
Kokosabzi
455 posts





گزارش ماه قبل جروزالم استراتژیک تریبیون از نشست رهبران پژاک، پاک و کومله در تلآویو: ‼️‼️‼️‼️‼️‼️‼️‼️‼️‼️ نیروهای پیاده کُرد در خاک ایران: چشماندازها و انتظارات متناقض: آپریل ۲۰۲۶/ توجه رسانهها اخیراً بر مبارزان کُرد از جناحهای مختلف مسلح با دیدگاههای سیاسی متفاوت و نبرد احتمالی آنها علیه رژیم مذهبی در ایران معاصر متمرکز شده است. با این حال، بسیاری از ناظران به ندرت واقعیتهای موجود در میدان را بازتاب میدهند و عاملیت، دیدگاهها و انتظارات کُردها را نادیده میگیرند. برای بررسی این مسائل، «مجمع کُردی» در مرکز موشه دایان (MDC) و «مرکز اتحاد برای مطالعات ایران» در دانشگاه تلآویو، هفته گذشته وبیناری را با حضور چهرههای برجسته کُرد ایرانی برگزار کردند؛ از جمله ژنرال حسین یزدانپناه از حزب آزادی کردستان (پاک)، احوان چیاکو از حزب حیات آزاد کردستان (پژاک) و فریبا محمدی از سازمان خبات کردستان ایران. علیرغم چندین تلاش از سوی ترکیه برای لغو این رویداد به دلیل ادعای ارتباط بین نمایندگان کُرد و حزب کارگران کردستان (پکک)، مدیر مرکز موشه دایان این مداخله را رد و بر استقلال نظام دانشگاهی و تعهد علمی این مرکز به گفتگو تأکید کرد. سخنرانان کُرد دیدگاههای خود را درباره چالشهای پیشروی رژیم مذهبی، تصویرسازی از دوران پس از جمهوری اسلامی و همکاری احتمالی با ایالات متحده و اسرائیل به اشتراک گذاشتند. در همین راستا، دکتر لیورا هندلمن-باوور، پژوهشگر ارشد مرکز اتحاد برای مطالعات ایران، تأکید کرد که کُردها بخش محوری چالش دموکراتیک ایران هستند. با این حال، تصویر کردن کُردها صرفاً به عنوان یک «نیروی پیاده میدانی» علیه رژیم، شکافهای بزرگ میان جناحهای مختلف کُرد را نادیده میگیرد. این نوع نگاه نه تنها بار سنگین تشدید منازعات را بر دوش غیرنظامیان کُرد میاندازد، بلکه روایت امنیتی تهران را که برای توجیه اقدامات سرکوبگرانه خود به کار میبرد، تقویت میکند. با توجه به این نگرانیها، سخنرانان کُرد بر سیاستهای فعالانه خود، تشکیل یک ائتلاف جدید و رویکرد فراگیرشان برای تعامل با اقوام مختلف ایرانی تأکید کردند. هدف این سازوکارها، ارتقای اتحاد و رسیدگی به مطالبات و رنجهای همه گروههای قومی است که تحت تأثیر سرکوبهای رژیم قرار گرفتهاند. کُردها در طول تاریخ خود همواره در چهارراه رقابت امپراتوریهای عثمانی و قاجار و همچنین دولت-ملتهای مدرن و قدرتهای خارجی ایستادهاند. در تمام این موارد، بارها از کُردها به عنوان «نیروی پیاده میدانی» استفاده شده و به محض کاهش ارزش استراتژیکشان، به حال خود رها شدهاند. تازهترین نمونه از این دست، تجربه «روژاوا» (کردستان سوریه) است. نیروهای کُرد در آنجا علیرغم نقش تعیینکننده خود در مبارزه با داعش، پس از همپیمانی قدرتهای جهانی با بازیگران ضد کُرد، تنها گذاشته شدند. در نتیجه، ناتوانی کُردها در حفظ دستاوردهای سرزمینی و نظامی تا ژانویه ۲۰۲۶، آینده آنها را در سوریه در هالهای از ابهام قرار داده است. با این حال، یک نمونه وجود دارد که در