Maryam Manouchehri

امروز «گنجشکی بر گلو» که برای من تجسم کامل خیال‌بافیه منتشر شد. قصه‌ی زنان ساده اما قوی و جسور. قصه‌ی عشق، مرگ و اشتیاق زیاد به زندگی. قصه‌هایی از آبادان و بستان و بوشهر. قصه آدمایی که آفتاب بدی‌هاشون رو سوزونده. «اسمک عصفور عالقا فی حنجرتی... نام تو گنجشکی است آویخته بر گلویم»

دارن می‌زنن. صدایی شبیه ترکیدن. روز اول سال شروع شد.

نه لب گشایدم از گل، نه دل کشد به نبید 
چه بی نشاط بهاری که بی رخ تو رسید نشان داغ دل ماست لاله‌ای که شکفت         
به سوگواری زلف تو این بنفشه دمید لاله‌های واژگون وطنم عیدتون مبارک و جاتون هزار سال خالی‌ست پیش ما. ایرانی‌های عزیزم هر جا که هستید، نوروزتان مبارک. گریه و عشق ❤️

@Mariakdda خدایا 😂 من بچه‌ی اونجام. همه‌ی عمرم اون‌جا بودم. فامیل و دوست عرب دارم. اون بعضی‌ها، مثل باقی بعضی غیرعرب‌ها هستن که ممکنه هفت‌سین نندازن مثلا.

@eghlim اخه واقعا یعنی شماها همه ی جای خوزستان رو دیدین ؟؟؟ من که ۱۸ سال با عربا زندگی کردم میگم بله !««بعضی »» از عرب ها اصلا نوروز رو جشن نمیگیرن عید اونا عید فطر هست حالا شما مقاومت کنین و هی بگید نه 🤷🏻‍♀️

آدم بعد از چند روز میاد و می‌بینه اینجا دارن می‌گن تهران خرابه شده یا می‌گن عرب‌ها نوروز ندارن. اما خب تهران خوشبختانه خرابه نشده و عرب‌ها هم معلومه که نوروز دارن. اصلا چرا نداشته باشن؟ چرا اینقدر حرف‌های خنده‌دار و عجیب می‌زنید؟

همچنان تهرانم. تهران در آخرین هفته سال حال متغیری داشت. گاهی سوت و کور، گاهی با کمی جنب‌وجوش. دیشب، آخرین شب سال رو هم بابت صداهای جنگ نیمه‌هوشیار خوابیدم. چند روزه که تسلیم جنگم. چه بمیرم و چه بمونم. فقط امیدوارم پایانی متناسب با آرزوهای ما داشته باشه. دلم برای زندگی هم تنگ شده.

در تهران کمبود نان و مواد غذایی نداریم. حتی اسنپ‌فود کار می‌کنه. از افزایش قیمت خبر ندارم چون این ۲هفته خودم مثلا گوشت و مرغ نخریدم و اطلاعاتم نمی‌تونه موثق باشه. اما دیروز حتی گل هم خریدم. منظورم اینه که اگر دورید از شایعه‌ها نترسید. تنها چیزی که با شدت هنوز مشکل داره، اینترنته.

@goorgabeh منم امروز رفتم بیرون و اتفاقا به نظرم شهر از هفته قبل خلوت‌تره. من مرکز شهر بودم. خلوت و سوت و کور. البته ظهر رفتم.

@NaeimehDoustdar خدا رو شکر من که حتی خط موبایلمم مسدوده.

@eghlim فرمودن فقط به کسایی اینترنت می‌دیم که تصویر مورد نظر ما رو از ایران منتشر کنن.

دیشب آماده هر اتفاقی بودم. جنگنده‌ها طوری زیاد و پایین در رفت‌وآمد بودن که انگار موتوریا از کوچه رد بشن. قفل در رو هم باز گذاشتیم که اگر نیاز شد سریع بپریم بیرون. حیوان! این نت رو وصل کن. دیشب دیوانه شدم از بس که با دوستان مختلفم با پیامک ارتباط می‌گرفتیم که بفهمیم کجاها رو زدن.

حدود ۲۰ساله که رفت‌وآمدم به خیابون بهاره. اولین عیدیه که اسفند از نیمه رفته ولی خبری از عید و ماهی قرمز و سنبل در این خیابون نیست. مامانم پرسید سفره هفت‌سین رو چه کنیم؟ گفتم سیب و سرکه و سماق و اینا که داریم. بی دنگ و فنگ می‌ذاریم روی میز. اگر جنگ بود که خونه تو، اگر نه خونه من.

