گستاخ فرومایه

از اینترانت وارد فیلترنت شدیم

اگر خارج از ایران هستید، لطفاً از اجرای Conduit روی دستگاه‌هاتون فراموش نکنید. چیزی که به تدریج داریم بهش متصل می‌شیم همون #فیلترنت است و هموطنان زیادی همچنان نیازمند کمک شما برای اتصال به #اینترنت هستند. conduit.psiphon.ca/fa/

بیابد تعریف کنم بعد چهل روز بدختی و بی پولی، چجوری به والتم وصل شدم. اول از همه تو گیتهاب با DomainFronting آشنا شدم و با استفاده از xray + DF ، گوگل وچندتا وبسایت دیگه رو باز کردم. بعد باسایفون + DF وصل شدم به توییتر که (کند و موقتی بود). بعد با پروژه 1/

A Middle Eastern peace deal

نمی‌دونم گفته بودم با نه، ولی نیم ساعت قبل از شروع اسپیکینگ آزمون آیلتس، وقتی توی سالن انتظار سنتر بودم، از گوشی یکی که اونجا بود صدای انیمه شنیدم. با صدای بلند گفتم: داری انیمه می‌بینی؟ گفت: وای اینقدر صداش بلنده؟ - چی می‌بینی؟ + وان‌پیس. - وای، قسمت چندی!؟ - طرفای ۴۰۰

آدم ازيه سنى به بعد ديگه دنبال رابطه هیجانی نيست! دنبالِ كسيه كه وسط شلوغی زندگى حواسش به دل آدم بمونه. يكى كه ، وقتى ميگه: «رسيدى؟» واقعاً منتظر جواب بمونه. وقتى ميگه: «مواظب خودت باش» فقط يه جمله عادى نگفته باشه! آدم بزرگتر كه ميشه ميفهمه آرامش از عاشق شدن با ارزشتره!

