว่า "Mama, you chose a really good Papa for me" ปะจักบินล้าวววววววว

อยากเป็นครัวโลก แต่ไม่ได้สนใจภาคการเกษตร ประมง ปศุสัตว์จริงจัง เอะอะจะสนับสนุนแต่เอกชน ชาวบ้านรายเล็กๆตายเกลี้ยง อยากเป็นhubแรงงาน แต่ไม่รักษาเสถียรภาพทางการเมือง อยากเป็นtravel destinationแต่ไม่รักษาท้องถิ่น โดนนทท.ตกเกรดทำที่เที่ยวโทรมไปตั้งกี่ที่ ประเทศต่อต้านความเจริญ

บางแสนเคยมีฉลามกับฉลามวาฬ❔ 😭😭😭😭💔💔💔💔💔💔💔💔💔💔💔💔 ป้าอยากเสียชีวิต

Hrโทรมาถามว่าทดลองงานเปนไง นี่ก้บอกว่าดีแต่มันไม่สอดคล้องกะเป้าหมายตัวเอง จีงๆก้อยากได้เงินแต่อยากทำไรที่มันส่งเสริมสกิลมากกว่านี้ด้วย ถึงจะไม่มีสิทเลือกมาก แต่รุสึกดีที่ปฏิเสธไปแบบนั้นว่ะ🥹

Beef2ค่ดเหี้ยยยยยค่ดดี

เจอคนเอาเสื้อกับกางเกงเทนนิสสิบชุด แบบสิบจริงๆมาวางแจก สภาพดีสุดๆโอ้ยยย อยากได้เสื้อคลุม จักรวาลส่งมาใหม่ค่ะ

ทำคาร์ดิแกนที่ป้อนกะพี่อิงให้หล่นหายตอนไปเดินเล่น กลับไปหาไม่เจอแน้ว ช่วงนี้มันยิ่งต้องใช้ นุขี้เกียจหาซื้อใหม่😭

ที่ผ่านมาอยู่ด้วยกันแต่ไม่มีเวลาทำไรร่วมกันมันไม่bondingเลย พอเร้กหยุดอาทิตย์นึง ไม่มีแพลนไร ออกไปข้างนอกด้วยกันเฉยๆทุกวัน ระเบียงโล่งๆที่ไม่เคยมีอารมณ์จะทำอะไรกะมันเลย ตอนนี้มีดอกไม้แล้ว ชั้นก็เพิ่งจะปรับตัวได้เหมือนกันว่ะ เริ่มอยากจะใช้ชีวิตให้มีความสุข

@tonganuu ตอนนั้นข้างซ้าย ตอนนี้ข้างขวา55555

@dynwimtb ใช่ที่เหมือนเคยล้มป่ะ

เป็นการป่วยที่ยาวนานที่สุดในชีวิต 3เดือนเต็ม ดีขึ้นแล้วแต่ยังไม่หาย ตอนปีใหม่ซื้อสมุดมาเขียนjournal พอไม่สบายเขียนทุกบรรทัดขอให้ตัวเองกลับมาเป็นปกติ ชีวิตแม่งเท่านี้เลย

@tonganuu ขาเดี้ยงแต่ตอนนี้เดินได้แน้ว

@dynwimtb เปงอารายยย

อยากได้กระถางพลาสติกแบบยาวมาปลูกดอกไม้ช่วงสั้นๆที่อากาศมันดี วันนี้กินข้าวเสร็จเลยเดินย่อย เจอกระถางตามที่อยากได้zu verschenken แกร จักรวาลทราบจีงๆว่ะ

โลกทวิตเตอร์มันสนุกขนาดนี้แล้วจะเลิกเล่นได้ไง

ส่งเมลไปดิบดี พอแอดว้อทแอพ hrตอบว่าเริ่ด

อ่านดราม่าอโยธยาละอิน หลายปีแล้วก็ยังจำความรู้สึกตอนที่มีคนทักมาว่า ธีสีสพี่ได้เอาไปทำละครเหรอ? พอไปตามดูเลยเห็นว่ามีนิยายเรื่องนึงที่ได้เอาไปทำซีรีส์ ผลิตโดยช่องแถวหน้า แสดงนำโดยนักแสดงตัวท็อป แล้วเหมือนงานธีสีสตัวเองจริง ๆ ทั้งความสืบสวน ทั้งความพีเรียด(แค่คนละยุค กับเพิ่มกิมมิค) ทั้งอาชีพตัวละคร ทั้งอาชีพพ่อนางเอก ทั้งพลอต ทั้งตอนหักมุมว่าใครเป็นคนฆ่า ตามไปดูไทม์ไลน์ เจอว่านิยายเขียนหลังธีสีสเราตีพิมพ์เผยแพร่ 5 ปี สิ่งที่แย่ที่สุดที่เกิดขึ้น คือ การที่เรารู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยจนไม่กล้าเรียกร้องอะไร เห็นเขาเป็นนักเขียนเบอร์ใหญ่ แฟนคลับเยอะ อาวุโสในวงการ คิดว่าบอกไปใครจะเชื่อ เผลอๆ อนาคตที่มีแสงส่องอยู่น้อยนิดจะดับไปเลยรึเปล่า โอกาสในหน้าที่การงานจะหายไปเลยรึเปล่า ตอนนั้นเลยพยายามบอกตัวเองว่าบังเอิญแหละ เขาระดับนั้นจะมาลอกงานคนตัวเล็กๆ ทำไม แต่ความคิดที่ว่า มันมี elements ที่คล้ายขนาดนั้น มันบังเอิญได้เหรอวะ แวบขึ้นมาตลอด หลังจากนั้นทุกครั้งที่เห็นงานเขา ในหัวจะคิดเลยว่า ไปเอาอะไรของใครจากไหนมาอีกรึเปล่า จนถึงตอนนี้ ความรู้สึกที่ทั้งโกรธ ทั้งคับแค้นก็ยังอยู่ งานสัปดาห์หนังสือ บูธของคนนี้เป็นบูธเดียวที่เราจะไม่เข้าไปเหยียบ เจ็บใจที่สุดที่ตัวเองอ่อนแอ จนเลือกที่จะไม่ทำอะไร เกลียดที่รู้สึกว่าทำอะไรไม่ได้ นอกจากตีอกชกหัว ผ่านมาหลายปี พยายามกดความรู้สึกนั้นไว้ เอามาใช้เป็นแรงขับเคลื่อน อยากสร้างงานของตัวเองให้ได้ แบบดีๆ อย่างที่หวังในสักวัน ขอสาปแช่งทุกคนบนโลกที่ขโมยความคิดคนอื่น แล้วยังยิ้มได้อย่างภาคภูมิใจ ขอให้คุณอย่าตายง่ายๆ ขอให้ทุกข์ทรมานแสนสาหัสแล้วค่อยจากโลกนี้ไปแบบทุกคนจดจำในสิ่งที่คุณทำ

ถ้ากินดีน่างาดำได้วันไหนแปลว่าชั้นแก่ขึ้นไปอีกสเตป

อยากทะเลาะกับแฟนเป็นภาษาไทย แต่คงไม่มีโอกาส;-; วันก่อนทะเลาะกัน(ไม่เชิงหรอก ก็เป็นการคุยแบบเข้มข้นละกัน55) แล้วชั้นก็ต้องแปลไทยในหัวเนอะ ความหมายมันสวย มันไปเอาไปเติมเรื่องสั้นได้ซัก1 „ให้ทั้งหมดแล้ว รักแค่ไหน คงไม่ต้องอธิบาย เพราะให้ไปทั้งหมด“