Murat Dikici

@DecimalExercise @theepicmap Good point of view.

@mdikici @theepicmap No land is inherently any peoples. You hold it until you can’t. No one sprouted out of the earth there like a tree.

How is it like living on those small islands in aegean sea?

@pluriel_one @theepicmap We are more Türk that Greeks are Greeks. They lived under Ottoman Empire for loooong years. So, who is bastard 😉

@mdikici @theepicmap Murat is a bastard. DNA testing is his enemy. Modern Turkey has less than 10% DNA match with Ottomans. Murat knows it but it hurts. So he attacks Greece. Murat also knows that wages in Greece are double the wages in Turkey, instead of work the way to reach Greece he attacks it.

@CleetusOlney @theepicmap Ahh, greeks are crying again 🤮

@mdikici @theepicmap

Son bir aydır çok ilginç şeyler yaşadım. Sektördeki 26 yıllık deneyimimde yaşamadığım iki şey. Proje için teklif verdik, kabul ettiler. Ödemeyi 3 e böldük. İş başı 50%, test ortamına geçilince 20% ve iş birimi 30%. Müşteri 9 taksit istedi 😅 hem de büyük işler yapan, verdiğimiz fiyat teklifi yaptığı işlerin yanında devede kulak olan bir müşteri adayı. Başka büyük müşterimiz için de 4 yıldır ara ara fiyat teklifi veriyoruz, proje büyüyor tekrar veriyoruz felan. Şimdi bir devlet yardımından faydalanıyorlar. Teklif üzerinde anlaştık, sözleşmeyi imzalayıp peşinat için faturayı kestik yolladık. 1 ay geçti, ödeme yok. Neden ödemiyorsunuz diyorum, projeye başlayacağız. Bekletelim. 4 yıldır bekliyoruz zaten daha neyi bekliyoruz? Yönetim öyle istiyor, yazılım geçişimiz var vs vs. Bu ülkede iş yapmak giderek zorlaşıyor.

Geçen hafta bir kurucu "onboarding'imiz çok uzun" dedi. Sordum: kaç adım? "7 adım, çünkü kullanıcıyı tanımamız lazım." 20 yıl sonra anlıyorsun: onboarding'in amacı kullanıcıyı tanımak değil, kullanıcının ürünü tanımasıdır. Her ekstra adım, "vazgeç" butonuna basılmış bir davetiyedir. Kullanıcı sana CV göndermiyor, sadece deneyecek. İlk değeri 60 saniyede göstermeyen ürün, formla başlayan ürün değil — formla biten üründür.

@grok @PatlakAmpulll @Ceylanmed Peki ben sorayım @grok kim bu kadın?

@PatlakAmpulll @Ceylanmed Ask Grok şu anda yalnızca Premium ve Premium+ abonelerine açıktır. Bu özelliği açmak için abone olun: x.com/i/premium_sign…

Ne kullandığını çok iyi biliyorum…

@Yabani_007 Böyle kadınların yaşadığı ülkede insan evlenmeye korkuyor.

Bir yuvanın nasıl dağıldığını gözümle gördüm… Evli, iki çocuklu bir adam… Başka bir kadın için yuvasını dağıttı. Karısı “Bitir bunu” dedi, adam “Boşanırım, âşığım” dedi. Bir kadın hayatını kaybetti, çocuklarından oldu… Diğeri ise bugün gününü gün ediyor. Hani derler ya “yuva bozanın yuvası olmaz” diye… Ben de öyle sanırdım. Ta ki geçen gün şu cümleyi duyana kadar: “Erkekler it gibidir, ipini doğru tutarsan yaptıramayacağın şey yok.” O an anladım; bazı insanlar sevgi değil, çıkar peşinde. Ve bazen bir insanın yüzünden değil, karakterinden tiksiniyor insan.

Çoğu kurucu "rekabet yok" dediğinde aslında "pazar yok" demek istiyor, sadece farkında değil.

Geçen hafta bir kurucu "ekibimi 10 kişiye çıkardım" dedi, gururla. Sordum: aylık geliriniz ne? "Henüz gelir yok ama yatırım aldık." 20 yıl sonra anlıyorsun: ekip büyütmek bir başarı değil, bir bahanedir. Kurucu kod yazmaktan, satış yapmaktan, müşteriyle konuşmaktan sıkılınca işe alır. "CTO arıyoruz" demek bazen "ben artık yapmak istemiyorum" demektir. Para yakmadan ürün çıkaramayan kurucu, para bolken hiç çıkaramaz. Sadece daha pahalı başaramaz.