این مقاله گاردین درواقع یه نقد خیلی تند و تلخه به کل صنعت «کمک‌های خارجی» و NGOبازی توی پاکستانه. نویسنده که خودش سال‌ها توی این سیستم کار کرده، می‌گه یه جایی فهمیده چیزی که donorهای غربی به اسم «جامعه مدنی» می‌سازن، اغلب ربط زیادی به مردم واقعی نداره. داستان از یه صحنه خیلی ساده شروع می‌شه. نویسنده می‌گه رفته بود بازار مکانیک‌های اسلام‌آباد تا ماشینش رو تعمیر کنه. اونجا دیده دولت می‌خواد مغازه‌های اون منطقه رو خراب کنه و مکانیک‌ها رو بیرون کنه. ولی چیزی که توجهش رو جلب کرده این بوده که این آدم‌ها، بدون هیچ NGO، بدون بودجه خارجی، بدون کارگاه آموزشی و بدون آدم‌های کت‌وشلواری، خیلی طبیعی و سریع شروع کردن به متحد شدن، اعتراض کردن، جمع کردن پول، برنامه‌ریزی و دفاع از خودشون. همون‌جا به خودش گفته: «این جامعه مدنی واقعیه، نه اون چیزی که ما توی هتل‌ها و دفترهای لوکس درباره‌ش حرف می‌زنیم.» بعد شروع می‌کنه کل سیستم کمک‌رسانی خارجی رو زیر سوال بردن. می‌گه سال‌ها کشورهای غربی میلیاردها دلار ریختن توی پروژه‌هایی با اسم‌هایی مثل: «توانمندسازی جامعه مدنی» «توسعه دموکراسی» «تقویت مشارکت اجتماعی» ولی آخرش بیشتر یه طبقه جدید از NGOهای حرفه‌ای ساختن؛ آدم‌هایی که خیلی خوب بلدن انگلیسی حرف بزنن، proposal بنویسن، گزارش درست کنن و donorها رو راضی نگه دارن، اما ارتباط واقعی با مردم عادی ندارن. یعنی عملاً یه صنعت درست شده: یه عده مدام پروژه تعریف می‌کنن، یه عده بودجه می‌دن، یه عده گزارش می‌نویسن، یه عده کنفرانس برگزار می‌کنن، ولی زندگی مردم خیلی تغییر نمی‌کنه. نویسنده می‌گه donorهای خارجی عاشق چیزهایی هستن که بشه اندازه گرفت و توی پاورپوینت نشون داد: چند تا کارگاه برگزار شد؟ چند نفر آموزش دیدن؟ چند فرم پر شد؟ چند زن شرکت کردن؟ چند تا KPI کامل شد؟ ولی تغییر اجتماعی واقعی این شکلی نیست. جنبش واقعی معمولاً شلوغه، بی‌نظمه، قابل کنترل نیست، گاهی عصبیه، گاهی سیاسی می‌شه، و دقیقاً برای همین donorها ازش می‌ترسن. مثلاً یه گروه مردمی واقعی شاید بخواد علیه دولت اعتراض کنه، اعتصاب کنه یا درگیر سیاست بشه. ولی donor خارجی معمولاً پروژه «بی‌خطر» می‌خواد؛ چیزی که آخرش بشه براش گزارش قشنگ نوشت و دردسر سیاسی هم نداشته باشه. مقاله یه جا خیلی کنایه‌آمیز می‌گه: کم‌کم فعال اجتماعی تبدیل شده به «مدیر پروژه». یعنی به جای اینکه انرژی صرف سازماندهی مردم بشه، صرف این می‌شه که: بودجه بعدی از کجا بیاد، فرم‌ها چطور پر بشه، report چطور نوشته بشه، donor چی دوست داره بشنوه. درواقع نویسنده می‌گه خیلی از NGOها کم‌کم بیشتر به donorها جواب‌پس می‌دن تا به مردم خودشون. یه بخش مهم دیگه مقاله اینه که می‌گه این سیستم یه جور وابستگی هم ساخته. خیلی از گروه‌ها و فعال‌ها دیگه بدون پول خارجی نمی‌تونن دوام بیارن. یعنی به جای اینکه ریشه توی جامعه داشته باشن، ریشه‌شون به grant و funding وصله. برای همین وقتی بودجه قطع می‌شه، کل پروژه هم می‌خوابه. نویسنده می‌گه جامعه مدنی واقعی معمولاً از دل نیاز واقعی مردم درمیاد: از خشم، فشار اقتصادی، بی‌عدالتی یا حس مشترک بین آدم‌ها. نه از یه پروژه‌ای که توی واشنگتن یا لندن طراحی شده و بعد برای اجرا فرستادنش پاکستان. یه جورایی مقاله داره می‌گه غرب فکر می‌کنه می‌تونه با پول و پروژه، «دموکراسی» و «جامعه مدنی» مهندسی کنه، ولی واقعیت جامعه‌ها خیلی پیچیده‌تر از این حرف‌هاست. و ته حرفش تقریباً اینه: اگر مردم خودشان صاحب یک حرکت نباشند، اگر از دل زندگی واقعی‌شان درنیاید، هرچقدر هم پول خرجش شود آخرش مصنوعی و شکننده می‌ماند #Echobox=1778929002" target="_blank" rel="nofollow noopener">theguardian.com/global-develop…

«حالا یه بار کافه نری که نمیمیری»، «چندتا آهنگ نتونی تو اسپاتیفای گوش ندی که نمیمیری» اتفاقاً کم‌کم میمیریم. زندگی فقط زنده بودن نیست؛ همین خوشی‌های کوچیکه: قهوه، موسیقی، دورهمی، شب‌گردی، خریدای الکی. وقتی یکی‌یکی ازت گرفته بشن، فقط نفس میکشی