آن جنبش ملی کُرد موفق شد اتحادهای تاکتیکی را به دستاوردهای سیاسی پایدار تبدیل کند: کُردهای عراق. آنها توانستهاند در عراقِ پس از صدام، یک حکومت اقلیم خودمختار و قدرتمند پایهگذاری کنند. اکنون در بحبوحه تحولات ایران، نیروهای کُرد بار دیگر زیر ذرهبین قرار گرفتهاند و سیاستگذاران آمریکایی و اسرائیلی نقش بالقوه آنها را علیه رژیم حاکم ارزیابی میکنند. با این حال، هنوز مشخص نیست که بازیگران کُرد در صورت فروپاشی یا بقای رژیم، چگونه مسیر خود را هدایت خواهند کرد. کُردها با توجه به تاریخچه طرد شدنهای مکرر، همچنان محتاط هستند، اما در عین حال فرصتهای استراتژیک ناشی از تضعیف فعلی رژیم را نیز درک میکنند. موضع کُردها در قبال رژیم اسلامی نمایندگان کُرد به اتفاق آرا رژیم ایران را به دلیل دههها سرکوب و حاشیهنشینی، بهویژه علیه زنان و اقلیتها، نامشروع میدانند. آنها همچنین به فساد ساختاری اشاره کرده و استدلال کردند که منابع عمومی به جای تأمین نیازهای مردم ایران، صرف تأمین مالی نیروهای نیابتی در خارج از کشور، گسترش توانمندیهای موشکی و پیشبرد برنامه هستهای شده است. از نظر آنها، رژیم در پاسخ به مشکلات اقتصادی و مطالبات مردمی ناکام مانده و در عین حال تودههای مردم ایران را به شدت سرکوب کرده است. آنها خاطرنشان کردند کُردها که از حقوق فرهنگی، زبانی و دموکراتیک محروم بودهاند، خواستار حق تعیین سرنوشت هستند. نیروهای کُرد با هزاران مبارز باسابقه، خود را هم مدافع آرمانهای خود و هم سهیم در مبارزه دموکراتیک گستردهتر در ایران معرفی میکنند. نمایندگان کُرد با اذعان به اختلافات گذشته، بر تلاشهای خود برای غلبه بر این پراکندگی تأکید کردند. آنها در پاسخ به مطالبات جامعه کُردستان برای اتحاد، به تشریح ائتلاف ملی و چشمانداز مشترک خود برای یک ایران غیرمتمرکز، فدرال و دموکراتیک پرداختند. هر سه سخنران اظهار داشتند که کُردها در عین مشارکت در یک حاکمیت فراگیر در تهران، به دنبال خودگردانی محلی خواهند بود. همکاری احتمالی با آمریکا و اسرائیل تمامی سخنرانان آمادگی کُردهای ایران را برای همکاری با ایالات متحده و اسرائیل جهت مقابله با رژیم اعلام کردند. در رابطه با اسرائیل، آنها به تجربیات تاریخی مشترک کُردها و یهودیان در مواجهه با آزار و اذیتها اشاره کردند و استدلال نمودند که چنین همکاریهایی میتواند در راستای روح «پیمان ابراهیم»، به دموکراتیزه شدن ایران و خاورمیانه بزرگتر کمک کند. آنها هنگام صحبت درباره همکاری احتمالی با آمریکا تأکید کردند که این رابطه باید هم استراتژیک و هم کاربردی باشد. سخنرانان بر نیاز به حمایت نظامی کافی برای توانمندسازی نیروهای کُرد جهت عملیات مؤثر و حفاظت از غیرنظامیان تأکید کردند؛ این حمایتها شامل دسترسی به فناوریهای دفاعی پیشرفته مانند سیستمهای ضد پهپاد و همچنین ایجاد منطقه پرواز ممنوع است. آنها استدلال کردند که این اقدامات نه تنها برای رویارویی با نیروهای رژیم، بلکه برای جلوگیری از حملات تلافیجویانه علیه غیرنظامیان کُرد ضروری است. آنها همچنین بر اهمیت