刃

ㅤ 可惜、还活着。 　　　　━━━━━━━━━刃：𝗕𝗟𝗔𝗗𝗘 　　　ภายใต้คมดาบ ไร้ความปราณี 　　　　　ห้านามต่อไปนี้ มีสามที่ต้องชดใช้ ㅤ

ใครกัน ใครกัน ใครกัน ? เส้นผม, ฝ่ามือ, เสียงตีดาบ ลมพัดผ่าน — ใครบางคนหัวเราะก้องกังวาน พลางจรดฝีปากลิ้มรสสุราในแก้วใบน้อย คุ้นเคยเหลือเกิน 'อิ้งซิง' ชื่อนี้อีกแล้ว… ชื่อนี้อีกแล้ว ใครกัน ใครกัน ใครกัน — เฮือก! แล้วฉับพลัน เริ่นก็ลืมตาโพลง

หลั่งสุรารินรดลงบนผืนแผ่นดิน อดีตจบสิ้นลงตั้งแต่เมื่อวันวานผ่านผัน — ทิ้งไว้ก็แต่เพียงตัวเราในปัจจุบันและอนาคตก็เท่านั้นที่จะยังดำรงอยู่ หากอดีตนั่นก็คือความจริง ซึ่งได้ย่อยยับลง และหลงเหลือเพียงเศษเสี้ยวอันมีชื่อว่าความทรงจำเท่านั้น 「สหาย」 อา… นั่นสินะ, สหายของเขาคนนั้น

ดูเหมือนความโกลาหลที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตข้างหน้านี้ จะได้พวกเธอมาเป็นสักขีพยานกันเสียอีกคราแล้วนะ ท่านแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน สำหรับฉันแล้ว วิญญาณที่หลุดรอดหาใช่เรื่องที่เกินรับมือของเหล่าผู้พิพากษาจากฉือหวังซือนัก

คงไม่อาจคาดเดาว่าจะรู้สึกอย่างไรกับของขวัญจากผู้หญิงแปลกหน้าคนนีั จะดีใจก็ดีสับสนก็ตาม, แต่ท้ายที่สุด—ฉัน’มั่นใจ’ว่าเธอจะรับมันไว้ ขอให้มีความสุขกับงานเทศกาล— ช่วงเวลาอันแสนอบอุ่นร่วมกับ’ครอบครัวใหม่ของเธอ’ กอบโกยและตักตวงมันเข้าไว้มายฮีโร่

จันทร์กระจ่างเหนือหัว, และดวงตาสีชาดคู่นั้น อา อา อา…! ปวดหนึบเจ็บชา, ความทรงจำหลั่งไหล ทรมาน หน่วงหนักไปทั้งร่างจนถึงใจ ราวโลกทั้งใบถล่มทับลงมา… ดาบ ฆ่า ฆ่า ต้อง — ต้องฆ่า ? ทำไม ทำไมล่ะ?

เพราะเหตุใดกัน สิ่งที่ข้าทำผิดพลาดตรงที่ใด ข้าเพียงแค่ต้องการจะทำให้พวกเขาได้ใช้ชีวิตดั่งที่ควรจะเป็น, แต่เหตุใดทุกอย่างจึงกลับตาลปัตรเช่นนี้ เหล่านักรบที่จากไปไม่อาจฟื้นคืนชีพ, สูญเสียสหายที่รักยิ่งและเกือบที่จะทำให้หลัวฝูต้องพินาศ ข้า..กำลังทำอะไรอยู่กันแน่

ทำลายเสียก็สิ้นเรื่อง

ยินดีที่ได้พบ~ ท่านผู้มีพระคุณ ฉันถิงอวิ๋น หัวหน้าผู้แทนกลุ่มการค้า ｢หมิงฮัว」แห่งเทียนปั๋วซือ ต้องการพูดคุยหรือ？, ย่อมได้~ ย่อมได้ จะเรื่องธุรกิจน้อยใหญ่หรือเรื่องจิปาถะทั่วไป ถิงอวิ๋นผู้นี้ยินดีพูดคุยอย่างยิ่ง ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนไป~ เรามาค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปกันเถอะ 𓈒 ⠀

ฮืม — เริ่นกอดอก, เคาะนิ้วลงกับฝักดาบส่งเสียงดังก๊อกแก๊ก เอนหลังพิงยังเสาต้นหนึ่ง ก่อนจะกวาดตามองไปรอบ ๆ เหมือนทุกที เห็นว่าปลอดสายตาทางการแล้วก็เดินตรงเข้าไป พรางตัวกับฝูงชนแน่นขนัด เอาล่ะ ธุระวันนี้…

สรรพสิ่งล้วนมีความหวัง—- รวมถึงเขาผู้ที่เคยมีชีวิต ความหวังที่ว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว มันไม่มาถึง เมื่อใดกัน—- ที่ความตายจะมาถึงตัวของเขา เมื่อใดกันที่ดาบโบราณในมือนั้นจึงถูกนำไปที่สุสาน 、 สามในห้านั้นต้องชดใช้ ฉันคืนให้พวกมันทั้งหมด