@PIISHGOO وقتی با اپشن‌های برنامه آشنا نیستی

۱. فیلترشکن رو #خاموش میکنی، سایت صرافی رو بازکنی. میبینی عی بابا به شکل عجیبی، این سایت فیلتره، درحالی که با خودت میگی غیرممکنه، ولی میگی گورپدرش، حالا یه جا هم فیلتر. پس فیلترشکن #روشن میکنی، تا سایت باز بشه... میزی تو سایت، میگه پول رو واریز کن، برای رفتن به صفحه پرداخت، میگه باید فیلترشکن #خاموش بشه. فیلترشکن رو #خاموش میکنی، رفت رو صفحه پرداخت، وسطش میگه کد به جیمیلت دادم، حالا برای خوندن کد از جیمیل، فیلترشکن باید #روشن بشه کد جیمیل رو میگیری، خب باید بیای بزنی تو این صفحه بیصاحاب پرداخت یا نه؟ پس فیلتر شکن باید #خاموش بشه پول که واریز شد دوباره باید صفحه صرافی رفرش بشه، تا بری ببینی پرداخت شد یا نه. تا خیالت راحت بشه، پس فیلتر شکن باید #روشن بشه اگر خدایی نکرده، زبون حضرت آغا لال، به این مرحله برسی (که معمولا سر سرعت تخمی نت نمیرسی، و باید بری از اول) تازه میری مرحله بعدی. ----------------- ۲. تو مرحله دوم، تازه این پولو باید بزنی واسه بروکر. پس شروع شد پس صفحه بروکر رو باز میکنی، خب به شکل عجیب و نادری، معلوم نیست چرا فیلتره، اصن مگه میشه؟ ولی چون عاشق اقا امام زمانی، صبور میری جلو... میگی گور پدرش، فدای بوی گند فاضلابی امام زمان، حالا یه فیلترشکن باید #روشن بشه دیگه... فیلترشکن رو #روشن میکنی، رفتی داخلش میگه برو صفحه پرداخت، اونجا دوباره فیلترشکن باید #خاموش بشه میری اونجا وسط کاراش، کد میاد واسه جیمیلت، پس فیلترشکن باید دوباره #روشن بشه، بری کد رو بخونی کد رو که گرفتی، برای ادامه کار فیلترشکن باید #خاموش‌ بشه وقتی تایید نهایی میاد، باید بری تو صفحه بروکر خیالت راحت بشه پرداخت انجام شده، پس، دوباره باید فیلتر شکن #روشن بشه. و اگر این مرحله انجام نشه، بازی از اول. القصه: کاری که باید زیر ۲ دقه انجام بشه، حدود ۱ ساعت تو رفت و آمدی، فیلتر شکن خاموش، روشن، خاموش، روشن، خاموش، روشن، خاموش. روشن..... ---------- ---------- و هیچکس تو دنیا نیست که حتی باور کنه این #طنز نیست، بلکه این زندگی #واقعی ما ایرانیاست. این عمر و اعصاب و روح و روان ماست که داره سر نفهمی پیروان اللهِ مریضِ مدینه، فرسوده میشه.

بیست سال پیش اینترنت رو فیلتر کردید، ملت به Http Proxy رو آوردند، پروکسی رو بستید و لایه HTTP دستکاری کردید تا TLS و HTTPS اومد؛ رفتید سرتیفیکت *.* گرفتید فکر کردید زرنگید! ملت رو سمت VPN و L2TP کشیدید. پورت ها رو بستید، مردم رو به سمت xray و دستکاری لایه 6-7 کشیدید. حالا ...

ما حتی جهان سوم هم نیستیم از این جهانای موازی ایم که تو "ریک اند مورتی" واردش میشدن، باید خودشونو نجات میدادن و فرار میکردن.

