𝐭𝐡𝐞 𝐝𝐨𝐜𝐭𝐨𝐫.

⠀ ⠀𝑠ℎ𝑒'𝑠 𝑎 𝑑𝑜𝑐𝑡𝑜𝑟 𝑤ℎ𝑜 𝑠𝑎͟𝑣͟𝑒𝑠 𝒍𝒊𝒗𝒆𝒔, ⠀𝑑𝑜𝑒𝑠𝑛'𝑡 𝑘𝑛𝑜𝑤 𝑤ℎ𝑎𝑡 𝑖𝑡'𝑠 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑡𝑜 𝑡𝑎𝑘𝑒 𝒐𝒏𝒆. ⠀ ⠀- 𝑖𝑡 ⠀𝑤𝑖𝑙𝑙⠀ 𝒅𝒆𝒔͟𝒕͟𝒓͟𝒐𝒚⠀ ℎ𝑒𝑟. - ⠀

@lethalreckoning "ค่ะ แน่ล่ะ" อีดิธตอบโดยไม่ต้องคิด หล่อนนึกถึงทันย่า เพื่อนในโรงพยาบาลคนหนึ่งที่เคยบอกหล่อนว่าคีธดูเป็นคนน่ากลัว แทบรอไม่ไหวที่จะแก้ไขมุมมองของเพื่อนที่มีต่อผู้ชายตรงหน้า "ทำไมฉันรู้สึกเหมือนคุณกำลังจะขอให้ฉันเก็บเรื่องนี้ไว้เลยล่ะ ไม่อยากให้ใครรู้ว่าคุณเป็นฮีโร่เหรอคะ?"

@femmesavior ⠀ “คุณจะบอกใครเรื่องที่ผมช่วยคุณวันนี้ไหม”

⠀ 𝐚 𝐥𝐨𝐧𝐠 𝐧𝐢𝐠𝐡𝐭. ⠀

⠀ "และที่ไหนๆ ก็มีปัญหา ฉันคงต้องย้ายไปดาวอังคารถึงจะปลอดภัย ยังไงทุกที่ในโลกก็มีผู้ชาย...ไม่ได้ว่าคุณนะ" ทุกความรุนแรง ความเจ็บปวด ความโศกเศร้าใดๆ ก็ตามในโลกนี้ ที่คิดออก ล้วนเกิดขึ้นจากมนุษย์เพศเดียวกับเขาเป็นต้นเหตุ อีดิธได้แต่หวังว่าคีธจะเข้าใจ เพราะถ้าไม่ เขาคงเป็นส่วนหนึ่งของปัญหา "และฉันก็ไม่ใช่คนใจดีอย่างที่คุณคิดหรอก" ประโยคสุดท้ายหล่อนพูดเสียงเบา

คิ้วเรียวของอีดิธเลิกขึ้นอย่างแปลกใจ "ที่จริงฉันมาจากแนนทักเก็ต ไอส์แลนด์ค่ะ...แมซซาซูเซส" หล่อนขยายความ "เคยอยู่ที่อื่นบ้างสองสามที่ เพิ่งย้ายมานิวยอร์กได้ปีกว่าๆ เรื่องเรียนต่อน่ะค่ะ ที่นี่ก็ใช้ได้นะ ฉันยังไม่คิดอยากย้ายไปไหน" หล่อนหันไปกล่าวขอบคุณเด็กเสิร์ฟที่ยกจานสลัดมาวางไว้ ก่อนจะกลับมาสบตาชายหนุ่ม ⠀

หล่อนสั่งสลัดให้ตัวเอง ดูน้อยไปสำหรับคนที่บอกว่ากำลังหิว "เบนนี่กับเพื่อน ฉันเคยรักษาพวกเขาน่ะ วันนั้นเหมือนจะมีสงครามแก๊งหรืออะไรทำนองนั้น พวกมาเฟียอิตาลีกับรัสเซียถูกหามมาที่ห้องฉุกเฉิน แต่ละคนสภาพดูแทบไม่ได้ เป็นวันที่ลืมไม่ลงเลยล่ะค่ะ" สเต็กจานโตของคีธถูกยกมาเสิร์ฟก่อน หล่อนเลื่อนขวดเกลือและพริกไทยให้โดยไม่ต้องรออีกฝ่ายร้องขอ "คุณล่ะคะ ดูเหมือนว่าคุณจะรู้วิธีต่อสู้ ได้มาจากไหน?"