تضمین به رسمیت شناختن سیاسی و رسمی حقوق کُردها در هرگونه توافق پس از سرنگونی رژیم تأکید کردند. در عین حال، آنها اتهامات مربوط به «تجزیهطلبی» را قویاً رد کردند و آن را روایتهایی دانستند که هم از سوی رژیم ایران و هم از سوی برخی جناحهای سلطنتطلب تحت رهبری رضا پهلوی برای مشروعیتزدایی از مطالبات آنها استفاده میشود. آنها تأکید کردند که هدفشان جدایی نیست، بلکه مشارکت معنادار در یک چارچوب دموکراتیک است. آنها همچنین به صراحت اعلام کردند که از جایگزینی رژیم فعلی با یک سیستم استبدادی دیگر، مانند یک نظام پادشاهی ناسیونالیستی که همان الگوهای سرکوب را بازتولید کند، حمایت نمیکنند. همزمان، آنها نسبت به تهدیدات خارجی، به ویژه از سوی ترکیه تحذیر دادند؛ کشوری که سیاستهایش در قبال گروههای کُرد میتواند به تنشها دامن بزند و ثبات منطقه را تضعیف کند، به ویژه با توجه به روابط نزدیک آنکارا با تهران. نقش نیروهای کُرد در ایرانِ پس از رژیم ارزیابی سخنان سخنرانان و تأمل در تجربیات تاریخی مردم کُرد به چند نتیجهگیری منجر میشود: • اول: نیروهای کُرد همواره ثابت کردهاند که شرکایی قابل اعتماد و واقعبین (پراگماتیک) هستند. با توجه به ظرفیت سازمانی، حضور سرزمینی و نقش دیرینه آنها در جنبشهای مقاومت، آنها پتانسیل بالایی نه تنها برای به چالش کشیدن رژیم در مناطق پیرامونی، بلکه برای شتاببخشی به بسیج عمومی در سراسر ایران دارند. • دوم: نقش آنها نباید صرفاً در قالب نظامی فهمیده شود، بلکه باید به عنوان پیشران احتمالی گذار سیاسی نگریسته شود. قدرت چانهزنی کُردها فراتر از نقش یک «نیروی پیاده میدانی» است و میتواند به بازآفرینی ساختارهای قدرت آینده به گونهای کمک کند که مانع از ظهور مجدد استبداد متمرکز شود. • سوم: تعامل معنادار ایالات متحده و اسرائیل نه تنها برای مقابله با رژیم فعلی با حداقل آسیب به غیرنظامیان، بلکه برای شکل دادن به «فردای براندازی» حیاتی است. به ویژه برای اسرائیل، پیشروی کُردها اهمیت استراتژیک دارد؛ چرا که مناطق کُردنشین در تقاطع جغرافیا و قلمروهای رژیمهای متخاصمی قرار دارند که تاریخی طولانی در حمایت از شبکههای شبهنظامی شیعه و سنی علیه اسرائیل داشتهاند. بدون وجود شراکتهای قابل اعتماد، بازیگران کُرد (به ویژه پس از تجربه اخیرشان در روژاوا) با احتیاط به قدرتهای خارجی نزدیک خواهند شد تا از خطر حاشیهنشینی مجدد و قتلعامهای احتمالی مصون بمانند. • در نهایت: یک ایرانِ پایدار پس از رژیم کنونی، نیازمند دموکراتیزه شدن واقعی است که عاملیت سیاسی کُردها و سایر اقلیتها را که مجموعاً دهها میلیون نفر را تشکیل میدهند، به رسمیت بشناسد. تضمین حق رأی و حقوق آنها نه تنها یک مسئله عدالتمحور، بلکه برای داشتن یک ایران دموکراتیک و پایدار ضروری است. بدون چنین تدارکاتی، خلأ قدرت میتواند به بیثباتی، تجزیه یا حتی جنگ داخلی منجر شود و هم تمامیت ارضی ایران و هم امنیت گستردهتر منطقه را تهدید کند. jstribune.com/kurdish-boots-…





عجیبترین دیتی که داشتی چطور بوده؟



