توی مسیر برگشت، راهنمای محلی کنار یک یورت(خیمه سنتی) توقف کرد تا نشونمون بده کلاسهای آموزشی دولتی برای عشایر چطوریه!جالب بود ولی اون تضادی که تو ذهنم شکل گرفت از نفوذ تکنولوژیIoT در یک اقلیم دورافتاده و سرد با قطعی نیاز اولیه مردم ایران (اینترنت ساده) با اون‌همه منابع و استعداد اعصابم رو ریخت به هم. چند سالی هست یه پروژه‌ای رو شروع کردن: چوپان دیجیتال(Digital Herder) که برای کشوری با بیش از ۷۰ میلیون راس دام و تنها ۳.۵ میلیون نفر جمعیت، خیلی حیاتیه. توی دشت‌های پهناور مغولستان، دام‌ها کیلومترها از چوپان فاصله می‌گیرن. در گذشته، گم شدن گله یا حمله گرگ‌ها می‌تونست سرمایه زندگی یه خانواده رو نابود کنه. حالا AI به چند روش مشکل‌ رو حل کرده: ​شاید خنده‌دار به نظر برسه، اما الگوریتم‌های AI می‌تونن چهره گوسفندان و بزها رو از هم تشخیص بدن! چطور کار می‌کنه؟ وقتی دام‌ها برای آب خوردن یا ورود به آغل جمع می‌شوند، دوربین‌های مجهز به AI اونا رو اسکن می‌کنن. اگر گوسفندی متعلق به گله همسایه باشه یا یکی از گوسفندان خودی کم شده باشه، سیستم بلافاصله روی موبایل چوپان هشدار می‌فرسته. این جایگزین علامت‌گذاری‌های سنتی (مثل بریدن گوش یا رنگ زدن) شده. چوپان‌های مغولستان دیگه لزوما تمام روز رو سوار بر اسب (یا موتورسیکلت چینی) نمی‌گذرونن. اونا از پهپادهایی استفاده می‌کنن که به AI مجهزه. با​ ردیابی خودکار، پهپاد در ارتفاع بالا پرواز می‌کنه و با استفاده از حسگرهای حرارتی، گله رو در مه یا تاریکی شب پیدا می‌کنه. AI می‌تونه تشخیص بده که آیا گله در آرامش می‌چره یا به دلیل حضور یه شکارچی (مثل گرگ) مضطرب شده و در حال فراره. در صورت تشخیص خطر، پهپاد می‌تونه با پخش صداهای خاص، گرگ‌ها رو دور کنه یا چوپان رو با لوکیشن دقیق باخبر کنه. ​بسیاری از دام‌ها حالا پلاک‌های هوشمند کوچکی به گوش دارند که مجهز به GPS و شتاب‌سنج است. ​هوش مصنوعی الگوریتم‌ها الگوی حرکت حیوان رو تحلیل می‌کنه. اگر حیوانی بیش از حد معمول ساکن بمونه، سیستم می‌فهمه که یا بیمار شده یا در حال زایمانه. همچنین اگر گله از یک محدوده مجازی (Geofencing) که چوپان روی نقشه تعریف کرده خارج بشه، هشدار ارسال میشه. ​​یکی از پیشرفته‌ترین کاربردها، ترکیب داده‌های ماهواره‌ای با AI برای جلوگیری از نابودی مراتع است. AI به چوپان‌ها پیشنهاد می‌ده که با توجه به میزان تراکم گیاهی که ماهواره‌ها نشون میده، گله رو به کدوم سمت ببره تا هم دام‌ها غذای بهتری بخورن و هم خاک منطقه فرسوده نشه! در نظر بگیرید که تمام تجهیزات طوری ساخته شدند که در دمای منفی ۴۰ هم کار کنند و سیستم برقرار باشه! #مغولستان‌گردی

