ภัน

เมื่อได้คำตอบจากภราดรและสายตาเชิงอนุญาตของเซีย ปกป้องจึงไล่ถามต่อ “เวลาเหลืออยู่ไหมครับสตาฟ” “ได้อีกเพลง ? โอเคครับ” มือเบสผงกหัวรับน้อย ๆ “เพลงสุดท้ายแบบท้ายสุด ถือเป็นเพลงแถมนะครับ” “เด็กอรุณพะเยามาสร้างทะเลดาวกันหน่อยเร็ว” ( โควท ‘💥’ เพื่อเปิดแฟลช )

“เหมือนโดนเท่านั้นยังไม่พอ” “ขอยอมเจ็บช้ำมันต่อไป” “หัวใจเจ้ากรรมนั้นไซร้ เฝ้าคอยทำร้ายตัวเอง” “พร้อมกัน !” “หัวใจดวงนี้ …” ก่อนไมค์จะถูกถอดออกจากขาตั้ง มันถูกยื่นออกไปด้านหน้า ให้ช่วงสุดท้ายเหลือเพียงเสียงร้องเปล่า ๆ ของทุกคนรอบเวทีเท่านั้น ( โควทเพื่อร้องพร้อมกัน )

ไม่ให้เสียเวลา สายตาของนักร้องเบนนำตามทิศ “และทางด้านหลัง มือกลองของเราวันนี้ เซีย, รัชชานนท์” สิ้นเสียงในจังหวะที่มือกลองคนดังกล่าวเสยเส้นผมชื้นหยาดเหงื่อของตนขึ้น เผยใบหน้าเรียบนิ่งประดับดาวสองดวงใต้ตาเป็นเอกลักษณ์ เซียยิ้มทักผู้ชม ก่อนไม้กลองจะถูกควงเพื่อฟาดลงในทำนองต่อไป

“มา ขอเสียงให้นักดนตรีกันบ้าง” ระหว่างดนตรียังบรรเลง ภราดรผายมือนำสายตา “พบกับคนทำงานในบทบาทของนักดนตรีพาร์ทไทม์ ปกป้อง, พัชรพล มือเบสครับ” ปกป้องเลิกคิ้วเมื่อได้ยินชื่อ ขณะใบหน้าเงยจากเครื่องดนตรี เส้นผมชื้นเหงื่อปรกสายตา มุมปากข้างหนึ่งยกตอบรับไปทางคนดู ราวกับพอใจในคำเรียก

คั่นมื้อนั่นอ้ายปลูกเฮือนสักหลังเจ้าคือสิสบายกว่านี้แม่นก๋อ

เพื่อน ๆ อย่าขอให้สิ่งไม่ดีหายไปเลยนะครับ ผมกลัวตัวเองหายไปครับ… 😓