Hossein Gharibi

"رفع تحریم‌ها و مدیریت تله‌های عبری" حسین قریبی با توجه به شدت گرفتن تنگناهای معیشتی و ناترازی‌های آزاردهنده و تشدید‌شونده در بخش‌هایی مانند تأمین انرژی کشور، مهم‌ترین مسأله ایران و ایرانیان در سال 2025‌، مسأله اقتصاد خواهد بود آن هم نه در نحوه فهم کلیات انتزاعی یا به عکس، سیاست‌های جزئی‌تر مانند کیفیت صادرات نفت به چین یا ادعای وجود ظرفیت صادرات چند میلیارد دلاری صیفی‌جات به همسایگان. بلکه مهم‌ترین موضوع که مطالبه اصلی جامعه، نظام و دولت چهاردهم هم هست، افزایش ثروت ملی و درآمد سرانه است. شاخص افزایش سریع درآمد سرانه مردم می‌تواند ارتباط مستقیم با ارتقای سطح رضایت عمومی برقرار کند. با این مقدمه، به‌صورت طبیعی مهم‌ترین مسأله خارجی دولت، رفع تحریم‌ها و محدودیت‌های تجاری کشور، جلب سرمایه و مشارکت خارجی و به همین ترتیب لاجرم مدیریت روابط با دولت دوم ترامپ برای حصول این اهداف خواهد بود. در فرآیند پویایی روابط جمهوری اسلامی ایران و امریکا، مجموعه اروپا بویژه سه دولت آلمان، فرانسه و انگلیس، چین، ژاپن و هند در کنار عربستان و امارات متغیرهای تأثیرگذار هستند. روابط با اروپا بویژه یکی از نقاط ثقل سیاست خارجی ایران در این دوره خواهد بود. در روابط با اروپا، اصلی‌ترین دستورکار و البته چالشی‌ترین آن، کیفیت روابط ما با روسیه است. سوریه، یمن و افغانستان سه دستورکار دیگر هستند که می‌توانند موجب رونق میز مذاکره و تعامل ایران و اروپا باشند. چین، ژاپن و هند در تنش‌زدایی بین امریکا و ایران منافعی دارند. منطقه غرب آسیای ناآرام، منافع هیچ کدام از این سه قدرت اقتصادی را تأمین نمی‌کند. در آخر، وضعیت ایران در پیگیری برنامه‌های بلندپروازانه توسعه‌ای عربستان و حفظ روند رشد و توسعه امارات یک فاکتور تعیین‌کننده است و همین موجبی برای تعامل بیشتر با این دو بازیگر منطقه‌ای خواهد بود. پی‌نوشت: وضعیت رژیم صهیونیستی و اقدامات مخرب آن و تحمیلی را که می‌تواند بر هر فرآیندی داشته باشد در هیچ مرحله‌ای نمی‌توان از نظر دور داشت. مدیریت تله‌های عبری در کنار سایر مسائل پیش گفته، اهتمام و هوشمندی خاصی‌ طلب خواهد کرد.