شاید باورتان نشود، اما در مغولستان در بسیاری از جاها آدرس سنتی عملا کار نمی‌کنه، به جای اسم خیابان و کوچه و پلاک، باید ۳ کلمه بی‌ربط بگویید! مثلا: «سیب.صندلی.پرواز» داستان از این قراره که چون کلی از مردم هنوز زندگی عشایری دارن و خیمه‌هاشون(Ger) رو جابه‌جا می‌کنن، عملا نمی‌شه برای هر خونه یه آدرس ثابت نوشت. برای همین مغولستان اولین کشور دنیا شده که سیستم what3words رو عملیاتی کرده‌. یعنی کل نقشه کشور رو به مربع‌های ۳ در ۳ متر تقسیم کردن و به هر کدوم ۳ تا کلمه رندوم دادن. مثلا ممکنه آدرس یه کافه وسط اولان‌باتور یا یه خیمه وسط بیابان یه چیزی باشه مثل: "کتاب.لبخند.پرتقال" من یاد آدرس دادن های ایران افتادم: "رشت.جنب سوپر دریانی‌.آقا وحید" یک سبک آدرس‌دهی با الگوریتم‌های پیشرفته ریاضی🙂 جالب اینجاست، پستچی‌ها دقیقا با همین ۳ تا کلمه بسته رو میارن دم خیمه‌.​ آمبولانس و پلیس هم با همین سیستم پیدات می‌کنن (که توی دشت‌های بی‌انتها واقعا نجات‌بخشه) اپلیکیشنش آفلاین هم کار می‌کنه. یعنی اگه وسط ناکجاآباد هم باشی، GPS گوشی بهت می‌گه تو کدوم مربع هستی. #مغولستان‌گردی

از گنبد کاووس تا وان: ۱۵۰۰ کیلومتر رکاب‌زنی در ۱۶ روز! 🏁 برادرم فرشید در ادامه مسیر هیجان‌انگیز سایکل‌توریستی خودش با یه دوچرخه تماما مکانیکی، امروز از مرز رازی وارد ترکیه شد و حالا نگاهش به سمت سواحل جنوبی این کشور هستش. خسته نباشی قهرمان! 👏🚴‍♂️

میلیاردی هزینه کردن برای اپ #شاد، دیدن جوابگو نیست روبیکا آوردن کنارش، دیدن باز جوابگو نیست نصف کلاس‌ها و ارتباطات مدارس اومد روی ایتا. حالا گفتن از امروز برای بچه‌ها اکانت #بله درست کنید کلاس‌ها اونجا ادامه پیدا میکنه قطعاً با فشار کاربرا اینم میپوکه #DigitalBlackoutIran

