Sunset Superman

Today, 29 years ago, on 21 April 1996, while using a satellite phone, former Chechnya's President Dzhokhar Dudayev was assassinated by two Russian missiles, after his location was detected by a Russian reconnaissance aircraft, which intercepted his phone call. At the time, Dudayev was talking to Konstantin Borovoy, a deputy of the State Duma in Moscow. He explained in 1995 what the world could expect from Russia. Every single word he said was so accurate.

USA has ChatGPT USA has Grok USA has Claude USA has Gemini China has DeepSeek China has Qwen China has Kimi China has MiniMax Europe has?

Κάποτε, που λέτε, ένα ζευγάρι έτρωγε στο καλύτερο εστιατόριο στη Σαντορίνη με 8 ευρώ, μαζί με το πουρμπουάρ 😄

Ο Κριστοφερ Νολαν στην εκπομπή 60 λεπτά του CBS την Κυριακή για την ( απαράδεκτη ) ΟΔΥΣΣΕΙΑ του….

Εάν η #Τουρκία πράγματι «προσαρτήσει δια νόμου» (!) νησιά/βραχονησίδες (έως σήμερα «γκρίζες ζώνες») του Αν.Αιγαίου αντιμετωπίζουμε προσπάθεια μονομερούς επιβολής νέων 🇬🇷/🇹🇷συνόρων! Οι ώρες είναι ιστορικά κρίσιμες και δεν επιτρέπουν αδιανόητα αυτοκαταστροφικές αντιδράσεις («δεν παράγει έννομα αποτελέσματα», «για εσωτερική κατανάλωση») αντί πολύπλευρης κινητοποίησης για να αποτραπεί μια δυνάμει ολέθρια εξέλιξη.

Δεν είναι «ατυχία». Ούτε «η κακιά η ώρα». Είναι το αποτέλεσμα μιας οργανωμένης εγκατάλειψης, ενός τοίχου που υψώνεται μπροστά στα όνειρα των παιδιών μας μέχρι να τους κόψει την ανάσα. Όταν δύο νέα κορίτσια αποφασίζουν πως ο κόσμος μας δεν έχει πια χώρο για το μέλλον τους, δεν θρηνούμε απλώς μια απώλεια· καταγγέλλουμε ένα έγκλημα. Το κράτος αντί να προστατεύει, εγκλωβίζει τα παιδιά μας. Άμεσα, έμμεσα, με χίλιους τρόπους και τους στερεί ό,τι πολυτιμότερο: τα όνειρα, τους στόχους. Κοιτάμε στα πρόσωπά τους και βλέπουμε την αντανάκλαση μιας κοινωνίας που έμαθε να προσπερνά τον πόνο, να θάβει τις ευθύνες κάτω από γραφειοκρατικά χαρτιά και να βαφτίζει την απόγνωση «ατομική ευθύνη». Όμως η ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο. Βρίσκεται σε εκείνους που έχτισαν ένα σύστημα που πνίγει, στερεί το οξυγόνο, αντί να στηρίζει και να ενισχύει. Η σπαρακτική κραυγή των δύο κοριτσιών χθες, θα έπρεπε να βουίζει στα αυτιά όσων βυθίζουν τα παιδιά μας σε απόγνωση. Όσων, δεκαετίες τώρα, υποβάθμισαν την παιδεία και την οικονομία μετατρέποντας την χαρά της γνώσης σε καταναγκασμό και την εύρεση εργασίας σε όνειρο απατηλό. Πόσο θρήνο ακόμα θα ζήσει αυτός ο τόπος; Πόσα άνθη πρέπει να κοπούν πριν αποφασίσουμε να αλλάξουμε το χώμα που τα ποτίζει με φόβο και αδιέξοδα; Σήμερα δεν φτάνουν τα δάκρυα. Χρειάζεται η ορμή εκείνη που θα φέρει τη δικαιοσύνη—γιατί δικαιοσύνη σημαίνει να μπορεί ένα παιδί να ελπίζει, να αναπνέει, να ζει. Μετά τη χθεσινή τραγωδία θα έπρεπε όλοι να έχουν νιώσει τις ευθύνες τους… Εμείς συγκλονιστήκαμε. Και αυτό το τρέμουλο είναι η μόνη μας υπόσχεση: ότι δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε γι’ αυτά τα παιδιά, μέχρι η κραυγή τους για αξιοπρεπή ζωή να γίνει η δύναμη που θα φέρει την αλλαγή.