Reihaneh Amooie

حساسیت‌زدایی از عصر حجر هم شروع شد. 😭😭😭

کسی میدونه چرا پهلوی فراخوان نداده به دامن طبیعت بریم و دروغ بگوییم و سبزه گره بزنیم و آش بخوریم؟

افتخار میکنم فارسی‌زبان هستم، چون که در هیچ زبان دیگری کلمه‌ای به اندازه "دگوری" دقیق و کارآمد برای توصیف یک عده از انسان ها وجود ندارد.

@Detective_Cho1 مراد راهکار

"راهکار" 😂😂😂.

عصر حجر به کون!

نو آفنس ولی تمام دیاسپورا “some of you may die, but it’s a sacrifice I’m willing to make” هستن

Iranians will be named Alireza Mohamed Najafi, with a veiled grandmother, and will be saying Persians are not Muslim.

همین که چند روزه حرفی از چیزی‌به‌کون بودنِ کسی نیست خودش گویای همه چیزه. چیزی باقی بمونده به هم دیگه حواله بدین!

دیگه وقتش رسیده از توهم «ایشالا گربه است» دست بردارید و بپذیرید که رهبر محبوب‌تان، بی‌هیچ لابی و مقبولیتی در غرب، بدون اینکه حتی ریزشی در نیروهای داخلی ایجاد کرده باشه، با فراخوان‌های خیابانی بی‌پشتوانه، مردم را لقمه کرد و در دهان گرگ گذاشت، بعد هم فغان زد که به سرزمین مادری‌اش حمله شود. شرم و ننگ بر چنین رهبری! #نه_به_جنگ #Minab

آدمیزاد گونه‌ی عجیبیه؛ همزمان که به مرگ فکر می‌کنه می‌تونه ناخن‌هاش رو کوتاه کنه و لاک بزنه.

درس شخصی که من این اوضاع تا اینجا گرفتم این بود که به حس درونیم بیشتر اعتماد کنم. حماقت بعضی افراد به ظاهر موفق و باسواد واقعیست، نه ناشی از توهم و خودکم‌بینی من.

بمونی برامون، سرت سلامت… حسام سلامت نوشته‌ی امروز او روزنوشت‌های جنگ(۲) ‼️‼️‼️‼️‼️‼️‼️‼️‼️ به من اگر بود می‌گفتم این جنگ باید همین امروز تمام شود. یک روز تأخیر هم زیادی است. ادامه‌ی جنگ برای حتی یک ساعت دیگر هم فاجعه‌ است. مسلماً این «باید» را نه به نمایندگی از هیچ گروه یا جماعتی که صرفاً به نمایندگی از خودم می‌گویم، به نمایندگی از یک شهروندِ ایران. در عین حال حدس می‌زنم که احتمالاً بیشتر ایرانیان مثل من فکر نمی‌کنند. هم هواداران تندوتیز حکومت هم مخالفانِ سرسختِ به‌جنگ‌راضی‌شده‌اش سخن‌گفتن از پایانِ جنگ را در شرایط حاضر چیزی در حد خیانت یا فاجعه می‌دانند. مسئله‌ برای دومی که بخش بسیار بزرگی از جامعه هم هست به‌مراتب حادتر است. آنها همه‌ی انرژیِ عاطفی‌‌شان را بر آزادی‌بخشی این جنگ سرمایه‌گذاری کرده‌اند و انتظار می‌کشند که کار نظام همین روزها تمام شود. می‌دانم برای این مردم که بسیاری از اطرافیان و خویشان و دوستان من هم در شمارشان هستند (و من حاضر نیستم آنها را به‌راحتی «جنگ‌طلب» بنامم) پایان جنگ در همین لحظه و همینجا احتمالاً چیزی کم از کابوس ندارد. اغلب آنها ترجیح می‌دهند این جنگ «تا آخرش» ادامه پیدا کند. ‼️‼️ «آخرش» اما جهنم است. «آخرش» فقط با برپایی جهنم از راه می‌رسد. اگر در طلب «آخرش» باشید باید طلب کنید جهنم به پا شود. چیزی شبیه همان تهدیدهایی که ترامپ از تکرارشان خسته نمی‌شود: پالایشگاه‌ها را می‌زنیم، شبکه‌ی برق را بمباران می‌کنیم، تأسیسات و زیرساخت‌ها را ویران می‌کنیم، جزایر جنوب را می‌گیریم و غیره و غیره . تازه این «محشر کبری» هم که از راه برسد هیچکس با هیچ درجه‌ای از اطمینان نمی‌داند «آخرش» چه می‌شود. «آخرش» می‌تواند هر چیزی باشد. به من اگر بود می‌گفتم این جنگ باید همین امروز تمام شود. یک روز تأخیر هم زیادی است. ادامه‌ی جنگ برای حتی یک ساعت دیگر هم فاجعه‌ است. این موضع لزومی ندارد به این پرسش رایج که «اگر می‌گویید جنگ تمام شود گزینه‌ی جایگزین شما چیست؟» پاسخ دهد. به این دلیل ساده که جنگ اصلاً گزینه نیست. مشخصاً گزینه‌‌ای «برای آزادی» نیست. جنگ نه بخشی از راه‌حل که خودِ مشکل است. این جنگ امروز خودش بزرگترین مشکل است. جنگ که تمام شود جامعه‌ای خواهیم بود که از قبل خسته‌تر و زخم‌خورده‌تر و ناامیدتر است و حالا پرسش‌اش از خود این خواهد بود که چگونه می‌تواند خود را دیگربار بر پا کند، چگونه می‌تواند از قعر تاریکی برخیزد و توان‌های خود را بازیابد، چگونه می‌تواند براستی یک «ملت» شود.

