Beigi retweetledi
یکی از چهرههای برجستهای که در سالهای ۱۹۹۱ و ۲۰۰۳ از حمله آمریکا به عراق حمایت کرد، کنعان مکیه بود. مکیه نویسنده کتاب مشهور «جمهوری ترس» (Republic of Fear) است که تحلیل عمیقی از سیستم ترور و سرکوب حزب بعث ارائه میدهد. او را یکی از معماران فکری حمله به عراق میدانند. مکیه استاد بازنشسته مطالعات اسلامی و خاورمیانه در دانشگاه Brandeis است. او با مقامات آمریکایی، بهویژه جرج بوش و دیک چنی، ارتباط نزدیک داشت و به آنها گفته بود که عراقیها با گل و شیرینی از نیروهای آمریکایی استقبال خواهند کرد. مکیه معتقد بود حمله خارجی فرصتی برای برقراری دموکراسی در عراق ایجاد خواهد کرد. او در پروژه «آینده عراق» وزارت خارجه آمریکا شرکت داشت و برای تدوین قانون اساسی دموکراتیک و فدرال تلاش میکرد. پس از اشغال عراق، مکیه هرگز پشیمان نشد و تأکید کرد که حتی اگر فقط ۵ درصد شانس دموکراسی وجود داشته باشد، ارزش حمله را داشت. او اشتباهات آمریکا (مانند دوران پل برمر) را پذیرفت، اما معتقد بود اشتباهات نخبگان عراقی بسیار مهمتر بوده و عراقیها به این فرصت تاریخی «خیانت» کردند.ادوارد سعید دشمن فکری و منتقد سرسخت مکیه بود. سعید کتاب «جمهوری ترس» را مورد حمله شدید قرار داد و آن را «بزدلانه و پر از تفسیر غلط» خواند. او مکیه را متهم میکرد که قبلاً برای رژیم صدام کار معماری کرده، سپس جبهه عوض کرده و با آمریکا همسو شده است. سعید همچنین معتقد بود مکیه روشنفکران عرب (از جمله خودش) را به ناحق به سکوت در برابر جنایات رژیمهای عربی متهم کرده است.مکیه در کتاب بعدی خود، «ظلمت و سکوت» (Cruelty and Silence، ۱۹۹۳)، سعید را به عنوان نمونهای از «روشنفکر مرفه و بیمسئولیت» معرفی کرد که بیشتر به قربانینمایی اعراب دامن میزند تا نقد واقعی مشکلات داخلی.سعید بعدها در مقالهای، احمد چلبی و فؤاد عجمی را نیز در کنار مکیه قرار داد و آنها را مسئول کمک به توجیه جنگ دانست. او حتی عجمی و مکیه را «عمو احمد» (کنایه از خائن) خواند.فؤاد عجمی نیز از حامیان مداخله خارجی بود. او به دلیل صداقت در نقد مشکلات داخلی جهان عرب، از سوی برخی «شجاع» نامیده میشد، اما از سوی دیگر به خاطر حمایت از حمله آمریکا به عراق، مورد انتقاد شدید قرار گرفت. عجمی ابتدا دیدگاه چپ و پروفلسطینی داشت، اما از اوایل دهه ۱۹۸۰ به راست چرخید و حتی از حمله اسرائیل به لبنان در سال ۱۹۸۲ حمایت کرد.سعید در مقاله معروف «The Academy of Lagado» به شدت به فؤاد عجمی حمله کرد و او را «اطلاعرسان بومی» در سایه پل ولفوویتز معرفی کرد.سعید همچنین برنارد لوئیس را به شدت نقد میکرد. او از شهادت لوئیس در کمیته سناتور هنری جکسون (یکی از حامیان سرسخت اسرائیل در سنا) ناراحت بود؛ جایی که لوئیس مشکل اصلی را نه اسرائیل، بلکه استبداد و tyranny در کشورهای اسلامی معرفی کرده بود. سعید ادعا کرد لوئیس توصیه به ارسال سلاح بیشتر به اسرائیل کرده بود، ادعایی که بعدها لوئیس آن را رد کرد.سعید مشکل اصلی عراق را صدام حسین میدانست، اما با حمله خارجی به شدت مخالف بود. او شش هفته پیش از مرگش (در اوت ۲۰۰۳) آخرین مقاله مهم خود درباره جنگ عراق را با عنوان «A Window on the World» نوشت و حدود شش هفته بعد درگذشت.سعید حتی در کنار این موضعها، نقدهایی به حماس نیز داشت. او چارتر ضدسامی اولیه حماس و ناکارآمدی ایدئولوژی اسلامگرایانه آن برای رهبری سکولار فلسطین را مورد انتقاد قرار میداد.هرچند برخی منتقدان معتقدند سعید دچار «ذاتگرایی معکوس» شده و غرب را یکدست و ذاتاً شرور دیده و به غربستیزی گرایش پیدا کرده، عدهای دیگر او را نخبهای غربی میدانند که بر تضاد طبقاتی تمرکز کافی نداشته است. سبک نوشتاری او را نیز نخبهگرا و مبهم دانستهاند. اما فارغ از نقدهای وارد بر نظریه شرقشناسی او، سعید درباره عواقب فاجعهبار جنگ و اشغال عراق هشدار داده بود؛ پیشبینیای که متأسفانه تا حد زیادی درست از آب درآمد.مناظره سعید با برنارد لوئیس را در یوتیوب می تواند جستجو و مشاهد کنید. این مناظره یکی از بهترین مناظرات فکری دهه هشتاد میلادی است.
youtube.com/watch?v=hnVHuA…
YouTube
فارسی