ประกายแสงจากดาบสะท้อนเข้านัยน์ตา หอกยาวหมุนเข้าปะทะอย่างรุนแรงทั้งสูงสง่าทั้งเย่อหยิ่งดั่งเจ้าของ กระนั้นดาบและหอกปะทะกันยังไร้ผู้ชนะชี้ขาด หากเมื่อดาบกรีดแยกสายธาร บัดนั้นในใจจ้าวยลจันทราสั่นสะเทือน ทั่วทั้ง Luofu มีนางที่เขายอมรับจากใจ ปรมาจารย์ดาบ ー จิ่งหลิว

ราวกับหลงทางอยู่ที่ใดสักที่ ห่างไกลและเปล่าเปลี่ยว ไม่รู้เหนือรู้ใต้ — ก่อนจะถูกฉุดกระชากกลับมาให้ลืมตาตื่นจากฝัน ยกมือขึ้นกดข้างขมับ, ข้อมูลที่พรั่งพรูสู่สมองในเวลานี้นั้นออกจะมากเกินไปเสียจนประมวลได้ยาก สุดท้ายก็จบลงด้วยไม่มีอะไรปะติดปะต่อเป็นชิ้นอันอย่างเคย เริ่นถอนหายใจยาว

คนแพ้พ่ายมักไม่ยอมรับตัวเองเสมอมา､ เจ้าเองก็เช่นกัน

Version 1.4 Companion Mission Details After attaining the corresponding Trailblaze Level or completing the prerequisite missions, Companion Missions will be unlocked. Learn More: hoyo.link/aoaeFHAL #HonkaiStarRail

อิ้งซิงเอนกายพักผ่อน พลางหลับตาลงเชื่องช้า — ดูเหมือนนาวาที่พร้อมปลดระวางอยู่ไม่เบา หนีไม่ได้ และไม่ปรารถนาจะหนี งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา, ความฝันเองก็ย่อมมีจุดสิ้นสุด มุมปากยกยิ้มเจือจางก่อนพาตัวเองเข้าสู่การหลับไหลชั่วนิรันดร์ ลาก่อน เซียนโจว หลัวฝู ลาก่อน สหายข้า ลาก่อน

ข้ารู้ว่าตนเป็นไม้ใกล้ฝั่ง ทั้งมือขาที่อ่อนกำลังจนใช้งานไม่ได้ดั่งใจ ทั้งความคิดอ่านที่เชื่องช้าลง — ทั้งหมดนั้นก็ด้วยวัยที่มากขึ้น เผ่าพันธุ์ของข้าทำได้ทุกอย่าง, เว้นแต่การเอาชนะเวลา ฮะฮะ… ถึงคราวแล้วสินะ ตัวเรา

Ver.1.4同行クエスト「流雲無痕」について 対応する開拓レベルに到達、または対応する前提クエストをクリアした後、同行クエストを解放できます。 ▼詳細はこちら hoyo.link/aoaeFHAL #崩壊スターレイル #スターレイル

ผู้คนพลุกพล่าน เสียงดังจอแจ อิ้งซิงรู้สึกราวไม่ได้แตะต้องสรรพชีวิตเหล่านี้มาระยะหนึ่ง — คล้ายก่อนหน้าได้จมลงในความฝันอันทรมานและยาวนานเกินกว่าจะคาดคิด ความฝันอะไรกันนะ… สองเท้าก้าวต่อไปข้างหน้า 'เวลา' กระชั้นชิดเข้ามายิ่งต้องรีบเร่ง ช่างความฝันก็แล้วกัน

@BianJiedeLong อิ้งซิงรู้ดี, ชั่วชีวิตของเผ่าพันธุ์อายุสั้น — เวลาอันยาวนานนั้นไม่อาจเทียบกันได้กับชีวิตหนึ่งของเผ่าพันธุ์อายุยืนยาวเช่นสหายเก่าที่อยู่ตรงหน้า แต่เพราะอย่างนั้น เขาถึงได้ยิ้ม แต่เพราะอย่างนั้น เขาจึงได้ดื่ม "แต่เจ้าคงนึกไม่ออกใช่หรือไม่ว่าชั่วโมงนั้นยาวนานเพียงใด จ้าวยลจันทรา"

@BianJiedeLong "ก็เพราะเป็นมนุษย์นั่นล่ะจึงได้ทำอะไรมากมาย" รู้ความคิดในใจสหายได้อย่างชัดเจนจึงเอ่ยขึ้น — ใช่มิรู้ถึงความแก่ชราที่ค่อย ๆ กลืนกินวิญญาณเสียเมื่อไหร่ "เวลาแสนสั้น… ไม่มีใครรู้ว่าจะจบลงที่ใด หากไม่ทำเสียตั้งแต่วันนี้ — วันที่หมดลมหายใจคงเสียดายแย่ ฮึฮึ" ว่าแล้วก็ยิ้มกว้าง

ดำดิ่งลึกในห้วงฝัน จมลง, ลึกล้ำ — ดื่มด่ำรสชาติของ 'ความทรงจำ' แห่งชีวิตที่หลงลืมไปเนิ่นนาน ราวทุกสิ่งซึ่งเคยกระจัดกระจายและสูญหายพลันรวมเป็นหนึ่งอีกครา… สายลมแผ่วเบา, แสงอ่อนโยนของจันทรา ปลุกเขาขึ้นมาจากการหลับไหล . . อา เซียนโจว หลัวฝู, ข้า — อิ้งชิง… กลับมาแล้ว