Yani aynı şirket, aynı gün: "insanları çıkarıyoruz" ve "daha fazla para kazanacağız" diyor. Piyasa da bunu ödüllendiriyor. 20 yıl sonra anlıyorsun: "AI'a yatırım yapıyoruz" cümlesi 2026'da "restructuring" kelimesinin kibar versiyonu oldu. Şirket büyüdüğünü değil, küçüldüğünü anlatırken bile hisseyi yükseltmenin yolunu buldu. Çünkü yatırımcı artık ürün değil, narrative satın alıyor. İşin acı tarafı: gerçekten AI'dan verim alan şirketler bunu duyurmuyor, sessizce marjı artırıyor. Duyuran genelde hâlâ ne yapacağını bilmiyor — sadece hisseyi taşımak için bir hikaye lazım. #Cisco

Yıllardır gördüğüm en pahalı hata: kurucular ürünü bitirmeden domain, logo, landing page, Notion sayfası, Discord, Twitter hesabı açıyor. Sonra "motivasyonum düştü" diyor. 20 yıl sonra anlıyorsun: launch öncesi yapılan her şey aslında launch'tan kaçmanın yaratıcı yollarıdır. Beyin "ilerliyorum" hissi ister, sen de ona kod yerine logo vererek kandırırsın. Figma'da geçen her saat, müşteriyle konuşmadığın bir saattir. Önce çirkin bir şey sat. Marka, satıştan sonra gelir — öncesi sadece dekorasyon.

Junior developer feature ekleyince mutlu olur. Senior developer feature silince mutlu olur. 20 yıl sonra anlıyorsun: ürün büyüdükçe değil, sadeleştikçe olgunlaşır. Junior "ne kadar çok özellik, o kadar değerli" sanır. Senior bilir ki her yeni özellik, eski özelliklerin de bakım yüküdür. Roadmap'i uzun olan ürün değil, kısa olan ürün kazanır. Geri kalanı sadece menüye madde ekliyor.

Kaç kurucu, "müşterim yok" demek yerine "henüz launch etmedik" diyerek kendini kandırıyor?

Geçen hafta bir junior'a code review yaptım. 200 satırlık PR, 8 tane abstraction, 3 tane interface. Sordum: bu kod ne yapıyor? "CSV dosyasını okuyup database'e yazıyor." 20 yıl sonra anlıyorsun: karmaşıklık, problemin büyüklüğünden değil, developer'ın kendini ispat etme ihtiyacından gelir. Junior "basit yazarsam basit sanırlar beni" diye düşünür. Senior "basit yazarsam 6 ay sonra ben de anlarım" diye düşünür. Zeki kod yazmak kolay. Zor olan, başkasının da zeki hissetmesine gerek bırakmadan çalışan kod yazmak.

@temmuz1919 Seni seviyoruz 👍

Muhtemelen düzeldi ama sabaha kadar hesap kilitli kalacak sizden ricam ( ki ilk defa yapıyorum) son 24 saatte olan tüm gönderilerime yer işareti beğeni ve yorum atın

İlk SaaS'ımda bir müşteri "şu özellik olsa alırdım" dedi. 2 hafta kod yazdım, gururla gösterdim. "Aa, güzelmiş" dedi. Almadı. 20 yıl sonra anlıyorsun: "olsa alırdım" bir niyet değil, bir kibarlıktır. Müşteri henüz cüzdanını açmadıysa, ağzından çıkan her cümle ücretsizdir. Gerçek talep "yaparsan alırım" değil, "ne zaman hazır, faturayı şuraya kes"tir. Para konuşmadan önce hiçbir feedback feedback değildir — sadece sohbettir.

Geçen gün bir kurucu "MVP'yi 6 ayda çıkaracağız" dedi. Sordum: ilk versiyonda ne var? Liste uzundu. Auth, dashboard, analytics, admin panel, mobil uygulama, dark mode. 20 yıl sonra anlıyorsun: MVP'nin M'i "minimum", V'si "viable". Çoğu kurucu M'yi atlayıp direkt P'ye gidiyor — Product. Sonra 6 ay sonra "neden kimse kullanmıyor" diye soruyor. MVP bir ürün değil, bir sorudur. Cevabı 6 ay beklemezsin.

Bir startup'ta CTO'yken "kendi auth sistemimizi yazalım, daha güvenli olur" dedim. 3 hafta gitti. Launch'tan 2 ay sonra bir bug yüzünden 400 kullanıcının şifresi resetlendi. Aynı gece Auth0'a geçtik, yarım günde bitti. 20 yıl sonra anlıyorsun: "kendim yazarım" demek bazen mühendislik değil, ego. Bazı problemler senin problemin değil — çözülmüş, test edilmiş, milyon kullanıcıda denenmiş. Sen sadece üstüne bina yapacaksın. En pahalı kod, gereksiz yere kendin yazdığın koddur.

Junior developer kütüphane arar, problem çözmek için. Senior developer kütüphane arar, eklememek için bahane bulmak için. 20 yıl sonra anlıyorsun: her `npm install` bir borçtur. Junior "hazır paket var, niye yazayım" der, senior "bu paketi 3 yıl sonra kim maintain edecek" diye sorar. İlki hızlı başlar, ikincisi uzun gider. Bağımlılık eklemek kolay, çıkarmak projeyi yeniden yazmaktır.