خب برای زندگی به سبک انسان‌های اولیه مدرن آماده باشیم قرار برگردیم 🤟

«ایران یک سیستم مترو برای موشک‌های بالستیک داخل یک کوه گرانیت در جنوب یزد ساخته است. ریل‌های خودکار، کلاهک‌ها و پرتابگرهای متحرک (TEL) را بین سالن‌های مونتاژ، انبارها و سه تا ده در خروجی ضد انفجار که در دل کوه کنده شده‌اند، جابه‌جا می‌کنند؛ در عمقی تا ۵۰۰ متر. یک پرتابگر روی ریل به یکی از خروجی‌ها می‌رود، بیرون می‌آید، موشک را شلیک می‌کند و قبل از اینکه هواپیمای مهاجم واکنش نشان دهد، دوباره به زیر زمین برمی‌گردد. این کوه بیش از دو دهه در حال ساخت بوده است. سپاه پاسداران یک پناهگاه نساخته، بلکه یک کارخانه تسلیحاتی کامل با راه‌آهن داخلی خودش ساخته که عمیق‌تر از برد هر بمب متعارف دفن شده است. ایالات متحده و اسرائیل پایگاه امام حسین یزد را در تاریخ‌های ۱ مارس، ۶ مارس، ۱۷ مارس و حتی امروز هم بمباران کرده‌اند! تصاویر ماهواره‌ای نشان‌دهنده فرو ریختن ورودی‌ها، ایجاد دهانه در شفت‌های تهویه و نابودی زیرساخت‌های سطحی است. آسیب‌های قابل مشاهده واقعی هستند. اما زیرساخت‌های نامرئی همچنان سالم‌اند. در ۲۰ مارس، یک موشک بالستیک دوربرد از همین مجموعه شلیک شد، در فاز اولیه (boost phase) شکست خورد و نزدیک پارک کوهستان در خود شهر یزد سقوط کرد. شلیک ناموفق بود، اما همین که اصلاً شلیک شد، خودش مدرک است. سه هفته بمباران دقیق ورودی‌ها نتوانست جلوی راه‌آهن پشت آنها را بگیرد تا موشکی را به یک خروجی سالم برساند. مهندسی آن ساده در مفهوم و ویرانگر در عمل است. هر در ضد انفجار یک نقطه خروج جداگانه است. وقتی یکی نابود می‌شود، سیستم ریل به دیگری هدایت می‌کند. وقتی آن در هم زده می‌شود، سپاه از داخل با خاک و بتن آن را پر می‌کند و وقتی بمباران متوقف شد دوباره حفر می‌کند. تحلیل ماهواره‌ای سی‌ان‌ان چیدمان ریل‌ها را تأیید کرده، تحقیقات آلما شبکه تونل‌ها را نقشه‌برداری کرده، نیروهای دفاعی اسرائیل پذیرفته‌اند که حدود ۶۰ درصد زیرساخت‌های پرتاب نابود شده و مقامات آمریکایی تخمین می‌زنند ۵۰ درصد ظرفیت باقی مانده است. آن ۵۰ درصد باقی‌مانده روی ریل‌های زیرزمینی حرکت می‌کند که هیچ بمبی در زرادخانه آمریکا یا اسرائیل نمی‌تواند در عمق ۵۰۰ متر گرانیت به آن برسد. GBU-57 (بزرگ‌ترین بمب نفوذگر پناهگاهی ساخته‌شده) تقریباً ۶۰ متر بتن مسلح یا حدود ۴۰ متر سنگ متوسط را نفوذ می‌کند. گرانیت سخت‌تر از سنگ متوسط است. ۵۰۰ متر بیش از دوازده برابر حداکثر عمق نفوذ این سلاح است. فاصله بین بمب و تونل، حاشیه خطا نیست؛ یک عدم امکان فیزیکی است. کوه اهمیتی نمی‌دهد چند سورتی پرواز بالای آن انجام شود. راه‌آهن اهمیتی نمی‌دهد چند ورودی مسدود شود. دفاع، زمین‌شناسی است و این زمین‌شناسی ۳۰۰ میلیون سال قدمت دارد. به همین دلیل جنگ ادامه دارد. هر موشکی که به اراد، دیمونا یا مرکز اسرائیل اصابت می‌کند، زیر زمین مونتاژ شده، روی ریل به یک خروجی منتقل شده و از دری شلیک شده که شاید از ۲۸ فوریه چندین بار نابود و بازسازی شده باشد. تداوم آتش موشکی ایران با وجود سه هفته بمباران شدید، تاب‌آوری نیست؛ زیرساخت است. سپاه برای این جنگ موشک نساخته، بلکه راه‌آهن داخل کوه ساخته است. موشک‌ها قابل جایگزینی‌اند، راه‌آهن‌ها دائمی‌اند و گرانیت محافظ آنها پیش از وجود پستانداران شکل گرفته است. تنگه هرمز ۲۱ مایل عرض دارد. کوه ۵۰۰ متر عمق دارد. و راه‌آهن داخل آن هنوز موشک‌ها را به سطح زمین می‌رساند. (توییت شامل یک ویدیو است که ظاهراً صحنه‌ای از آتش‌سوزی یا انفجار/شلیک در کوهستانی در شب را نشان می‌دهد، با آتش و دود روی قله کوه و نقطه‌ای نورانی در آسمان.)

پیش به سوی World War III

"#تقابل این صدا و تصویر خیلی جالبه!" ویدیوی دریافتی از انفجار و آتش حمله شب گذشته به انبارهای سوخت #تهران با صدای پس‌زمینه بلندگوهای حکومتی #Iran #Tehran

🔴جنگنده های تاماهاک بسمت ایران #چرک‌نویس