انسان موجود عجیبیه. افتادن بمب‌ها ترسناکه، این سکوتی که چند ساعته ادامه داره و کم‌کم داره طولانی می‌شه هم به طریقی دیگه ترسناکه. اطراف من شهر هم خیلی خلوت شده، انگار شبیه جنگ ۱۲ روزه. دسترسی درست و مرتبی به اخبار و دیگران هم نداریم و همین هم نگران‌کننده‌ست.

@Mowham_mad @mademoola شما دوست دارید در هر حال فحش بدید. مسئله‌تون اینه. وگرنه زیر توییتی که مشخصا از آخوند به عنوان مسبب نام بردم، از قول من دروغ نمی‌گفتید. ترس از جنگ به معنای موافقت با آخوند نیست. تمام اکانتم رو زیر و رو کنید حتی یک کلمه در موافقت پیدا نمی‌کنید که هیچ، بلکه مخالفتم هم کاملا شفافه.

@mademoola @eghlim طرف داره میگه آینده ایران ترسناک نباشه تمام مشکلاتم تقصیر آخوند نیست. این کجاش از بمب ترسیده؟ آدم میشناسم بچش رفته سوپری خرید،بهش تیر زدن. برادر ۱۷ ساله دوستمو گرفتن گریه میکنه میگه هر هفته روم آب یخ میریزن بعد شوکر میزنن.بعد یه الاغ میگه همه مشکل آخوند نیس از آینده ترس دارم

از بمب‌ها ترسیدم و توییتی کردم که منجر به واکنش‌های توهین‌آمیز بسیار زیادی شد. اهمیت نمی‌دم. من توی ایرانم، برای ایران جانم هم می‌دم. وطن برام هم خاکه و هم هم‌وطن. امیدوارم آینده‌ی ایران ترسناک نباشه و کمترین تلفات غیرنظامی رو بدیم. طبعا مسبب تمام مشکلاتمون رو هم آخوند می‌دونم.

دست و پا می‌زنیم بلکه وصل بشیم بفهمیم این صداها یعنی کجاها رو زدن. بعد متعجبم از برخی هم‌وطنانم در خارج از کشور. درسته که ما از آخوند خیلی می‌ترسیم ولی از بمبم می‌ترسیم. از دیشب طوری خوشحالید که انگار دیگه آزاد و رهاییم. گویی یادتون نیست ما زیر بمبیم. امروز و امشب ایران جهنم بود.

@SheTweeting درست می‌گی 😔

@eghlim ببین در شرایط خطر اونا خودشون غریزی می‌رن یه جای امن. حتی می‌گن دنبالشون نکنید برای گرفتن که جای درست رو انتخاب کنن. بعد که پناه گرفتن با آرامش می‌شه سعی کرد جابه‌جاشون کرد.

بیشترین اضطرابی که دارم مال این دوتا گربه‌ست. امروز خیلی ترسیدن و وحشت کردن. هر کاری می‌کردم هم نمی‌تونستم ببرمشون داخل حمام که به نظرم امن‌تر میاد.

تهران وسط بمباران سختیه. من سمت مرکز شهرم و دوستانم از نقاط دیگه‌ی شهر خبر می‌دن. تا حالا این بیشترین صدا و لرزشی بود که حس کردم. بیشترین موج حمله‌ای که نزدیکم رخ داده. دود سیاه هم به وضوح از پشت پنجره قابل دیدنه. در این میانه مردم روی پشت‌بوم‌ها رفتن. نمی‌دونم بترسم یا بخندم.

طوری می‌زنه که همه‌ی خونه مثل گهواره می‌لرزه.

مرکز شهرم. از دور صدای جنگنده و بعد با فاصله صدای انفجار اومد. خط‌های موبایل یا قطعن یا بعد از چندبار تماس، وصل می‌شن. اینترنت وای‌فای روی گوشیم وصله اما روی لپ‌تاپ نه. از ترس دیگه وصل نشدن، نت گوشی رو نمی‌تونم امتحان کنم. این یکی‌دو ساعت مدام در حال چک کردن وضعیت اطرافیانمم.

روبه‌روی خونه‌م یک مدرسه‌ی ابتداییه. اینقدر رفتم پشت پنجره تا خیالم راحت شد که دیگه مدرسه خالی شده. بابا مامان‌ها سراسیمه میومدن دنبال بچه‌هاشون. آماده بودم اگر نیاز شد برم کمکشون. این دفعه جنگ در روز روشن شروع شده. همون‌طور که همه چیز روشنه. ما، مردم، و ایران پاینده بمونیم.