امشب انفجارها خیلی نزدیک بود. شایدم قوی‌تر بود. اونقدری که لرزه‌اش ما رو هم که اطراف تهرانیم خیلی بد لرزوند. چندین شبه هشیار می‌خوابم. هر ساعتی که بخوابم حدود ۳/۵ ناخودآگاه بیدار میشم. دیگه ساعت کاری خلباناشون رو بلدیم. پتوم رو دورم می‌پیچم و منتظر می‌مونم. یه وصیت‌نامه خنده‌دار نوشتم. میدونم اگه بمیرم هم برای حتی یه سری از اطرافیان تلفات جنگی یا عدد حساب میشم. از آدما ناامیدم. از خودم تو انتخاب آدما ناامیدم. از ناتوانی خودم برای آینده و تار بودن آینده عصبانیم. از خودم عصبانیم. مثل خیلی دیگه به اون نقطه شکست رسیدم. اما... اما می‌دونم اگه زنده بمونم، یه روز این توییت رو میخونم. امشب رو یادم میاد. وقتی که برقا رفته بود و توی تاریکی مطلق داشتم به تار بودن آینده فکر میکردم. صدای هواپیماها قطع نمیشد. داشتم به اون نقطه شکست فکر میکردم. وقتی که مدت زیادی تو اون نقطه باشی، بهش عادت میکنی، تاب آوریت بالا می‌ره و نمی‌شکنی. این شبا عیار دوست و دشمن مشخص میشه. عیار تکیه گاه امن و ناامن مشخص میشه. عیار خودمون هم مشخص میشه. امیدوارم این شبا رو به سلامتی به صبح برسونید و هرگز نشکنید.

شايد فكر كنيد اين اغراقه ولى اگر اسرائيل اينترنت غزه رو يكماه ميبست ميدياى چپ كارى ميكردند سازمان ملل و يونسكو تصويب كنه قطع عمدى اينترنت بيش از سه روز توسط يك دولت جنايت جنگى محسوب بشه.

هر از گاهی اینترنشنال رو خاموش کنید حس می‌کنم مغزتون سوخته

من واقعا برام سخته بفهمم‌چطور ایرانی ها آنقدر ساده و‌ زود‌باور هستن‌و‌چطور به این شدت بازیچه پروپاگاندای اسراییل شدند. بیش از ۴ هفته از جنگ‌گذاشته و‌هنوز بخش عظیمی از دیاسپورا خیال می کنه عملیات بشردوستانست و ‌حتی عکس های مجروحین بمبامرانها را زیر سوال میبره…سطح بحث ها برام باور کردنی نیست…تمام‌دنیا متوجه فاجعه ای که داره رخ میده هست، بجز ایرانی….