@lethalreckoning อีดิธเลือกสเต็กและสั่งเพิ่มเนื้อแบบพิเศษให้คีธ หลีกเลี่ยงเมนูแป้งและน้ำตาลสูง เพราะโปรตีนจำนวนมากคงเหมาะที่สุดสำหรับผู้ชายรูปร่างหนาอุดมไปด้วยมัดกล้ามเช่นเขา สมองหล่อนนึกเดาไปเรื่อย คงไม่ใช่กล้ามเนื้อที่ได้จากในยิม แต่มาจากการใช้ชีวิตและแรงงานอย่างสมบุกสมบันมากกว่า

ร้านไดเนอร์ไร้ชื่อตั้งอยู่หัวมุมถนน เปิดตลอด 24 ชั่วโมง หล่อนฝากท้องที่นี่เสมอเพราะอยู่ไม่ห่างจากโรงพยาบาล เด็กเสิร์ฟต่างคุ้นเคยกับภาพหล่อนวิ่งผลุนผลันออกจากร้านเพราะโดนเพจเรียกเป็นประจำ "ฉันหิวมาก เคสผ่าตัดวันนี้ใช้เวลานานสุดๆ ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่บ่าย" หล่อนให้เหตุผล เปิดประตูร้านเข้าไปโดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบตกลง "คุณเอามื้อเย็นฟาดหัวเบนนี่กับเพื่อนไปแล้ว ฉันควรต้องชดใช้ให้ เพราะงั้น..."

⠀ "ขอบคุณที่ช่วยฉัน" อีดิธปัดเสื้อผ้า จัดผมเผ้าให้เข้าที่และเช็ดน้ำตา นั่นเป็นตอนที่หล่อนได้สังเกตความเสียหาย ถุงอาหารของคีธร่วงกระจาย ไม่มีชิ้นไหนที่อยู่ในสภาพดีพอให้เก็บขึ้นมาได้เลย ตลอดเส้นทางจนพ้นจากตรอกนั้น ไม่มีใครเอ่ยปากสนทนา มันไม่น่าอึดอัดเพราะหล่อนพอจะรู้ว่าคีธไม่ใช่คนช่างพูด และนั่นก็คือทั้งหมดที่หล่อนรู้เกี่ยวกับเขาแล้วกระมัง "เราแวะนี่ก่อนได้ไหม ถ้าคุณไม่ว่าอะไร"

⠀ ⠀he looks content. ⠀my world is shattered ⠀and he looks content? ⠀

⠀ "คีธ เดี๋ยวค่ะ" อีดิธร้องเรียกคนที่ทำท่าจะหันหลังจากไปดื้อๆ "ขอร้องล่ะ" "คุณบาดเจ็บนะ กลับไปโรงพยาบาลกับฉันเถอะ" หล่อนปรายตามองเบนนี่กับเพื่อนที่ยังนอนสลบเหมือด มันน่าปล่อยให้นอนอยู่อย่างนั้นเสียจริง ไม่มีสัญญาณตอบรับ... เท่าที่พอรู้จักคีธอยู่บ้าง เขาไม่ชอบโรงพยาบาลสักเท่าไหร่ "หรืออย่างน้อยเดินไปส่งฉันถึงซับเวย์ก็ได้ ให้ฉันช่วยดูแผลคุณก่อน"

⠀ แค่นี้รึ? อีดิธยืนงง เขาโผล่มาช่วยหล่อนไว้จากปากนรก แต่ไม่มีการเข้าใกล้ ไม่ถามไถ่ปลอบใจ ไม่แตะต้องเนื้อตัว หล่อนไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์เดียวกันควรได้รับการปฏิบัติแบบไหน แต่เป็นเรื่องดีที่เขาทำเช่นนั้น ช่างโล่งใจกว่ามากที่เห็นผู้ชายสักคนให้ความสำคัญกับกระป๋องเนื้อบดยิ่งกว่าหล่อน คืนนี้ไม่มีอะไรเหลือแล้ว เขาหมายถึงเหตุการณ์เป็นภัย หรือหมายถึงอาหารจะยาไส้ของตัวเองกันแน่ล่ะ

