abdullah keşvelioğlu

In 1976 (note; while UNCLOS III sessions were still ongoing), Athens applied to the ICJ seeking a judgement ONLY on the delimitation of the continental shelf (CS). Ankara at that time said "listen, we're neighbours let's sit around the table and work this out first, 1/9

ingiltere’de parlamento’nun açılışında kral konuşma yaparken, bir milletvekili buckingham sarayı’nda rehin tutulur. kralın parlamento’dan güvenle döneceğini temsil eden bu gelenek, bugün sembolik olsa da ingiliz demokrasisinin yüzyıllara yayılan sancılı oluşumunun bir örneğidir.

anne, bir insanı dünyaya getiren kadına denir. evet, annelik kutsaldır.

Ebuzer Aktaş’ın “Uzayın Stratejik Dönüşümü: Devletler ve Ticari Sistemler” adlı raporu yayında! 🔗 Raporun tamamı KÜME web sitesinde. Okumak için linke tıklayın: kumevakfi.org/uzayin-stratej…

🔴 Suriye İçişleri Bakanlığı, Emced Yusuf’un tutukladığı operasyonun görüntülerini yayınladı

@cagdasartantas @MOS6582 beblen de pet hayvanları gösterişçi tüketimin bir parçası olarak görür. evcil hayvan sahibi olmayı, sosyal statü ve ekonomik gücün bir ifadesi olarak değerlendirir.

@MOS6582 İyi soru. Marksist bir hocamız zamanında “Kentliler pet hayvanları kendilerine sevgi işçisi yaptılar, eve kapat, ver mamayı al sevgiyi. Arkadaştan, partnerden, çocuktan kolay; ikame bir sömürü ilişkisi.” demişti. Şimdi daha iyi görüyorum petlerin postmodern toplumdaki işlevini.

Hayvanları duygusal ihtiyaçlarımız için üretip, evlerde beslemek ve kendimize bağımlı hale getirmek etik mi?

Bizde farklı okunuyor genellikle ama gerek içki konusunda tavrı gerekse şahsi dindarlığı noktasında İnönü muhtemelen Karabekir’den dindar bir adamdı. Muhafazakardı en azından. Fakat siyasi okuma tepkiler üzerinden yapıldığı için çok o yönler ön plana çıkmıyor

Israelis Don’t Feel Much Like Victors in War With Iran nytimes.com/2026/04/13/wor…

In today's @MonocleMag newsletter I make the case for absorbing 'kolay gelsin', the most useful of Turkish phrases, into English. Happy Monday, and kolay gelsin! monocle.com/affairs/societ…

in 2016, obama repaid iran $400m owed since 1979 during a prisoner swap, frustrating then-presidential nominee trump.

bi on yüzyıl öncesi için gayet normal bir durum

fp abd'nin orta doğu çarlarından brett mcgurk'ü yazmış. pyd/pkk’nın da hamisi olan mcgurk, uzun vadeli kapsamlı çözümler yerine kısa vadeli “yara bandı” yaklaşımlarına yönelen, bölge dinamiklerini kavrayamayan ve sorunları daha da karmaşıklaştıran biriydi. foreignpolicy.com/2026/04/09/bre…

with enough effort, mcfaul could become the dmitri tenin of the trump era: trenin justified supporting putin’s war for the sake of the state; mcfaul pushes nato allies to support an illegitimate and unjustified war for alliance cohesion.

gabar'daki keşiflerle birlikte yıllık petrol üretimimiz 50 milyon varile yaklaştı. bu tüketimimizin yaklaşık %15'i. yakın zamana kadar bu oran %7 civarındaydı. bu oran önümüzdeki yıllarda daha da artacak. bununla birlikte rafineri yatırımlarına da ağırlık verilmesi muhtemel.

ancak motorinde durum biraz farklı. rafinerilerimizdeki üretim tüketimin ancak %60'ına yetiyor. %40'ı ithal ediyoruz. bunun da %80'i rusya'dan. rusya motorine de ihracat yasağı getirirse sıkıntı yaşama ihtimalimiz yüksek. mevcut konjonktürde alternatif bulmak oldukça zor olur.

rusya petrol değil benzin ihracatını yasakladı. benzin petrol'ün rafine edilmesiyle elde edilen farklı ürünlerden sadece birisi. benzinle ilgili bir sıkıntımız yok. ancak bu yasak motorini ya da ham petrolü kapsayacak şekilde genişlerse sıkıntı yaşama ihtimalimiz yüksek. 🧵

Ruhun şad olsun Hüseyin Harmuş. Yattığın yer incitmeyecek artık.

