Judith

I have not seen anybody talking about what’s going on in Canada right now. This man was pulled over and told by police that he had to come with them because a psychiatrist labeled him “certifiable.” No paperwork, no rule of law, just a doctor saying that if he didn’t come with him right then and there that he would be arrested. The fact that a government could do this is terrifying.

A teacher took her students on a school trip to a mosque. An Imam taught the children about Islam, showed the girls how to wear burqas, and instructed everyone to kneel for prayer. Only one boy refused to kneel down. Fire this woke teacher? A. Yes B. No

I just sequenced a human genome to 30× coverage entirely at home. As far as I know, this is the first time this has been done. I didn’t step foot in a lab once. Every step - from saliva collection, to running the sequencer - took place in a single room with a dining table + kitchenette. Six weeks ago, I had never done wet lab biology before. I used an Oxford Nanopore P2 Solo - the only commercially available sequencing device portable enough to do 30x human genome sequencing at home. Biggest takeaway - I could build something that combined software, hardware, and molecular biology far faster than I thought was possible. I can name >100 specific instances where AI helped me solve a technical problem that would previously have blocked me because I lacked access to a domain expert. For example: how do I save my sequencing run when my DNA extraction yield is 4x lower than I need it to be, and I have this limited set of reagents to hand? To make this work, I had to navigate multiple disciplines: - writing software to monitor sequencing runs and orchestrate remote GPU infra for basecalling - learning + executing 5 hour long molecular biology protocols - building a hardware device to quantify DNA concentration Apologies for the hyperbole, but I feel super lucky to be living in 2026. A few weeks ago I decided to sequence a human genome to 30x at home. Then I actually did it. And I did it really quickly.

Keyvan Shahbazi geeft Rick Nieman een lesje in vijheid van meningsuiting: "We weten dat Lenny Kuhr het leven onmogelijk is gemaakt in Nederland de afgelopen 2 jaar. Ze is gecanceld en ze is enorm geïntimideerd." "Gisteren heeft Sylvain Ephimenco zijn laatste column ingeleverd bij dagblad Trouw, na 33 jaar. Daarvoor is Theodor Holman hetzelfde overkomen bij Het Parool. Ik heb zelf vergelijkbare ervaringen met de Volkskrant, waardoor ik mijn columns stop heb gezet." "Ik ben het niet met je eens als je zegt dat alles gezegd kan worden. Mensen wordt geleerd om binnen die onzichtbare grenzen te spreken. Dat is het begin van het verlies van onze vrijheden." "Dat moralisme is een zwaard wat in Nederland boven elke discussie hangt. En heel veel mensen krijgen het gevoel doordat ze denken dat ze moreel gelijk hebben, dat ze zich van alles en nog wat kunnen permitteren."

In the Netherlands you can announce what is essentially a light act of terrorism (blocking the entire train network of the country) and no one is going to really stop you. The police will let you do whatever you want and after a while guide you away. They'll put you in a bus and tell you to not do it again. Next week you do it all over again at a different train station / highway.

Er was een tijd dat sparen gold als verstandig. Dat je iets opzij zette voor later. Voor tegenvallers. Voor onderhoud aan je huis. Voor je pensioen. Voor je kinderen misschien. Tegenwoordig lijkt de overheid vooral te denken: mooi, daar kunnen we nóg een keer belasting op heffen. Je werkt jarenlang. Iedere maand verdwijnt bijna de helft van je salaris richting Belastingdienst. Van wat overblijft spaar je een beetje. Je krijgt een bonus: belast. Je erft wat van je ouders: belast. Dat spaargeld groeit langzaam aan. Inflatie tikt door, maar ondertussen betaal je belasting over je vermogen. Na tien jaar besluit je verstandig te investeren in je woning. Geen Lamborghini. Geen exotische constructie via een belastingparadijs. Gewoon een aanbouw omdat het gezin groeit. Een nieuwe keuken omdat de oude versleten is. Daarnaast onderhoud je het huis en doe je aan verduurzaming door te investeren in zonnepanelen en een warmtepomp. Netjes. Verantwoord. Allemaal betaald van geld waar al belasting over betaald is. Tien jaar later verkoop je je huis. De buurt is populairder geworden, huizenprijzen zijn gestegen, mede dankzij schaarste waar de overheid zelf jarenlang beleid op voerde. En daar is hij ineens: de overwaarde. En dan begint het politieke morele vingertje. Want inmiddels discussiëren we in Nederland openlijk over belasting op vermogensaanwas. Dus niet alleen belasting op rendement dat je daadwerkelijk ontvangt, maar op waardestijgingen op papier. Winst die nog niet eens gerealiseerd is. Geld dat misschien volledig vastzit in stenen. Het wrange is niet eens alleen het bedrag. Het wrange is de mentaliteit erachter. Alsof iedere vorm van opgebouwd vermogen verdacht is geworden. Alsof mensen die jarenlang voorzichtig leven, sparen, investeren en risico nemen een soort melkkoe zijn. We zijn in Nederland inmiddels op een punt aangekomen dat dezelfde euro onderweg meerdere keren wordt aangeslagen: bij verdienen, bij sparen, bij erven, bij investeren, bij bezit, bij waardestijging, en straks misschien zelfs bij niet-gerealiseerde winst. Ondertussen roept diezelfde overheid dat burgers financieel weerbaarder moeten worden, zelf verantwoordelijkheid moeten nemen en minder afhankelijk moeten zijn. Waarvan dan precies? Want wie werkt, spaart, aflost, investeert en vermogen opbouwt, lijkt tegenwoordig vooral een wandelende fiscale kansberekening. Veel politici verkopen dit alsof het alleen de ‘rijken’ raakt. Maar uiteindelijk raakt dit gewoon de Nederlandse middenklasse. Nederland dreigt langzaam een land te worden waar bezit niet meer wordt gezien als resultaat van discipline, risico en jarenlang werken, maar als iets waar de overheid automatisch mede-eigenaar van is.