︎ ⠀“บอสครับ” แผ่นหลังในสูทดำไม่เขยื้อนแต่อย่างใด ⠀“บอส” ︎

︎ เพราะมันถึงวันนั้นแล้ว วันที่ศัตรูและผู้หวังชิงอำนาจ จะมองว่าแวนเดอร์เวียร์อ่อนแอที่สุด “ไม่ใช่ตอนที่ฉันป่วย แต่เป็นตอนที่ฉันตาย” ตาแก่กล่าวบนเตียงของเขา สองวันก่อนหน้า “เพราะพวกมันคิดว่าแกอ่อนแอ” ︎

︎ ดิมิทรีไม่เคยเกลียดชังเขา ลูกชายเพียงผู้เดียวจะมีดีอะไรนอกจากเนรคุณหากต่อต้านบิดาผู้สร้างอาณาจักรมาด้วยสองมือ เขารู้ความสำคัญของการเป็นลูกชายแวนเดอร์เวียร์ตั้งแต่วันที่ลืมตาดูโลก “กิน, หรือถูกกิน” นั่นคือกฏของป่า จำใส่กระโหลกไว้ให้ดี ︎

︎ ⠀ สายฝนพรำกระทบบนร่มสีดำจนมันสั่นไหว หากไร้แรงต้านจากข้อมือของชายหนุ่มคงหล่นลงบนผืนดินชื้นแฉะ ที่ซึ่งร่างของบิดานอนอยู่ในโลงไม้ เสียงสวดแว่วหูพร่ำเพ้อถึงพระเจ้าและสวรรรค์อย่างไม่มีคำใดสลักสำคัญ เพราะหากสองสิ่งนั้นมีอยู่จริง เกร็กกอรี่ แวนเดอร์เวียร์ คงไม่ถูกต้อนรับ ︎

@femmesavior ⠀ “คืนนี้ไม่มีอะไรเหลือแล้ว กลับบ้านปลอดภัยล่ะคุณหมอ” คีธลุกขึ้นยืนและโยนถุงเสบียงของเขาที่กลายเป็นถุงเก็บเศษขยะเหลือทิ้งลงถังข้าง ๆ พร้อมถอนหายใจ แต่ถึงแม้คืนนี้มันจะน่าหงุดหงิดสักแค่ไหน เขาก็ได้ช่วยไว้หนึ่งชีวิตที่สามารถช่วยชีวิตได้อีกมากมาย

@femmesavior ⠀ ถ้าไม่ใช่เพราะแผลที่เคยถูกรักษานั้นสาหัสเกินไปจนทำให้แพทย์หญิงจำอดีตผู้ป่วยอย่างเขาได้ก็คงเป็นเพราะเขาเคยช่วยเหลือคนที่บาดเจ็บโดยการพามาส่งถึงมือของเธอ “แม่ง” ชายหนุ่มส่งเสียงสบถผิดหวังเมื่อหยิบกระป๋องเนื้อบดขึ้นมาดูแล้วพบว่ามันแตกเละเทะไม่เหลือแม้แต่เศษให้เขาได้กิน

@femmesavior ⠀ “ไม่แพงเกินเงินเดือนหมอหรอก” คีธก้มลงหยิบข้าวของที่ตนซื้อจากร้านของชำตามพื้นใส่ถุงโดยไม่ได้เงยหน้ามองฝ่ายหญิง  คีธตั้งใจไม่ยุ่มย่ามเรื่องของอีกฝ่ายเพราะหลงคิดว่าเธอคงลืมหน้าและชื่อของเขาไปเสียแล้ว แต่เมื่อถูกเอ่ยทักก็คงช่วยไม่ได้

@femmesavior ⠀ คีธมองขวดสเปรย์ที่ฝ่ายหญิงชี้มาทางเขาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไร้ซึ่งการตัดสิน มันไม่ใช่เรื่องที่ยากเกินจะเข้าใจทำไมเธอถึงแสดงท่าทีไม่ไว้เนื้อเชื่อใจและพยายามปกป้องตัวเธอเองหลังจากพบกับเหตุการณ์ขวัญเสียเมื่อสักครู่ “คุณน่าจะเรียกอูเบอร์กลับแทนการใช้ทางนี้เดินไปขึ้นรถไฟใต้ดิน”