A VKS-level lack of planning for enemy capabilities

Sırtındaki Sepetin Ben Olayım Hamalı Veyahut: Karadeniz Mutfağı Neden “Lezzetsiz”? Karadeniz’de bir sohbete oturduğunuzda konu bir noktada mutlaka mutfağa gelir. Ve çoğu zaman aynı cümle duyulur: “Karadeniz mutfağı zayıf.” Hatta daha sert konuşanlar da vardır. Peki bu gerçekten doğru mu, yoksa yüzeysel bir karşılaştırmanın sonucu mu? Bu soruya cevap vermek için damak tadından çok daha derine, coğrafyaya, ekonomiye ve toplumsal iş bölümüne bakmak gerekir. Öncelikle şu tespitle başlayalım: Bir mutfağın çeşitliliği ve derinliği, o toplumun yemeğe ayırabildiği zaman ve emekle doğrudan ilişkilidir. Uzun pişirme teknikleri, karmaşık tarifler, çok katmanlı lezzetler… Bunların hepsi aslında “boş zamanın” ürünüdür. Yani mutfak, biraz da refahın ve istikrarın aynasıdır. Karadeniz coğrafyası ise bu açıdan oldukça serttir. Dışarıdan bakıldığında yemyeşil, bereketli bir cennet gibi görünür. Oysa bu yeşillik çoğu zaman yanıltıcıdır. Eğimli araziler, sınırlı tarım alanları ve zor iklim koşulları, üretimi kısıtlar. Dünyanın en yeşil bölgelerinden olan ekvatoral ormanlarda bile insanların gıda bulmak için sürekli çalışmak zorunda olması gibi, Karadeniz’de de doğa “göründüğü kadar cömert” değildir. Bölgenin temel tahılı olan mısırın bile görece yeni bir ürün olması, tarihsel mutfak birikiminin sınırlı kalmasına neden olmuştur. Aynı şekilde hayvancılık da özellikle Doğu Karadeniz’in engebeli yapısı nedeniyle uzun süre kısıtlı kalmıştır. Et ve süt ürünlerine erişim, Anadolu’nun diğer bölgelerine kıyasla daha geç ve daha zor olmuştur. Bu da mutfağın temel karakterini belirler: Az malzemeli, hızlı hazırlanan, doyurucu ama sade yemekler. Bir diğer önemli unsur ise iş gücü dağılımıdır. Karadeniz’de tarihsel olarak kadınlar üretimin merkezinde yer alır. Aslında başlığa da ilham olan türkü Karadeniz mutfağının neden lezzetsiz olduğuna dair spoiler veriyor: o sepet yüzünden. Kadın sepeti bırakıp evine girebilsin bir şeyler yapabilecek ama ne mümkün. Tarla, hayvancılık, ev işleri… Bu yoğunluk, mutfağa ayrılabilecek zamanı doğal olarak sınırlar. Uzun uzun pişirilen, katman katman hazırlanan yemekler yerine; pratik, işlevsel ve hızlı tarifler öne çıkar. Erkeklerin toplumsal rolü de bu yapıyı tamamlar. Dağınık yerleşim, zor doğa koşulları ve tarihsel güvenlik ihtiyaçları, erkeklerin daha çok “koruyucu” rol üstlenmesine neden olmuştur. Bu da klasik iş bölümünü farklı bir noktaya taşır. Bugün basit bir stereotip gibi görünen davranışların arkasında, aslında oldukça derin bir sosyolojik zemin vardır. Tüm bunları bir araya getirdiğimizde ortaya şu sonuç çıkar: Karadeniz mutfağı “kötü” olduğu için değil, farklı bir hayatın ürünü olduğu için bugünkü halini almıştır. Belki de mesele lezzetin kendisi değil, bizim lezzetten ne anladığımızdır. Zengin mutfakları; bol malzemeli, uzun hazırlanan, çeşit çeşit yemeklerle tanımlıyoruz. Oysa Karadeniz mutfağı bize başka bir şeyi hatırlatır: Hayatta kalmanın, hızın ve sadeliğin lezzetini. Kısacası, coğrafya gerçekten kaderdir. Ama bazen kaderden çok, sofraya konan hikâyedir. Bugün Çok karadeniz övdük, ama güzel hikayeler ne yazık ki lezzetli yemeklere yol açmıyor.