تا به حال هیچکس چنین توهین و پرونده‌سازی‌ای برای دیاسپورای ایرانی نکرده بود

وضعیت داخل ایران فرسایشی و پیچیده شده؛ جنگ طولانی شده و مردم خسته‌اند. با قطع اینترنت، کسب‌وکارهای آنلاین عملاً از بین رفته و خیلی‌ها به کارهای یدی روی آورده‌اند. بدهی‌ها بالا رفته و چشم‌انداز روشنی از آینده دیده نمیشود. در دید و بازدیدهای عید، به‌جای احوال‌پرسی از آخرین انفجارها می‌پرسند. تورم شدید و قیمت اجناس روز به روز گران تر میشود، اختلال کارت‌های بانکی و ناتوانی در بازپرداخت قرض‌ها، زندگی روزمره را مختل کرده است. خریدهای قسطی حالا به بدهی‌های سنگین تبدیل شده‌اند. مهاجرت داخلی بلاتکلیف مانده بسیاریکه از شهرهای بزرگ به شهرستان پناه اورده اند نه می‌توانند برگردند و نه تکلیف شغل‌شان روشن است. صدای جنگنده‌ها خواب شبانه را از مردم گرفته و قطعی‌های مکرر آب و برق، بدون زمان‌بندی، فشار را بیشتر کرده است. کسب‌وکارهای کوچک در رکودند و زندگی در حالت تعلیق قرار دارد. در حوزه درمان، کمبود دارو و فشار بر بیماران خاص جدی‌تر شده است. بیمارستان‌ها شلوغ‌تر اما امکانات و نیرو محدودتر شده‌اند و کادر درمان خسته و فرسوده‌اند. هم‌زمان، بازار کار بی‌ثبات است تعدیل نیرو افزایش یافته، بسیاری از کسب‌وکارها تعطیل یا نیمه‌فعال‌اند، حقوق‌ها عقب افتاده و ارزششان با تورم کاهش یافته. حتی شاغلان هم امنیت شغلی ندارند. فشار روانی بی‌سابقه است، اضطراب، بی‌خوابی و حس ناامنی دائمی فراگیر شده. نبود اطلاعات شفاف، شایعات را تشدید کرده و با قطعی اینترنت، مردم به اپ‌های داخلی و ناامن پناه برده‌اند. از وضعیت بازداشتی‌ها هم خبر دقیقی نیست و خانواده‌ها در نگرانی‌اند. در سطح شهر، فضا سنگین است صف‌های طولانی، سکوت و احتیاط در گفتگوها بیشتر شده، هرچند عده‌ای هنوز تلاش می‌کنند حداقلی از زندگی عادی را حفظ کنند. در این شرایط، بحث «حرف زدن یا نزدن» از شرایط بی‌معناست. کسانی که داخل کشورند با خودِ جنگ زندگی می‌کنند و نه با روایت آن. پنهان‌کردن واقعیت چیزی را حل نمی‌کند اگر کمکی باشد، در دیدن و گفتن دقیق آن چیزی است که می‌گذرد. با وجود همه فشارها و نزدیک شدن به نقطه‌های بحرانی، مردم هنوز ایستاده‌اند خسته، اما امیدوار به پایان این وضعیت.

میگه: «گاهی خفه‌خون گرفتن بهترین روش ابراز عقیده است» ۳۴ ساله. پاریس

@lunaatella @mmheidari1991 وای بر وزن عید به عید 💀✍️🥲

@mmheidari1991 منم از دیشب شروع کردم برای بار سوم ببینمش! سری دوم رو تو جنگ ۱۲ روزه دیدم 🤣 جنگ به جنگ!

در آستانه دیدن فصل نهم، به صورت قاطع می‌گم دیدن Friends توی این روزها، واقعا به تسکین روحیه‌ام کمک کرد… 🫂