China e Estados Unidos disputam a América Latina na nova ordem internacional

می خواهم درباره بر‌وکراتهای میان‌مایه بنویسم! در دو دهه اخیر، نظام اداری و حکمرانی جمهوری اسلامی ایران شاهد نوعی جابه‌جایی ساختاری در الگوی تولید و بازتولید نخبگان بوروکراتیک بوده است. اگر در دهه‌های نخست پس از انقلاب و حتی تا اواخر دهه ۱۳۷۰، تکنوکرات‌های حرفه‌ای با تحصیلات ممتاز، تجربه اجرایی گسترده و شبکه‌های ارتباطی فراملی نقش مسلط‌تری در مدیریت اقتصادی و نهادی ایفا می‌کردند، از اوایل دهه ۱۳۸۰ به بعد، مسیر متفاوتی برای صعود اداری گشوده شد. این مسیر، بیش از آنکه بر شایستگی حرفه‌ای، سرمایه آموزشی ممتاز یا توان طراحی سیاست متکی باشد، بر «وفاداری سیاسی»، «شبکه‌سازی در سطوح میانی» و «قابلیت انطباق با منطق قدرت» استوار بود. در این چارچوب، آنچه می‌توان از آن با عنوان «بروکرات‌های میانمایه» یاد کرد، نه یک برچسب اخلاقی بلکه یک تیپ نهادی است. این تیپ، محصول تغییر در منطق انتخاب مدیران، تضعیف نهادهای تخصص‌محور، و تقدم ملاحظات سیاسی و امنیتی بر عقلانیت سیاست‌گذاری است. تکنوکرات‌های حرفه‌ای، چه در تجربه ایرانی دهه‌های پیشین و چه در الگوهای کلاسیک حکمرانی، معمولا دارای چند ویژگی مشترک‌اند: تحصیلات عمیق و معتبر دانشگاهی، اغلب در دانشگاه‌های طراز اول داخلی یا بین‌المللی؛ سابقه اجرایی پیوسته و قابل ردیابی در حوزه تخصصی خود؛ و مهم‌تر از همه، پیوند با شبکه‌های دانشی و حرفه‌ای فراتر از مرزهای یک نهاد یا یک جناح سیاسی. در مقابل، بروکرات میانمایه لزوما فاقد تحصیلات یا تجربه نیست، اما کیفیت این سرمایه‌ها تعیین‌کننده نیست. آنچه تعیین‌کننده است، توان حرکت در شبکه‌های غیررسمی قدرت، حفظ تعادل میان جناح‌های درون نظام، و پرهیز از هرگونه ابتکار پرهزینه یا موضع‌گیری مستقل است. این افراد اغلب از مناصب میانی آغاز می‌کنند، در حاشیه تصمیم‌سازی می‌مانند، و دقیقا به همین دلیل، در دوره‌های بی‌ثباتی سیاسی به گزینه‌ای «کم‌هزینه» برای ارتقا بدل می‌شوند. دوره دولت محمود احمدی‌نژاد نقطه عطفی در این تحول بود. تضعیف و حتی انحلال موقت سازمان برنامه و بودجه، حذف یا به حاشیه راندن بدنه کارشناسی باسابقه، و بی‌اعتبارسازی دانش برنامه‌ریزی، عملا مسیر را برای ارتقای مدیرانی هموار کرد که بیش از آنکه برنامه‌ریز باشند، مجری اراده سیاسی بودند. نقد بروکرات‌های میانمایه، نقد افراد نیست. مساله اصلی، ساختاری است که تولید چنین تیپ‌هایی را عقلانی می‌کند. در نظامی که تصمیم‌های کلان اقتصادی و نهادی خارج از نهادهای تخصصی اتخاذ می‌شود، بهترین بروکرات نه خلاق‌ترین یا متخصص‌ترین، بلکه «کم‌مساله‌ترین» فرد است. پرسش کلیدی این است: وقتی مسیر ارتقا از شایستگی حرفه‌ای به وفاداری نهادی تغییر می‌کند، چه بر سر ظرفیت دولت برای یادگیری، اصلاح و پاسخ‌گویی می‌آید؟ و مهم‌تر، آیا نظامی که به طور سیستماتیک بروکرات‌های میانمایه تولید می‌کند، می‌تواند در مواجهه با بحران‌های پیچیده اقتصادی و اجتماعی موفق باشد؟ بروکرات‌های میانمایه، نه انحرافی موقتی، بلکه محصول طبیعی تحول حکمرانی در جمهوری اسلامی طی دو دهه اخیرند. از سازمان برنامه و بودجه تا بانک مرکزی، از سیاست مالی تا سیاست پولی، الگوی غالب، ارتقای مدیرانی است که بیش از تخصص، به تطبیق‌پذیری مجهزند. نتیجه، دولتی است که باثبات به نظر می‌رسد، اما از درون تهی از ظرفیت اصلاح ساختاری است. این مساله، بیش از آنکه یک نقد فردی باشد، هشداری درباره آینده حکمرانی است. اگر مسیرهای ارتقای اداری اصلاح نشوند، بحران نه فقط در سیاست‌ها، بلکه در خود دولت نهادینه خواهد شد

At the Doha Forum, former Iranian Foreign Minister Javad Zarif reminded everyone that Iran had forced the U.S. to evacuate bases in the region—including the one in Qatar itself, where Iran hit back in response to U.S. strikes on its nuclear facilities. “We don’t import our security,” he added, stressing the world must come to terms with Iran’s strength and self-reliance in order to move forward together in peace.

PRESIDENT TRUMP on NYC Mayor-elect Mamdani: "I met with a man who's a very rational person. I met with a man who really wants to see New York be great again... I think he can bring it back... I'll be cheering for him."

پیام #۱۳_آبان به #نیویورک رسید. سه شعار اصلی زهران ممدانی، شهردار جدید نیویورک، در مقایسه با دیگر نامزدها: ۱-حمایت از آرمان فلسطین. ۲-عدالت‌خواهی. ۳-مبارزه با نژادپرستی در سیاست‌های داخلی و خارجی. افرادی که سه شعار بالا را برجسته کنند حکمرانان آینده کل #آمریکا خواهند بود.

BREAKING: The Fox News Decision Desk can now project that New York City will elect Democratic Assemblyman Zohran Mamdani as its next mayor. He will become the first Muslim mayor of the city and its youngest in more than a century. He is also the city’s next Democratic Socialist mayor.