esra elmas, sugupha

Bilgi Üniversitesi farklı ve özgün bir vizyonla, bir akademisyenler grubunun öncülüğünde sol liberal kültürün baskın karakteriyle kurulmuştu. İlk kurulduğu yer olan Kuştepe’de mahallede yerleşik Roman halkın öğrencilerle kucaklaşması bakımından da bilinen kalıpları yıkıyordu; okulda konuşulan, konuşturulan konular bakımından da. Üniversitelerde baş örtüsü yasaklandığında talimatlara uymayıp öğrencilere kapısını açmış, yine bir kapatma tehdidiyle dizginlenmişti. Santral’e taşındığında bir festivaller cennetine dönüşmüş, bu kez de üniversitelerde bira ve içki yasağı konusunu ülke gündemine taşımıştı. İçinde müzesi, üniversiteye ait resim koleksiyonu olan bir üniversiteydi. Kanımca bir “vaha” gibiydi. Elden ele değişen yönetim ve sahipler onu ilk vizyonundan kopardı; idari bakımdan çürüttü. Yıllardır içeriden, dışarıdan her türlü baskı ve bozgunculuğa karşı karakteri ve kurum kültürüyle, akademisyenlerinin aidiyeti ve sorumluluk duygusuyla ayakta kalmaya çalışıyordu. Onu kapatarak yok etmek yerine yeniden ayağa kaldırmak; ona bir nefes verip yeniden diriltmek ülkemiz için bir kazanç olurdu. Tıpkı öncekiler gibi onun öğrencileri ve akademisyenleri de farklı kurumlara dağıtılacak. Bir şekilde zaman içerisinde kriz çözülecek. Önceki tecrübelerde görüldüğü üzere bu dosya da ilk andaki tepkiselliğin zamanla yok oluşuyla kapanacak. Ancak, bir daha Türkiye’de böyle bir vizyon hayata geçirilebilir mi bilemiyorum. Ben de kuruluşundan itibaren 10 yıl bu kuruma emek vermiş bir akademisyen olarak eski Üniversiteme reva görülen bu muamele karşısında çok üzgünüm. Bilgi Üniversitesi kapatılmamalıydı; aksine yeniden yaşama döndürülmesi için nefes verilmeliydi. Çok ama çok yazık oldu😔

Bilgi Üniversitesi farklı ve özgün bir vizyonla, bir akademisyenler grubunun öncülüğünde sol liberal kültürün baskın karakteriyle kurulmuştu. İlk kurulduğu yer olan Kuştepe’de mahallede yerleşik Roman halkın öğrencilerle kucaklaşması bakımından da bilinen kalıpları yıkıyordu; okulda konuşulan, konuşturulan konular bakımından da. Üniversitelerde baş örtüsü yasaklandığında talimatlara uymayıp öğrencilere kapısını açmış, yine bir kapatma tehdidiyle dizginlenmişti. Santral’e taşındığında bir festivaller cennetine dönüşmüş, bu kez de üniversitelerde bira ve içki yasağı konusunu ülke gündemine taşımıştı. İçinde müzesi, üniversiteye ait resim koleksiyonu olan bir üniversiteydi. Kanımca bir “vaha” gibiydi. Elden ele değişen yönetim ve sahipler onu ilk vizyonundan kopardı; idari bakımdan çürüttü. Yıllardır içeriden, dışarıdan her türlü baskı ve bozgunculuğa karşı karakteri ve kurum kültürüyle, akademisyenlerinin aidiyeti ve sorumluluk duygusuyla ayakta kalmaya çalışıyordu. Onu kapatarak yok etmek yerine yeniden ayağa kaldırmak; ona bir nefes verip yeniden diriltmek ülkemiz için bir kazanç olurdu. Tıpkı öncekiler gibi onun öğrencileri ve akademisyenleri de farklı kurumlara dağıtılacak. Bir şekilde zaman içerisinde kriz çözülecek. Önceki tecrübelerde görüldüğü üzere bu dosya da ilk andaki tepkiselliğin zamanla yok oluşuyla kapanacak. Ancak, bir daha Türkiye’de böyle bir vizyon hayata geçirilebilir mi bilemiyorum. Ben de kuruluşundan itibaren 10 yıl bu kuruma emek vermiş bir akademisyen olarak eski Üniversiteme reva görülen bu muamele karşısında çok üzgünüm. Bilgi Üniversitesi kapatılmamalıydı; aksine yeniden yaşama döndürülmesi için nefes verilmeliydi. Çok ama çok yazık oldu😔

Hakan Bayrakçı: Dünya çapında 1970'lerin en çok dinlenen şarkılarından biri Pink Floyd'un "Öğretmen, kontrol istemiyoruz" dediği şarkıdır. Ahmet Hakan: Bu masum bir şarkı. Adamlar orada fabrikasyon, tek tip insan yetiştirmeyin mesajı veriyor. Hakan Bayrakçı: Bu masum mu?

burada dünden beri çok sayıda mesaj görüyoruz, öğretmenler çocuklarda sorun gördüklerinde bir değerlendirme yapılması için yönlendirmek istediklerini ancak velilerin buna tepki gösterdiğini ve çocuklarının etiketlenmesi hatta tanı almasından çekindikleri için bu tür değerlendirmelerden kaçındıklarını ifade ediyor peki sizce bu yönlendirme yapılmış, raporunu almış, bizim çocuklarımız gibi çocuklar ve biz ailelerinin okullarda, eğitim sisteminde yaşadıkları büyük sorunların bunda hiç mi etkisi yok? aileler aynı şeyleri yaşayacaklarını düşünerek "idare eder" durumda gördükleri çocuklarını bu cendereye sokmaktan kaçınıyor olabilir mi? siz bu ülkede bu etiketleri bir kez alan çocuğun ve ailesinin yaşadıklarından bu kadar mı habersizsiniz? elbette bir çocuğun tanıya ihtiyacı varsa bu onun sağlık hakkıdır ve ailesinin buna engel olmaya da hakkı yoktur ancak bu da gelişkin bir sistem işi, konu tanı konması ile bitmiyor biraz hareketli bir çocuğa bile "doktora götürün ilaç yazsın" diyen yüzlerce öğretmen örneği gördüm, "normal" kavramı sınırlarını biraz bile zorlayan her çocuğun ilaç kullanımı ile çözülebileceğine olan yanlış bir eğilim var, bunu her gün görüyoruz, öğretmene yetki verilsin doğrudan sevk yapabilelim diyorlar, daha tehlikeli bir yöntem olamaz, öğretmeni aşan bir sorun varsa olması gereken 360 derece bir sistem desteği, o da bu ülkede yok, çocuk ne tek başına ailenin ne de öğretmenin kararlarına bırakılamaz